Το θέρος του 1971, όταν ο πρόεδρος των Η.Π.Α., R.M. Nixon, ανακοίνωσε την αναστολή της μετατρεψιμότητας του αμερικανικού δολαρίου σε χρυσό, τερματίζοντας μονομερώς το διεθνές νομισματικό σύστημα του Bretton Woods, οδηγώντας στο σύγχρονο παγκόσμιο καθεστώς των μη καλυπτόμενων νομισμάτων, το μπλε oβάλ έβγαζε από τις γραμμές παραγωγής του στο Detroit την coupe έκδοση του Thundebird.

Ήταν ένα δίπορτο όχημα βάρους δυο τόνων, μήκους σχεδόν πεντέμισι μέτρων με επτάλιτρο κινητήρα V8 που απέδιδε 375 ίππους και κόστιζε 5.500 δολάρια. One grand per meter δηλαδή, ή 14,5 δολάρια ο ίππος. Έφερε δε, έναν ακόμα χαρακτηρισμό στην ονομασία του: Landau, που παραπέμπει σε πολυτελή, ιππήλατη άμαξα του 19ου αιώνα. Με αισθητική πολύ μακριά από οτιδήποτε κατασκευαζόταν και κυκλοφορούσε στην Ευρώπη, ήταν βέβαιο ότι θα άκουγε τα εξ αμάξης από τους φανατικούς γκουρού της ημεδαπής ριζοσπαστικής αυτοκίνησης.

Πέρασαν 55 χρόνια έκτοτε και ω! της εκπλήξεως ξεπρόβαλε, την προηγούμενη εβδομάδα όλως τυχαίως, κάτω από τον γαλανό ουρανό τον διάστικτο από λευκά, καθαρά νέφη, η ρουμπινί του απόχρωση. Στα χώματα της Μεγαρίδος όλα τούτα, όπου ο πολιτισμός είχε ξεκινήσει χιλιετίες πριν το Detroit ανακαλύψει τις γραμμές συναρμολόγησης δια του επιχειρηματικού δαιμονίου του Henry Ford, ο οποίος αν και ασφαλώς θα αγνοούσε την κωμόπολη της Αττικής, μετά βεβαιότητας θα την θαύμαζε αν γνώριζε ότι η χάρη της από τον όγδοο έως τον έκτο π.χ. αιώνα, θα έφτανε μέχρι τη Σικελία, το Βόσπορο και αλλαχού υποκινούμενη από το άλας της περιπέτειας και το πιπέρι του επιχειρείν.

Αφημένο, το όχημα, παρατημένο εκεί, επί μακρόν αν παρατηρήσουμε τους ελαφρά βυθισμένους τροχούς του στο χώμα, σημάδι μακρόχρονης ακινησίας που οι βροχές κάλυψαν μικρό τμήμα της περιφερείας τους, δεν δείχνει ανακόλουθο με την ευρύτερη αρχιτεκτονική της περιοχής.

Πίσω, στην εποχή που οι γραμμές παραγωγής το παρέδιδαν φρέσκο και λαμπερό στις καταναλωτικές ανάγκες των Αμερικάνων, ακουγόταν το περίφημο Carry On του σούπερ γκρουπ CSNY, όλων των μελών του ήδη με πλούσιο παρελθόν και, ως απεδείχθη, με πλουσιότερο μέλλον. Ήταν το πρώτο κομμάτι στο εμβληματικό άλμπουμ Déjà Vu.

Μια ελεγεία για την ευαλωτότητα, απότοκη ιδιαίτερης ευαισθησίας, την αποδοχή κάθε είδους χωρισμού, αλλά ταυτόχρονα και την ανθεκτικότητα που οφείλεις να επιδείξεις όταν απομακρύνεσαι, όταν χωρίζεις από κάθε τι που επιθυμείς.

Ας βεβαιωθεί, ότι όσο πιο μεγάλος/η ηλικιακά, τόσο πιο έντονα θα είναι τα παραπάνω. Οι ερωτικές, αλλά και οι ευρύτερες απογοητεύσεις της εφηβείας όσο και αν γράφουν βαθιά πάνω στην μέχρι τότε άγραφη πλάκα του συναισθηματισμού, ωχριούν μπροστά στις σοβαρότερες μελλοντικές, που με τι σειρά τους θα είναι ελαφρές σε ιταμούς χωρισμούς από εργασιακές ιδέες και αξίες που θεωρούσες γοητευτικές και υγιείς. Ακόμα πιο έντονος θα είναι ο χωρισμός από τις νεανικές ηλικίες και συνήθειες, όταν και όπως συνειδητοποιηθεί και το χτύπημα θα είναι έτι περαιτέρω βαρύτερο στο διαζύγιο με το παρελθόν, που θα γίνεται ολοένα και πιο αμετάκλητο συγκρινόμενο με το σήμερα και με το τώρα.

Κάπως έτσι το Carry On αποκτά πέραν της μουσικής και ποιητικής του σημαντικής οντότητας, μια οικουμενικότητα παραμένοντας ταυτόχρονα ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό δείγμα αδιατάραχτο και επίκαιρο μέσα στο χρόνο.

Για την ιστορία πάντως, δείχνοντας σαφή δείγματα σχεδιαστικής βελτίωσης, το μπλε οβάλ, μετά την εικονιζόμενη ανωτέρω από το '71 πέμπτη γενιά Thunderbird, παρουσίασε τριάντα χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 2001 στην διεθνή έκθεση του Detroit, την ενδέκατη και μέχρι στιγμής τελευταία γενιά. Καθόλου απίθανο μετά από λίγες δεκαετίες κάποιος να σημειώσει κάτι, όταν το αντικρίσει παρατημένο σε έναν ελεύθερο χώρο, και να το συνδυάσει με μια επιτυχία του Morgan Wallen ή της Elen Langley οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω βρίσκονται με περιοδεία. Μεθαύριο Σαββάτο 18, εμφανίζονται μαζί στη Βαλτιμόρη, σε στάδιο που φέρει το όνομα τράπεζας. Κάτι που δεν συνέβη με τις περιοδείες των CSNY. Αλλά...
...είπαμε, Carry On