Στον αυριανό ημιτελικό του Μουντιάλ, ανάμεσα στην μόνη εκτός Ευρώπης ομάδα που βρέθηκε εκεί, την Αργεντινή την ποδοσφαιρικώς εστεμμένη Αργεντινή και την θεωρούμενη ως πατρίδα του ποδοσφαίρου, την υπό το στέμμα Αγγλία, ποια να είναι άραγε τα συναισθηματικά κριτήρια που θα σπρώξουν έναν ουδέτερο φίλαθλο να υποστηρίξει μια από τις δυο;

Αυτό, διότι πίσω από την ποδοσφαιρική αναμέτρηση υφίσταται ένα σοβαρό ρήγμα ανάμεσα στις δυο χώρες που έχει σφραγιστεί με αίμα, με πολεμική αναμέτρηση. Δεν είναι άλλη από τη σύρραξη, σύντομη μεν μόλις δύο μηνών, καθοριστική δε για την τύχη των Φώκλαντ όπως τα όριζαν οι Βρετανοί ή Μαλβίνας όπως τα ανέφεραν οι Αργεντίνοι.

Τον πόλεμο τον έχασαν μεν οι Λατίνοι καθώς τα στρατεύματα της σιδηράς Κυρίας επανακατέλαβαν τα τρία νησιά. Ωστόσο, αυτή η ήττα είχε κάποιο όφελος για την Αργεντινή αφού επιτάχυνε τις διαδικασίες για την επαναφορά του Δημοκρατικού πολιτεύματος μετά από τα αλλεπάλληλα βίαια, πολυετή δικτατορικά, στρατιωτικά καθεστώτα που τόσο πλήγωσαν τη χώρα. Ταυτόχρονα είχε και όφελος για την Θάτσερ διότι η πολεμική της επιτυχία την οδήγησε στην δεύτερη εκλογική θριαμβευτική μάλιστα νίκη της, το επόμενο έτος.

Ένα σύνθημα που κυκλοφόρησε πριν από τον αγώνα, μεταφέρει στο ακέραιο τον παλμό και τον καημό των Αργεντίνων. «Για τις Μαλβίνας, για τον Ντιέγκο, για το τελευταίο του Λέο», όπου αναμιγνύεται το ταπεινωτικό αίσθημα της εθνικής ήττας, η θεϊκή αλητεία ενός καλλιτέχνη του ποδοσφαίρου που πήρε μια αθλητικού είδους εκδίκηση για τον εθνικό κατατρεγμό και η παρουσία ενός σταρ που προσφέρει μια ανάσα υπερηφάνειας σε ένα πολλαπλώς δοκιμαζόμενο έθνος.

Η Αργεντινή λοιπόν, απότοκο και αυτή της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, χώρα μεγάλη, πλούσια δεν μπορεί να ορθοποδήσει πίπτοντας ενίοτε είτε στην παγίδα των στρατιωτικών πραξικοπημάτων, είτε στις αγκάλες του Δ.Ν.Τ., δεινοπαθώντας κατά τρόπο αλλόκοτο αν υπολογιστεί η έκταση, ο πληθυσμός, τα πλούτη της. Στον αντίποδα το Ηνωμένο Βασίλειο που μέχρι την έναρξη του Β΄Π.Π. ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην αυτοκρατορία του, αποδεικτικό ισχύος, εξάπλωσης και εκμετάλλευσης τόπων και λαών, αλλά αργότερα βίωσε και αυτό την παρακμή του σε σημείο οι πρώην αποικίες του να αγοράζουν τις βιομηχανίες του.

Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο η σύγκρουση των δυο λαών, γεννήθηκε πριν 60 χρόνια, την χρονιά που ο Bobby Moore σήκωσε το Jules Rimet στο παλιό, καλό, Wembley με τους δίδυμους πύργους. Για να φτάσουν εκεί τα τρία λιοντάρια είχαν επικρατήσει με 1 - 0 των Αργεντινών στα προημιτελικά σε ένα παιχνίδι που σημαδεύτηκε από επεισόδια.

Οι μεν Αργεντίνοι υποστήριζαν ότι ληστεύτηκαν από την εχθρική διαιτησία, μια άδικη αποβολή, ενώ το γκολ του Jeff Hurst δεν έπρεπε να μετρήσει καθότι οφ σάιντ. Οι δε Άγγλοι δια στόματος του εμβληματικού προπονητή του sir Alf Ramsey, αποκάλεσαν τους αντιπάλους «ζώα» και τους κατήγγειλαν και για βρώμικο παιχνίδι.

Ελάσσονα ποδοσφαιρικά προβλήματα όμως δημιούργησε και η ένοπλη σύγκρουση των δύο χωρών η αφού δυο διακεκριμένοι Αργεντίνοι ποδοσφαιριστές ο Osvaldo Ardiles, και ο Ricardo Villa αγωνίζονταν στην Λονδρέζικη Tottenham. Σε συνεντεύξεις του ο μικρόσωμος, δαιμόνιος χαφ Ardiles είχε περιγράψει πόσο δύσκολο ήταν για αυτόν, που από λατρεμένος παίκτης εν μια νυκτί μεταβλήθηκε σε εχθρό και αναγκάστηκε να φύγει στη Γαλλία για την P.S.G. Θα επέστρεφε μετά από κάτι παραπάνω από έναν χρόνο και θα κατακτούσε τίτλους με τα "σπιρούνια". Τα πάθη υποχώρησαν μέσα στο χρόνο, έτσι τον Φλεβάρη του 2008 η λονδρέζικη ομάδα συμπεριέλαβε και τους δυο παίκτες στο Hall of Fame της.

Στο μεταξύ θα θέριευε το φαινόμενο του χουλιγκανισμού. Οι δράσεις των Άγγλων χούλιγκαν θα σημάδευαν το ποδόσφαιρο, θα ανάγκαζαν την πρωθυπουργό να κλείσει την πύλη των ευρωπαϊκών τους υποχρεώσεων σε μια απόπειρα συνέτισης. Διορθώθηκε το πρόβλημα, μα δεν έσβησε.

Το ντοκυμαντέρ με τίτλο: «The Final: Attack on Wembley» (Τελικός: Επίθεση στο Γουέμπλεϊ), ερευνά τις μαζικές ταραχές και τα βίαια επεισόδια που έλαβαν χώρα στις 11 Ιουλίου 2021, όταν περίπου 2.000 Άγγλοι οπαδοί χωρίς εισιτήριο εισέβαλαν στο Στάδιο Γουέμπλεϊ κατά τη διάρκεια του τελικού του Euro 2020 μεταξύ Αγγλίας και Ιταλίας.

Περιλαμβάνει συνεντεύξεις από παρόντες μάρτυρες, πρωταγωνιστές, προσωπικό ασφαλείας, όπου περιγράφοντας λεπτομερώς πώς ο ενθουσιασμός του πρώτου μεγάλου τελικού της Αγγλίας από το 1966, σε συνδυασμό με την πίεση που προηγήθηκε από τους περιορισμούς στην κυκλοφορά λόγω COVID, εξελίχθηκε σε βίαιη, αντικοινωνική συμπεριφορά. Το χάος είχε ως αποτέλεσμα δεκάδες συλλήψεις, τραυματισμούς αστυνομικών και εκτεταμένες παραβιάσεις ασφαλείας, με αντίστοιχες καταστροφές. Βλέποντας πλήθη εκτός ελέγχου, υπό την επήρεια αλκοόλ, δημόσια χρήση ναρκωτικών και μια αδικαιολόγητη οργή ήταν όντως θαύμα που δεν υπήρξαν νεκροί.

Την αδικαιολόγητη οργή διαδέχτηκε η δικαιολογημένη απογοήτευση. Η Ιταλία κατέκτησε το τρόπαιο και η Αγγλία μετέθεσε τις ελπίδες της στην επόμενη μεγάλη διοργάνωση που ήταν το Μουντιάλ του Κατάρ όπου ηττήθηκαν στα προημιτελικά από τους Γάλλους. Δυο χρόνια αργότερα θα φτάσουν πάλι στον τελικό του Eurο, όπου θα γνωρίσουν την ήττα από τους Ισπανούς.

Ότι και να συμβεί στην σημερινή αναμέτρηση η βεβαιότητα είναι μία. Όποια ομάδα και να ηττηθεί μερικά εκατομμύρια φτωχών ανθρώπων χωρίς ιδιαίτερες προοπτικές στη χώρα της ηττημένης θα βυθιστούν σε θλίψη. Αντίθετα στη χώρα της νικήτριας οι αντίστοιχες μάζες δεν θα λύσουν τα προβλήματά τους, δεν θα αποκτήσουν προοπτικές, αλλά θα κερδίσουν λίγες στιγμές χαράς, μερικά στίγματα περηφάνιας.

Στον πυρετό του ματς, θα ξεχαστεί η ανεργία, η φτώχια, τα αδιέξοδα. Από το στάδιο της Ατλάντα οι κερδισμένοι θα πάνε στο Νιου Τζέρσυ για τον τελικό και οι χαμένοι θα γυρίσουν στα σπίτια τους. Οι παίκτες θα επιστρέψουν στις ομάδες τους, στα γερά τους συμβόλαια και στην αποδοτική καριέρα που χτίζουν με κόπο και τραυματισμούς και την απίθανη δημοτικότητα που κερδίζουν. Οι οπαδοί θα επανέλθουν στην καθημερινότητά τους.

Κι 'μείς οι αμέτοχοι, οι ουδέτεροι ποια ομάδα να υποστηρίξουμε; Μα εκείνη που θα παίξει το ομορφότερο, καθαρότερο, ποδόσφαιρο.