Η πρόσφατη εκδημία του καπταΓιάννη, κυβερνήτη, ιδιοκτήτη και αρκετά άλλα πιο σημαντικά του «Σκοπελίτη», μοιραία συγκίνησε το πανελλήνιο καθώς σύσσωμος ο Τύπος θυμήθηκε τα θαλασσινά του κατορθώματα και τις γεμάτες μποφόρια λαμπερές, πλήρεις από δοτικότητα και ανιδιοτέλεια μέρες του. Βέβαιος ότι είχα ταξιδέψει μαζί του, γύρισα σαράντα καλοκαίρια πίσω, ψάχνοντας τα φυλαγμένα κιτάπια. Τότε που επιχειρούσε ο πρόδρομος του σημερινού « Express Σκοπελίτη», ένα σκαρί αρκετά μικρότερο που μπορεί και να χωρούσε στο πρυμνιό του μικρό αυτοκίνητο της εποχής, ας πούμε ένα Α112, σίγουρα όμως χώρεσε το δίκυκλο μου από την Νάξο. Το είχαμε ασφαλίσει εγκάρσια στην μπουκαπόρτα.

Φωτογραφία δεν βρέθηκε, αλλά βρήκα την απόδειξη με την περιγραφή: «Απόδειξη μεταφοράς μικροδεμάτων». Σεπτέμβριος του 1986 ήταν, και το κόμιστρο για μεταφέρει το δίκυκλο από την Νάξο στην Μύκονο ήταν 255 Δραχμές ή 0.7 €. Το δε εισιτήριο για «ΑΤΟΜΟ ΕΝ (1)» όπως έγραφε η απόδειξη ήταν 456 Δρχ. ή 1,3€.

Είχε καιρό στο ταξίδι, παρά το γεγονός ότι ήταν μέσα Σεπτέμβρη. Τα μελτέμια είχαν κοπάσει και την προηγούμενη μέρα μια λιπώδης μπουνάτσα απλωνόταν στην ευρύτερη περιοχή, γεγονός που τεκμηριώνει η εικόνα με το ξύλινο σκαρί ονόματι Κυρήνεια ΙΙ που είχε καταπλεύσει, δέσει στο λιμάνι καθώς μικροί και μεγάλοι το αντικρίζαμε με θαυμασμό.

Είχε καιρό, έτριζε το σκαρί καθώς το ταλαιπωρούσαν τα κύματα του Γραίγου και το σπρέι συχνά έλουζε επιβάτες και περιεχόμενα. Να υποθέσουμε ότι ήταν από τα πρώτα καλοκαίρια του καπταΓιάννη με αυτόν τον «Σκοπελίτη».

Η ελαφρά, κόκκινη, δίχρονη σπανιόλικη μοτοσυκλέτα κατέφθασε αλατισμένη στον προορισμό της. Άλλες εποχές. Κάτω από 100 κιλά, μονόσελη, ενώ το Αίσθημα που διατηρούσε και διατηρεί ο αναβάτης της, είχε προαχθεί προ έτους, εις σύζυγον μετά παππά και κουμπάρου επισήμως δηλαδή με τας ευχάς της Ορθοδοξίας, και συνταξίδευε, πέραν του επίπονου ταξιδιού της ζωής, στις ακόμα πιο επίπονες διαδρομές με την Μontesa όπου εδράζετο στον σκελετό με κάθισμα μια πολλαπλώς διπλωμένη πετσέτα.

Και αφού δεν έχουμε εικόνα από την σύμπλευση τους με τον Σκοπελίτη, ας προσθέσουμε μια από τον προηγούμενο μήνα όπου η χάρη τους είχε φτάσει μέχρι την ψιλή άμμο της Πάτμου. Ηλιοβασίλεμα στην άδεια παραλία.

Άλλες εποχές. Προσπελάσιμες. Σε αξιοπρεπέστατα καταλύματα, αέρινα λιτά, δίχως το συχνά κακόγουστο βάρος της "πολυτέλειας", χωρίς να χρειαστεί να κλείσεις κάτι, κάπου εκ των προτέρων. Φτάνεις, βλέπεις, ρωτάς, συμφωνείς, κοιμάσαι. Αν δεν σου άρεσε, την άλλη μέρα πας αλλού. Με αντίστοιχη εμπειρία και απλότητα σε ταβερνεία, μουσεία, σημεία ενδιαφέροντος. Δίχως το άγχος της οικονομίας, αλλά και χωρίς το άγος της σπατάλης. Τουρνέ σε τρία διαφορετικά νησιά, Σαντορίνη, Νάξο, Μύκονο, για 13 μέρες και 12 νύχτες, με το σύνολο των εξόδων, ακόμα και για τα τσιγάρα, μια αμαρτία που τότε ήταν ακόμα αποδεκτή, οι 90.000 Δρχ. για δυο άτομα ήταν αρκετές, αν όχι πολλές.

Σαράντα χρόνια αργότερα, τα τελευταία 24 στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, μετά από τρία Μνημόνια, αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, αντίστοιχα οικονομικά σκάνδαλα και ένα δημοψήφισμα η ιδέα ότι με 90.000 Δρχ. ή 264 € μπορείς να κάνεις τα ίδια ακούγεται σαν ανέκδοτο.

Βεβαίως, πολλοί θυμόμαστε ότι στα χρόνια της Δραχμής ο πληθωρισμός, οι διολισθήσεις και οι υποτιμήσεις του εθνικού νομίσματος έτρεχαν αχαλίνωτα, πριν ακόμα η κατανάλωση ενίοτε με δανεικά γίνει θρησκεία. Πριν το μαγειρείο για την είσοδο στην Ο.Ν.Ε., και το διαβόητο «υψηλό βαθμό βιώσιμης σύγκλισης». Πριν σπρώξουμε τα ρέστα μας πάνω στο τραπέζι της παγκοσμιοποίησης στο ποντάρισμα τουρισμός, πριν την ακατανόητη βούλησή μας να μεταβληθούμε σε ξένους στον τόπο μας

Αυτά για τα πριν, που λίγοι θυμούνται και πολλοί δεν γνώρισαν. Για τα μετά και τα τώρα, η αφήγηση μακράν απέχει από το να είναι ευχάριστη.

Ας μείνουμε λοιπόν με τις εικόνες του παρελθόντος που ήταν αυτό ακριβώς που ελέχθη πιο πάνω: άλλες εποχές. Προσπελάσιμες.

Σεπτέμβριος 1986 Νάξος.

Σεπτέμβριος 1986. Άγιος Σώστης, Μύκονος.

Μια προσεκτική ματιά στα εισιτήρια δείχνει ώρα αναχώρησης 12:30 της 13ης Σεπτεμβρίου. Μόλις οκτώ ώρες αργότερα έξι Ρίχτερ κτύπησαν με βία την πρωτεύουσα της Μεσσηνίας. Οι δεισιδαίμονες θα προσθέσουν ένα ακόμα βαρύ περιστατικό στο γρουσούζικο 13. Στην Καλαμάτα εκείνο το σούρουπο έχασαν τη ζωή τους 20 άτομα, τραυματίστηκαν περισσότερα από 300, κατέρρευσαν τέσσερις πολυκατοικίες, ενώ το 20% των κτιρίων της πόλης κρίθηκε κατεδαφιστέο.