Δυόμιση αιώνες αριθμεί η συγκρότηση των Η.Π.Α. ως ανεξάρτητο κράτος και μόλις 70 χρόνια ως κυρίαρχη δύναμη του πλανήτη. Έχει πολύ δρόμο μέχρι να φτάσει τους πέντε της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τους έξι της Οθωμανικής και τους οκτώμισι αιώνες της Βυζαντινής. Είναι ένα φρέσκο κράτος και μια φρεσκότερη αυτοκρατορία, άλλο θέμα αν η σφοδρή επιτάχυνση των τεχνολογιών σαν να πυκνώνει τον χρόνο από τον 20ό αιώνα και μετά. Έτσι σήμερα, τα 342 εκατομμύρια πολιτών των Η.Π.Α. έχουν λόγους να εορτάζουν αυτούς τους δυόμιση αιώνες της ανεξαρτησίας τους με όλες αυτές τις συνήθως πομπώδεις τελετές, που, επί προεδρίας του ογδοηκοντούτη 47ου προέδρου τους θα λάβουν ακραίες τιμές με αμφιλεγόμενη αισθητική, για να τεθεί πολύ διακριτικά.

Ποιες όμως να ήταν οι προσλήψεις για το έθνος, την πολιτική του και τις επιδράσεις του στον τόπο μας από ένα παιδί που γεννήθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 50; Και πως δημιουργήθηκαν; Πάμε σε μερικές απαντήσεις μέσα από ένα προσωπικό σημείωμα.

Πρώτη επαφή: Το 1961 υπήρχαν στην Ελλάδα λίγες Ecurie. Σε κυριολεκτική μετάφραση η γαλλική αυτή λέξη σημαίνει στάβλος, αλλά ως όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτοκινητική λέσχη με διάφορες δραστηριότητες όπως την διοργάνωση αγώνων, υπό την έγκριση, τότε, της Ε.Λ.Π.Α. Μια από αυτές ήταν η Ecurie Americain, που συστήθηκε κυρίως από Αμερικανούς που ζούσαν στην Ελλάδα υπηρετώντας στις βάσεις, στην πρεσβεία κλπ. Στους κόλπους της μπορούσαν να ενταχθούν και Έλληνες.

Στις 12 Μαρτίου του 1961, η ecurie Americain αναλαμβάνει την πρώτη διοργάνωση της χρονιάς. Ήταν το night mavigation rally, μια νυχτερινή πλοήγηση μήκους περίπου 150 χιλιομέτρων. Το γεγονός καλύφθηκε από τον ειδικό Τύπου, ιδού ο τίτλος και δυο στιγμιότυπα από την εκκίνηση.

Με τα διακριτικά της ecurie και τον ένστολο Αμερικανό, μορφή που αποδίδει στο ακέραιο την εποχή, όπου για το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων οι Αμερικανοί ήταν αγαθοί γίγαντες.

«Η εκκίνησις εδόθη από τον προ του Αμερικανικού κλαμπ της Γλυφάδας χώρον», όπως σημειώθηκε και τεκμηριώνεται από την εικόνα, την ώρα που ένα de Havilland Comet στα χρώματα της Ολυμπιακής με τα σκέλη προσγείωσης ανοικτά, ασφαλισμένα και τα φλαπς κατεβασμένα οδεύει για την τελική προσέγγιση, το ασπρολαστιχάδικο MGA με πινακίδες ξένης αποστολής, χρησιμεύει ως όχημα υποστήριξης της οργάνωσης.

Λίγο αργότερα από αυτά με τον πατέρα μου, ήδη ενεργό και ζωηρό μέλος της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς οδηγών αγώνων, είχαμε βρεθεί σε μια εκδήλωση της Ecurie Americain, κάπου στην παραλία. Σε αυτό που σήμερα αποκαλούν με αρκετή κομπορρημοσύνη Αθηναϊκή Ριβιέρα, που τότε ήταν ένας ανεκμετάλλευτος παράδεισος και σήμερα φέρει όλα τα βαριά τραύματα της ανάπτυξης. Εκεί λοιπόν άκουσα για πρώτη φορά τον ήχο του  ανοίγματος από το τενεκεδάκι της Cola, όπως και τον υπόηχο του αφρίζοντος περιεχομένου μα και την αίσθηση του παγωμένου υγρού που κατέβαινε στα παιδικά σωθικά μου. Ε! όπως και να το κάνουμε ήταν μια μικρή αποκάλυψη. Αν, μάλιστα, το συνδυάσουμε με πρωτόγνωρες μυρουδιές από τους καπνούς των μπλέντετ σιγαρέτων και τα καυσαέρια από τα δίχρονα, όρα Auto Union & Saab, που έρχονταν και έφευγαν, μάλλον θα ήταν ισχυρές και όμορφες εντυπώσεις για να παραμένουν ζωντανές μετά από έξι δεκαετίες.

Ολίγον έφηβος, με τη Χούντα στα ντουζένια της πολύ μικρός για να αντιληφθώ, να ξέρω ή να καταλάβω ότι είχε προηγηθεί με John Peurifoy, Tom Pappas, John Maury, Tom Karamesinis και σύμπασα την εμπλοκή των αμερικανικών συμφερόντων και απαιτήσεων ή την συνδρομή τους στην επιβολή της 21ης, λοξοκοίταζα τα συνομήλικα Αμερικανάκια όταν καμιά φορά παίζαμε μπάλα κοντά σε κοινότητες που ζούσαν. Με απλωμένους τους βοστρύχους στους ώμους τους, ανεμελιά, τσίχλα και ελευθεριότητα. Άλλος κόσμος από τους κουρεμένους σβέρκους μας, το «Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια» σερβιρισμένο με ακατάληπτα λόγια, φουμαρισμένο με λιβάνια στους υποχρεωτικούς εκκλησιασμούς και εκείνη την άγονη, άτεχνη αυστηρότητα. Είμαστε τυχεροί δε, διότι στην επαρχία οι συνθήκες ήταν πολύ χειρότερες.

Πριν θαφτεί δε, η χούντα στο λάκκο που η ίδια άνοιξε, είχα αρχίσει να χαζεύω τα διάφορα cycle world και ολίγον να μιζεριάζω καθότι έβλεπα πιτσιρικάδες να σουζάρουν τα Elsinore ενώ εμείς κάναμε ακόμα ποδηλατάδες. Εκείνοι ήταν τυχεροί και εμείς σε άλλον αιώνα.

Μέχρι που ήρθα στον αιώνα τους όταν το θέρος του ’73, εισέβαλε δίκην θύελλας η Debbie από το Saint Paul της Minnesota. Την ημέρα που διεξήχθη το «δημοψήφισμα» την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου, ήμαστε στον Άγιο Γεώργιο της Νάξου, άλλος ένας παράδεισος επί της γης που εκτιμήθηκε αργότερα, όταν είχε πάψει να είναι παράδεισος. Από κοντά και οι πρωτόπλαστοί του. Έφερε πράματα μαζί της η Debbie, έδωσε πράματα η Debbie, πήρε και κάποια ενώ όσο απρόοπτα και τυχερά συνέβη ότι συνέβη, θα είχε και εξίσου απρόοπτη συνέχεια μετά από επτά χρόνια. Το αφήγημα των Η.Π.Α. ήταν πλέον έντονο, ενδιαφέρον και υποσχόμενο.

Πλην όμως, τρείς μήνες αργότερα ήρθε εκείνος ο Νοέμβρης. Το σύνθημα «Έξω τώρα οι Αμερικάνοι» κυρίαρχο, πίσω από δακρυγόνα, τις εκπυρσοκροτήσεις, τις οιμωγές, τους ήχους της εξέγερσης. Μια δεύτερη ενηλικίωση, μετά από την πρώτη του Αγίου Γεωργίου. Αλλά χωρίς χαρά τούτη τη φορά. Τουναντίον ήταν κηδεία.

Το επόμενο καλοκαίρι, η Μεταπολίτευση έφερε κάτι σαν ανάσταση και ταυτόχρονα έναν ορμητικό ποταμό από πληροφορίες που προσπαθούσαν να γίνουν γνώσεις. Ότι κρυμμένο, φυλακισμένο, εξορισμένο από την Χούντα, στην κοινωνική, πολιτιστική, καλλιτεχνική σκηνή του τόπου, ερχόταν πάλι στο φως και γέμιζε το σύμπαν με αισιοδοξία. Μαζί και οι πληροφορίες για τις πολιτικές δράσεις που άλλαζαν την υπόσταση των Η.Π.Α. σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Οι σπόροι του Αντιαμερικανισμού άρχισαν να ποτίζονται. Εν μέρη δικαίως. Και όσο πιο πολλά γίνονταν γνωστά, δικαιότερα. Μετά δε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ειδικά μετά τον Αττίλα ΙΙ, και τον ρόλο των Η.Π.Α. σε μια εποχή που βίωναν την εξευτελιστική παραίτηση του προέδρου τους, ο Αντιαμερικανισμός γινόταν καθεστώς.

Πράγμα που πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις στην πρώτη μεταπολιτευτική πορεία από το Πολυτεχνείο προς την αμερικάνικη πρεσβεία, την 21η Απριλίου του 1975 με αφορμή την επέτειο της δικτατορίας, την πρώτη μετά την πτώση της. Πάρα πολύς κόσμος, εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως η πλέον ογκώδης που διοργνανώθηκε στην Ελλάδα, με βροντώδη αντιφασιστικό παλμό. Όταν το μπλοκ του Ε.Κ.Κ.Ε. έριξε κόκκινες μπογιές στα μάρμαρα της αφύλακτης, τότε, πρεσβείας ξέσπασαν τα επεισόδια. Διαδηλωτές παραβίασαν το κτίριο έσπασαν κρύσταλλα, έκαψαν σημαίες και κουρτίνες, ακούστηκαν τα «Εθνική ανεξαρτησία» «Συνεχίζουμε στο δρόμο του Νοέμβρη».

Οι αστυνομικές δυνάμεις μοιραία αντέδρασαν με ιδιαίτερη βία και εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων, απώθησαν το πλήθος, εμποδίζοντας και την ουρά της πορείας να φτάσει στην πρεσβεία για ευνόητους λόγους. Εκείνη την νύχτα ήμουν με την Ελένη. Βρήκαμε καταφύγιο στο 77Α της Βασιλίσσης Σοφίας, που κάποιοι μας άνοιξαν. Τέσσερα χρόνια αργότερα γνώρισα όλως τυχαίως τον Αντώνη, που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στα επεισόδια και αντίστοιχες δικαστικές περιπέτειες. Δεινός ποδηλάτης, τότε, μια χαρά παιδί.

Στο τέλος της χρονιάς ο αντιαμερικανισμός πήρε την μέγιστη τιμή του. Με αίμα. Και μια όχι και τόσο περίεργη σχεδόν πάνδημη αποδοχή. Η πρώτη δράση της νεοσύστατης 17 Ν, ήταν η εκτέλεση του Αμερικανού σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα, έτσι τουλάχιστον περιέγραψε την ιδιότητά του το σύνολο του ελληνικού Τύπου. Οι Αμερικανοί όπως έγινε γνωστό αργότερα, καθώς η διακήρυξη της οργάνωσης δεν είχε ακόμα εμφανιστεί, τα είχαν χαμένα και δεν ήξεραν ποιος είχε πραγματοποιήσει την δολοφονία. Η δε Σ.Ε., μην ξεχνιόμαστε κρατούσε ο "ψυχρός πόλεμος", έστερξε άμεσα να δηλώσει ότι δεν είχε καμία σχέση.

Πέρασαν λίγα χρόνια ακόμα. Βρισκόμαστε στα Χριστούγεννα του 1980. Το Πα.Σο.Κ. προελαύνει παίζοντας γερά το χαρτί του σκληρού αντιαμερικανισμού. Ακούγονται τα "έξω οι βάσεις του θανάτου", "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" και για πολλούς υπάρχει κάτι σαν χαρούμενη αναστάτωση. Η "Αλλαγή" ερχόταν με σημαίες και με τραγούδια. Γιορτάδες μέρες ηχεί το τηλέφωνο, μια αβάν γκαρντ κόκκινη, πλαστική συσκευή. Στην άλλη άκρη της γραμμής η Debbie από την Ελλάδα, με ερώτηση για το τι θα έκανα απόψε. Απάντησα, κανόνισα, ακούμπησα το κόκκινο ακουστικό στην θέση του, βγήκα έξω στην αυλή, χαμογέλασα, κοίταξα ψηλά στον ουρανό και μουρμούρισα: "Μάλλον, με αγαπάς ακόμα".

Ο Αντιαμερικανισμός μου κηδεύτηκε για το επόμενο άυπνο 48ωρο και: "όχι κορίτσι μου, όχι, δεν τα κάνουμε εμείς αυτά εδώ", όταν με σπασμένα ελληνικά πρόφερε στο τσακίρ κέφι την φράση "θέλω να ντανσ πάνω στο τρραπέζι", μέσα στο "Λούκι" του σχωρεμένου Χρήστου Γκόλφη, πρωταγωνιστή στην τηλεοπτική μεταφορά του "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται". Το πρωί, που τις έστυψα κάτι πορτοκάλια, άκουσα την ερώτηση: "real orange?". Μα που ζουν; σκέφτηκα και αναχωρήσαμε για το Aνατολικό. Εκεί έπεσαν οι σχετικές πλερέζες, μπορεί και κάποιο βούρκωμα με τις δέουσες υποσχέσεις μέχρι το τζετ της TWA να ξεκολλήσει για το μακρύ ταξίδι που θα την γύριζε σπίτι της. Το σχέδιο να πάω τον επόμενο Σεπτέμβρη εκεί, να σπουδάσω Γεωλογία και ακολούθως να δουλεύαμε μαζί στο Sault Lake Ciity, έζησε μέχρι τον Φλεβάρη.

Διότι πολύ μακριά, ρε παιδί μου. Δηλαδή να αφήσω το μηχανάκι μου, Σου(τ)ζούκι δίχρονο, δικύλινδρο, 185 c.c., κοκκινέλι, γλύκα, Χ5 μου φαίνεται το ονομάτιζαν, το βαρκάκι μου 4,20 μεν κούκλα δε, το σπιτάκι μου και τα γονικά μου για να πάω στην άλλη άκρη του πλανήτη, στους χειμώνες να μάθω Γεωλογία;  Ε! πολύ βαρύ το τίμημα, ακόμα και για μια κούκλα σαν την Debbie.

Το τελικό χτύπημα δόθηκα όταν άκουσα πάλι εκείνο το ρέον κομμάτι του St. Miller το περίφημο Jet Airliner. Ταίριαζε γάντι στην περίπτωση μου. Πότισε και άλλο τις ρίζες, ειδικά εκεί μας λέει:

"Oh, oh big ol' jet airliner
Don't carry me too far away
Oh, oh big ol' jet airliner
'Cause it's here that I've got to stay".

Και έτσι με μια Αμερικανιά παρέμεινα στην Ελλάδα. Ουδέποτε το μετάνιωσα, ουδέποτε ξανασυναντηθήκαμε. Εξ άλλου εκείνο τον Φλεβάρη, συνέβησαν πολύ σημαντικά θέματα που με κράτησαν στον τόπο μου και με συνοδεύουν έως σήμερα. Χαράς την υπομονή τους.

Ήρθε και ο Οκτώβρης του '81, το Πα.Σο.Κ. κυριάρχησε, βγήκε και ο Ανδρέας στο ABC, έχοντας απέναντί του τον Mike Lee, που προσπάθησε να τον στριμώξει, αλλά ο ηγέτης του Πα.Σο.Κ., ήρεμος, σοβαρός μα δεν ήταν κοροϊδο να συνεχίσει να κραδαίνει την παντιέρα του επαναστάτη. Τους επανέλαβε ότι "εμείς δεν θα προχωρήσουμε σε μονομερείς ενέργειες". Από κοντά και ο Frank Reynolds, που ήθελε να πιέσει με ερωτήσεις δύσκολες αλλά ο Ανδρέας έδειξε ωριμότητα και μας έκανε ολίγον έως πολύ υπερήφανους με την άνεση και τον ωραίο λόγο του. Ταυτόχρονα έκανε και την δέουσα όπισθεν στον διαπρύσιο αντιαμερικανισμό του.

Εμείς πάλι λίγο μετά τα 23 μεγαλώναμε, έπρεπε να κοιτάξουμε την επόμενη μέρα μας. Ούτε θητεία δεν είχαμε κάνει και μας περίμεναν τα τάγματα στο βορά. Πέρασε και και αυτό, τινάξαμε από πάνω μας τη γοητευτική σκόνη της Δύσης, βγάλαμε και το αμπέχονο του Αντιαμερικανισμού, στο κάτω κάτω οι Πέρσες προχώρησαν ένα βήμα περισσότερο, μπούκαραν στην πρεσβεία, κράτησαν τόσους μήνες τους ομήρους, πήγε να κάνει το κόλπο γκρόσο ο Jimmys ο Carter, απέτυχε, έχασε τις εκλογές και τους προέκυψε ο ηθοποιός, ο πόλεμος των άστρων και ο συντηρητισμός που τακίμιασε με την Μάγκυ του Ηνωμένου Βασιλείου. Δηλαδή παράδεισος σε σχέση με το τώρα, για να ήμαστε ειλικρινείς.

Σαραντάρης πιά, υποτίθεται κατασταλαγμένος, πλήρης υποχρεώσεων, πλην όμως ελεύθερος χρεών εδέησα να περάσω για πρώτη φορά τον Ατλαντικό, το τελευταίο φθινόπωρο του 20ού αιώνα. Σύντομο, σφικτό και επαγγελματικό ήταν το ταξίδι, και όπως εξελίχτηκε έγινε ακόμα πιο σφικτό αλλά χωρίς να χάσει ούτε γραμμάριο από την επαγγελματικότητά του ήταν ταυτόχρονα σαν ένα πέρασμα από τη γη της Εδέμ. Το φωτομαγιό Δημήτριο εκ Αμαρουσίου και την ταπεινότητά μου φιλοξένησαν οι "προϊστάμενοί" μας στο Ann Arbor του Michigan και μας προσέφεραν σχεδόν ότι εκλεκτό υπήρχε στον κόσμο.

Όπως, ισχύ, καμπύλες, V8, ανοιχτούς δρόμους & Burn Rubber On Me όπως και το εξαίσιο funky κομμάτι των Gap Band από το 1981.

Ανάμεσα στα πολλά που συνέβησαν θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό, κάπως περιθωριακό, μάλλον εύθυμο αλλά ταυτόχρονα προσδιοριστικό του τι συμβαίνει εκεί και γιατί. Χαμένοι κάπου στην επαρχία της πολιτείας, λαμπρός καιρός, οδηγούμε δυο τετράτροχα από την Βαυαρία με το Μ στην ουρά. Ψάχνουμε να βρούμε ένα χώρο να φωτογραφηθούν, να αναδειχθούν με παιχνιδιάρικη διάθεση με αυτό να σημαίνει καμένο ελαστικό, θόρυβο και θέαμα. Με αρκετό κόπο χαμένοι στο πουθενά βρέθηκε μια μεγάλη, ασφάλτινη, στρόγγυλη επιφάνεια σαν ένα γιγαντιαίο αλώνι, ότι έπρεπε για τους εκατοντάδες ίππους των Μ. Μα την ώρα που ήταν όλα έτοιμα για την τελετή ενεφανίσθη αγρότης με φόρμα και καρώ υποκάμισο πιο έξαλλος από τον Ελμερ Φάντ, κραυγάζοντας να απομακρυνθούμε.

Κατεβαίνω από το όχημα, δείχνω τα χέρια μου όπως οι γκρουπιέριδες όταν αποχωρούν, χαμογελώ ευγενικά και βάζω την κασέτα. "Καλημέρα σας κύριε, συγνώμην κιόλας για την αναστάτωση, ξέρετε ερχόμαστε από την Αθήνα της Ελλάδας, το λίκνο της Δημοκρατίας, την πατρίδα των τεχνών και των όπλων, την κοιτίδα της επιστήμης και της φιλοσοφίας. Ήμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε έρθει στην χώρα της ελευθερίας και θα θέλαμε να μας αφήσετε να κάνουμε μια φωτογράφιση". Με κοιτά σαστισμένος και σκέφτομαι αυτό ήταν, τα καταφέραμε. Την επόμενη στιγμή ρίχνει μια ματιά στις πινακίδες των αυτοκινήτων που έγραφαν New Jersey σε κίτρινο φόντο οπότε απαντά: "Δεν ξέρω από που στο διάολο ερχόσαστε Νιου Τζέρσυ μπόιζ, ούτε καταλαβαίνω τι είναι αυτά που μου λέτε, αλλά να τσακιστήτε να φύγετε Τώρα". Εν τάξει μπορεί να μην παίξαμε ποτέ εκεί, αλλά ήταν τόσο διασκεδαστικό οπότε χαλάλι του.

Έστω και για ένα βράδυ περαστικός από το L.A. αξίζουν οι τρείς ώρες να παραχωρηθούν στο Chinese Theater.

Έκτοτε μεσολάβησαν αλλά πέντε ταξίδια σε ισάριθμες πολιτείες στη Δύση και στην Ανατολή. Όλα πολύ σύντομα, όλα αρκετά πιεστικά και διδακτικά. Τα δυο  τελευταία 13 και 15 χρόνια μετά το 9/11 με τα πράγματα να έχουν αλλάξει. Ο W και οι συν αυτώ, κάτι Ramsfeld, κάτι Cheney άλλαξαν καθολικά τους όρους του παιχνιδιού, ανέδειξαν τον R.M. Nixon σε νομοταγή, φιλελεύθερη, δημοκρατική προσωπικότητα και προετοίμασαν το έδαφος για κάτι ακόμα πιο παρακμιακό. Το M.A.G.A. του ταλαντούχου τηλεπαρουσιαστή μετέτρεψε τις Η.Π.Α. σε ένα μόνιμο καρναβάλι, καθόλου χαρούμενο και πολύ απειλητικό για όλον τον πλανήτη.

Σε όσους της γενιάς μου η σχέση με τις Η.Π.Α. έτυχε να ξεκινήσει θαυμαστικά, από τα συνομήλικα πιτσιρίκια που ξεχαρμάνιαζαν με τις Elsinore, στη συνέχεια χαθήκαμε στις μπούκλες κάποιας Debbie χαζεύοντας το easy rider, ακούσαμε με δέος τις σπουδαίες Αμερικάνικες μπάντες, εν τάξει μας άρεσε στα κρυφά και ο Νιόνιος, μαγευτήκαμε με ότι καλό παρήγαγε το Χόλυγουντ, αλλά θιχτήκαμε με όλα τα παρεμβατικά που λιγόστευαν την όποια αξιοπρέπεια μας είχε απομείνει μετά τον Εμφύλιο, αυτό που τώρα εξελίσσεται εκεί στο φερόμενο πιο ισχυρό κράτος του πλανήτη, δημιουργεί συναισθήματα οίκτου.

Ασφαλώς όσοι από την γενιά μου έτυχε να σπουδάσουν, να εργαστούν, να αναδειχτούν εκεί, να δημιουργήσουν φιλίες, σχέσεις, παρελθόν και μέλλον, θα έχουν κάτι διαφορετικό να καταθέσουν. Όπως θα είχα και εγώ αν είχα τολμήσει να παρατήσω τον προσφιλή μου κόσμο, το γλυκό μου κουκούλι και να πάω στο Saint Paul προσκεκλημένος όχι των Η.Π.Α. αλλά εξ έρωτος ορμώμενος.

Κάπως έτσι πήγαν τα πράγματα με την δική μου ανακάλυψη της Αμερικής, εκατό χρόνια μετά τον ομότιτλο βιβλίο του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι που ως γνήσιος Σοβιετικός πολίτης και Μπολσεβίκος στάθηκε επικριτικός σε όσα είδε, βιώνοντας όμως αργότερα και αυτός την μοχθηρή απογοήτευση του Σταλινισμού που τερματίστηκε με την αυτοχειρία(;) του. Στις μέρες μας πια, το όνομα Βλαδίμηρος δεν παραπέμπει σε ποιητή αλλά σε περίπου ισόβιο κυβερνήτη, με ότι αυτό συνεπάγεται σε ένα κόσμο πολύ πιο ανισόρροπο, επικίνδυνο και απρόβλεπτο.

Η ροπή προς την αχαλίνωτη βία, η βαρβαρότητα για το γρήγορο, εύκολο χρήμα, η εξαθλίωση των φτωχών, η αλαζονεία του πλούτου, ο ρατσισμός, η λατρεία για τα όπλα, η περιφρόνηση για τα κοινά, οι εκδηλώσεις μίσους και οργής αποτελούν συμπεριφορές που εξέθεσαν τις Η.Π.Α. ευθύς εξ αρχής. Ωστόσο, παραμένουν παρούσες και κυρίαρχες. Δίπλα σε αυτά, οι άκρως ανησυχητικές επίσημες πληροφορίες που αφορούν τον τριπλασιασμό των εισοδημάτων του Ντ. Τραμπ κατά το πρώτο έτος της επανεκλογής του (2025) σε σχέση με το προηγούμενο που ήταν υποψήφιος (2024). Από τα 622 εκ. εκτοξεύτηκαν στα 2,2 δις. δολάρια.

O Eric Lipton των New York Times σχολίασε επ΄αυτού: "Οι Αμερικανοί πρόεδροι λάμβαναν ανέκαθεν μέτρα για να αποστασιοποιηθούν από εταιρικές εμπλοκές που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σύγκρουση συμφερόντων. Ο Τραμπ και η οικογένειά του κάνουν το αντίθετο, δημιουργώντας νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες που επωφελούνται από τις ενέργειες τις οποίες κάνει ο Τραμπ από τότε που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο".

Τι μπορεί λοιπόν. να επιθυμούμε από αυτή την Αμερική; Λίγα, μόνον, στίγματα από το παρελθόν της. Σαν την πρώτη γουλιά Cola, το πρώτο jean με ούγια, μια αρμαθιά ψυχοτρόπα τραγούδια, μερικά κινηματογραφικά αριστουργήματα. Αρκούν. Αν και όταν μας πουν ποιοι και γιατί καθάρισαν τoν J.FK. θα εκτιμηθούν περισσότερο.

Μια μέρα αργότερα. Έχει ξημερώσει η Κυριακή 5 Ιουλίου, oι εορτασμοί στις Η.Π.Α. θα έχουν κοπάσει. Στα σκαλάκια ανάμεσα Φωκυλίδου & Στρατιωτικού Συνδέσμου, στέκεται ακίνητη μια αστερόεσσα με φόντο την Ακρόπολη των Αθηνών και το γαλάζιο του Αττικού Ουρανού.

υ.γ. 1. κάνοντας ένα ακόμα αχρείαστο όσο και πρωτάκουστο βήμα στην παρακμιακή πορεία της, η πολιτική ηγεσία των σημερινών Η.Π.Α. απαίτησε και πέτυχε την άρση της τιμωρίας του παίκτη της Φολαρίν Μπάλογκαν ώστε να είναι διαθέσιμος στο κρίσιμο παιχνίδι με το Βέλγιο στο πλαίσιο του Μουντιάλ.

υ.γ. 2. Από την άλλη, βέβαια, το ποδόσφαιρο παίζεται πάνω στο χόρτο, όχι μέσα στις τηλεφωνικές παρεμβάσεις των ισχυρών του πλανήτη που όλως εσχάτως το ρετιρέ τους είναι ανίσχυρο. Τοιουτοτρόπως το Βέλγιον εφιλοδώρησεν με τεμάχια τέσσερα τας Η.Π.Α. και επεβλήθη η σχετική δικαιοσύνη.