Την δεκαετία του ΄70 η πλατεία Κένεντυ στο Χαλάνδρι, παλαιοτέρα γνωστή και ως πλατεία Φλύας, ήταν πλατεία. Αργότερα οι κυκλοφοριακές ανάγκες και οι συγκοινωνιακές συνθήκες την κατάργησαν. Η ταχύτατη οικοδόμηση, η αντίστοιχη εποίκιση της ευρύτερης περιοχής και αργότερα η παρουσία δυο σταθμών του μετρό και ο εκθετικός πολλαπλασιασμός των κυκλοφορούντων οχημάτων μετέτρεψαν την περιοχή σε πολύβουο και φορτωμένο κόμβο άνευ πλατείας.

Εκεί που έσβηνε η Παπανικολή ξεκινούσε η Δουκίσσης Πλακεντίας, ενώ προς ανατολάς η Αγίας Παρασκευής οδηγούσε στην ομώνυμη πλατεία, υπήρχε ένα ζαχαροπλαστείο που ανάμεσα σε άλλα σερβίριζε λουκουμάδες και καθώς στις αρχές του τρέχοντα αιώνα ο Βενιαμίν είχε αναπτύξει μια έλξη προς αυτούς πηγαίναμε εκεί αραιά και που κάποια απογεύματα. Δεν θυμάμαι το όνομα του. Ξεχασμένη εικόνα που ετάφη από μυριάδες άλλες που κάθισαν πάνω της.

Θαβόταν ακόμα πιο βαθιά καθώς από το φθινόπωρο του 2022 τη θέση του ζαχαροπλαστείου, που γκρεμίστηκε, κατέλαβε η σύγχρονη εισαγόμενη, εκ δυσμών ασφαλώς, μορφή ταχυφαγείου τινός λαμπερού ογκώδους και πετυχημένου.

Αίφνης, η εικόνα, ξεθάφτηκε το μεσημεράκι της πρώτης Κυριακής του φετινού Ιουλίου όταν πριν συμπληρωθεί μια τετραετία το κτίριο όπου φιλοξενήθηκε το περί ου ο λόγος ταχυφαγείο κατεδαφιζόταν. Μέχρι τα τέλη του μήνα έσβησε και αυτή η εικόνα, καθώς ισοπεδώθηκε και προέβαλε η θέα της στέρφας γης με μια ταμπέλα να ενημερώνει για την ανέγερση πολυκατοικίας και μάλιστα ενεργειακής κλάσης Α+.

Αυτή η ευκολία με την οποία κάτι γκρεμίζεται, αντικαθιστάται από κάτι άλλο, η επιτάχυνση σαν καύσιμο της οικονομίας, μου θύμισε σε σχέση με την εικόνα του πρώην ταχυφαγείου το «Boom like that» του Mark Knopfler από το 2004, τότε που υπήρχε ακόμα το ζαχαροπλαστείο σε εκείνη τη θέση.

Εκεί μας αφηγείται την ιστορία του Ray Kroc,  την ταχύτατη, επιθετική, συχνά αδίστακτη επέλασή του με το λογότυπο του εν λόγω ταχυφαγείου. Ανάμεσα στις συγχορδίες ακούγονται και οι στίχοι:

«…my name's not Kroc, that's Kroc with a 'k'
Like 'crocodile' but not spelled that way»,

Μεταξύ μας δεν χτίζονται διαφορετικά οι αυτοκρατορίες. Αργότερα βέβαια, όταν έχουν υπερπληρωθεί οι δεξαμενές του χρήματος, έρχεται και η ώρα της φιλανθρωπίας, των ιδρυμάτων, της προσφοράς στην κοινωνία και τα τοιαύτα.

Από κοντά και ο R.F. Kennedy που ευθαρσώς είχε πει, πολύ πριν το ’68 και εκείνο το μοιραίο μεσημέρι στην κουζίνα του Ambassador Hotel στο L.A., πως :  «Το ΑΕΠ είναι μια πολύ σημαντική μέτρηση των πάντων εκτός από αυτά που κάνουν τη ζωή αξιόλογη.»