Στα γυμνασιακά ιστορικά συγγράμματα, τα προ της μεταπολίτευσης, δεν γινόταν ιδιαίτερος λόγος για την βαναυσότητα των ηγετών.  Ο Νέρων, φερ' ειπείν, θανάτωσε την μητέρα του Αγριππίνα, κυβέρνησε απολυταρχικά, βασάνισε χιλιάδες πολίτες, κατασπατάλησε δημόσιο χρήμα και γενικώς στα 15 έτη που είχε τις τύχες της Ρώμης στα χέρια του, διέπραξε ότι βαρβαρότητα υπήρχε για να οδηγηθεί στην αυτοκτονία πριν τα 31 του χρόνια. Από κοντά και ο Κόμμοδος έναν αιώνα αργότερα  αποκομμένος από την πραγματικότητα με περιορισμένη μόρφωση και απεριόριστη ροπή για βία. Μας αφηγήθηκε τα πεπραγμένα του, ο Ridley Scott στον  «Μονομάχο». Παρομοίως  και ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος αυτοκράτορας που ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, ο οποίος δεν είχε πρόβλημα να διατάξει την εκτέλεση του πρωτότοκου γιου του, Κρίσπου και της δεύτερης συζύγου του, Φαύστας, ανάμεσα σε άλλες πράξεις βίας.

Καθώς η ανθρωπότητα προόδευε παρόμοιες πράξεις υποτίθεται πως λιγόστευαν. Αυτή την εντύπωση είχαμε με εξαιρέσεις οπωσδήποτε τον «Μεγάλο Τρόμο», την «Πολιτιστική Επανάσταση», πλούσιο παχύ βούτυρο στο εκλεκτό παντεσπάνι της ευρύτερης δύσης την ώρα που κουνούσαμε την κεφαλή σκεπτόμενοι το γνωστό γνωμικό: «Η Δεξιά λέει πως υπάρχει αδικία και είναι αναπόφευκτο, ενώ η Αριστερά διακηρύσσει ότι υπάρχει αδικία και είναι ανυπόφορο». Βεβαίως στην υποσαχάρια Αφρική επιβιώνουν ακόμα πλήθος πολέμαρχοι που δεν εκτιμούν σε τίποτα την ανθρώπινη ζωή έχοντας θεότητα την ακραία βία, αλλά όχι θεσμοθετημένοι ως ηγέτες κρατικής οντότητας, όπως ήταν ο διαβόητος Ίντι Αμιν Νταντά, κάτι σαν ο ορισμός του σαδιστή που μάλλον ξεπέρασε τους ηγέτες της αρχαιότητας, καθώς στο διαιτολόγιό του λέγεται ότι περιλαμβανόταν και η ανθρώπινη σάρκα.

Γιατί όμως αυτή η αναφορά;

Διότι σε αυτή την περίοδο του 21oυ πια αιώνα, ενώ η τεχνολογία καλπάζει και ο πλανήτης έχει μια άνευ προηγουμένου συνδεσιμότητα, ο ηγέτης της πιο προηγμένης, πλούσιας χώρας καταδικάστηκε σε αποζημίωση 5,6 εκατομμυρίων δολαρίων για την σεξουαλική κακοποίηση και δυσφήμηση  της συγγραφέας Ε. Jean Carroll. Το ποσόν κατεβλήθη. Την είδηση ανάρτησαν εφημερίδες όπως «New York Times», «Gurdian» κλπ.

Είναι ο ίδιος πρόεδρος που έδωσε χάρη στους εισβολείς του Καπιτωλίου, που ξεκίνησε έναν πόλεμο χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, που ονομάτισε το αεροδρόμιο του Μαϊάμι με το επώνυμό του και απέτισε προμήθεια σε ότι πουλιέται εκεί, που πέτυχε το ακαταδίωκτο από την εφορία για τις επιχειρήσεις του, που επιδιώκει οι πολιτικές του κινήσεις να έχουν άμεσο οικονομικό όφελος στον ευρύτερο οικογενειακό του κύκλο. Για να μη λησμονήσουμε την απαίτηση για την Γροιλανδία, τον στραγγαλισμό της Κούβας, την απαγωγή Μαδούρο, την παρέμβαση στη FIFA, την παιδική γκρίνια για το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης που δεν του απενεμήθη και το σενάριο που ήδη επεξεργάζεται για να κηρυχτούν άκυρες οι εκλογές του Νοεμβρίου αν το αποτέλεσμα δεν είναι της αρεσκείας του.

Στην εποχή μας και στον «πολιτισμένο κόσμο» δεν χρειάζεται να αντικρίζουμε κυλιόμενες κεφαλές, λουτρά αίματος και όλη την βαναυσότητα της σπάθας. Αρκεί ένα πρόσωπο με ισχνή παιδεία, βαριά συμπλέγματα, ασήκωτο ναρκισσισμό να βρεθεί στην εξουσία με απεριόριστη ισχύ και γαία πυρί μιχθήτω. Μας τα εξήγησε όμορφα όλα τούτα ο Ali Abassi στην εξαίρετη ταινία «The Apprentice». Μπροστά στον ήρωά του, ο Βλαδίμηρος θα αχνοφαίνεται με τον χαρακτηρισμό που είχε αποδώσει ο Γεώργιος Παπαδόπουλος στον Δημήτριο Ιωαννίδη: «Ο Μίμης είναι αρσακειάς». Αυτό πριν τον Νοέμβριο του '73. Μετά θα άλλαξε γνώμη

Όσο ο χρόνος κυλά, τόσο οι ενέργειες τέτοιων ηγετών θα έχουν ευρύτερες διαστάσεις και αντίκτυπο. Από την άλλη τώρα πια έχουμε μια σαφή εικόνα της αγοράς. Με 5,6 εκ. δολάρια βιάζεις και δυσφημείς όποια επιθυμείς και συνεχίζεις απτόητος στο δημόσιο βίο, με το όποιο αξίωμα. Υπάρχει δεδικασμένο.