Όπως και αν λέγεται, το πλέον δημοφιλές παιχνίδι - εμπόρευμα του πλανήτη, σαν να άφησε ένα ακόμα τμήμα της παραδοσιακής του ταυτότητας, στα γήπεδα των Η.Π.Α. Το προσέφερε εκούσια η διοικούσα αρχή του σπορ, στο βωμό της υπέρμετρης προβολής, του κέρδους, των τελετών, των ηθοποιών, των τραγουδιστών, των κομπέρ και των ζογκλέρ.

Αλλά και των αλλαγών των κανονισμών, όρα διάλειμμα ενυδάτωσης, ημίχρονο μεγαλύτερης διάρκειας, των ακριβών εισιτηρίων, των φτηνών πολιτικών παρεμβάσεων, των ακατάλληλων ωρών διεξαγωγής αγώνων και ασφαλώς της ασύμμετρης κυριαρχίας των στοιχηματικών.

Για το show του ημιχρόνου του τελικού οι απόψεις, ως συνήθως, διίστανται. Από την μία κέφι, χαρά, χορός τραγούδι στο βάθος κήπος σε μια πλαστική, απογευματινή λαϊκή παράσταση φτωχού γούστου με σοβαρή ένσταση για το ρόλο που αποδέχτηκε το Φαινόμενο.  Από την άλλη γιατί όχι; Στολίστηκε το παιχνίδι με την παρουσία σημαντικών καλλιτεχνών και φαντασμαγορικών εκδηλώσεων. Να επεκτείνουμε το προϊόν σε μεγαλύτερες μάζες.

Σε κάθε περίπτωση όμως εκείνο το αφιέρωμα στην αγάπη, κρίνεται άκρως υποκριτικό για αυτή την Αμερική, για αυτές τις Η.Π.Α., ενώ λίγο αργότερα το Φαινόμενο θα τιμούσε ακόμα λιγότερο το παρελθόν του κομίζοντας το έπαθλο στους προέδρους που παραβίασαν τους κανονισμούς για το ποδοσφαιρικό συμφέρον των Η.Π.Α.

'Ολα τούτα σε ένα άχαρο, σκληρό, άγονο και τελικά κακό παιχνίδι με ελάχιστη ποδοσφαιρικότητα, σε αντίθεση με τον τελικό της παρηγοριάς στο Μαϊάμι όπου το παιχνίδι ξεχείλισε από φάσεις, πλούσιο και πολύχρωμο, με δέκα συνολικά γκολ, με χατ τρικ για τον Bukayoko Saka που τόσο μοιάζει με τον Phil Bailey στα νιάτα του και τις αγκαλιές μεταξύ των παικτών των δυο ομάδων μετά το πέρας της αναμέτρησης.

Στον τελικό ο ολοκληρωτικός μονόλογος των κονκισταδόρες δεν έφερε το ποθούμενο στην κανονική διάρκεια, απέναντι σε μια Αργεντινή που κρατήθηκε με νύχια, με δόντια με αποβολή. Η δικαιοσύνη αποδόθηκε στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης. Θα ήταν κρίμα και άδικο να κλέψει αυτή η Αργεντινή αυτό το παιχνίδι από αυτή την Ισπανία, ακόμα και μετά το θρίλερ των τελευταίων λεπτών.

Όπως και να έχει, τίποτα δεν συνηγορεί ότι σε τέσσερα χρόνια το ποδόσφαιρο θα ανακτήσει κάτι από την χαμένη του ταυτότητα. Το πιο πιθανό είναι, να απολέσει και άλλα.