Πρώτα, εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα, αποκαλούμενα ως «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», κατόπιν στις απαρχές του β΄ Π.Π. ως «το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης»  όρος που λανσαρίστηκε από τον, και ως  πατέρα της νίκης αποκαλούμενο, Winston Churchill, που σε πρώτη εκδοχή περιελάμβανε την Ιταλία, μεταγενέστερα όμως την χερσόνησο του Αίμου. Τα Βαλκάνια. Την ευρύτερη γειτονιά μας. Περιοχή εύφλεκτη, δυσερμήνευτη, δύστροπη, έχοντας υποστεί σαρωτικές επιδράσεις σε σχέση με την Ευρώπη, όπως παρατεταμένη Οθωμανική Κατοχή, Εμφύλιους πολέμους, τις συνέπειες του ανήκειν στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ή για να θυμηθούμε πάλι τον W.C., στο σιδηρούν παραπέτασμα, αλλά και την απροκάλυπτα προστατευτική φτερούγα του αετού των Η.Π.Α.

Σε ένα τόσο εύκολα συναλλασσόμενο διεθνές πλαίσιο, όπου σημαντικά κεφάλαια μεταφέρονται από ισχυρούς παίκτες ισχυρών οικονομιών, σε παρθένες αγορές που υπόσχονται πλήρη ελευθερία κινήσεων, για να διατυπωθεί πολύ διακριτικά, οι κινητοποιήσεις των γειτόνων ενάντια στα σχέδια του Αμερικανού γαμβρού δείχνουν μια σπάνια ακεραιότητα, αν δεν υπάρχει κάτι άλλο που προς το παρόν δεν φαίνεται. Στην περίπτωση που βλέπουμε ξεκάθαρα ότι συμβαίνει, η μαζικότητα της αντίδρασης δεν δείχνει το κλασσικό «δώστε κάτι παραπάνω για να κάνουμε τη δουλειά» αλλά το περήφανο: «μαζέψτε τα και δρόμο».

Δεν θέλουν οι γείτονες να παραδώσουν τον τόπο τους και ειδικά τις παρθένες περιοχές, σε μια ανηλεή εκμετάλλευση την υπεραξία της όποιας μάλιστα θα νέμονται άλλοι πολύ μακριά από την πατρίδα τους και ενώ ήδη πήραν μια πικρή γεύση κατοχικών συνθηκών καθώς πολίτης εδάρη από φρουρούς ιδιωτικής ασφάλειας. Ο πρωθυπουργός τους το βλέπει αλλιώς, εκφράζοντας ενίοτε παιδαριώδεις δικαιολογίες. Οι νέοι άνθρωποι όμως που ορθώνουν ανάστημα κραυγάζουν: «Rama ne burg, Berisha ne burg» (Ο Ράμα στην φυλακή ο Μπερίσα στη φυλακή).

Το μονοπάτι της αντίστασης το είχαν ανοίξει προ ετών οι Γιουγκοσλάβοι, όταν κατάφεραν να αποτρέψουν τα σχέδια του προεδρικού γαμβρού που επιθυμούσε να μετατρέψει σε ξενοδοχείο, το βομβαρδισμένο κτίριο του Γενικού Επιτελείου του Γιουγκοσλαβικού Στρατού στο κέντρο του Βελιγραδίου, που είχε πληγεί το 1999 από το ΝΑΤΟ. Οι εκτεταμένες διαδηλώσεις και πορείες από πολίτες που υποστήριζαν ότι το κατεστραμμένο κτίριο αποτελεί ιστορικό μνημείο και πληγή του πολέμου που δεν πρέπει να καταστραφεί, μαζί με έρευνες που αποκάλυψαν ποινικές ευθύνες αξιωματούχων που παραχάραξαν έγγραφα σχετικά με την προστασία του κτιρίου, ανάγκασαν τις εταιρείες του γαμβρού να αποσυρθούν.

Λίγο πιο νότια στην Ελλάδα του 2.0 ακούμε πως το 2028 ανοίγει το καζίνο στο Μαρούσι και έχει ενδιαφέρον πως πλασάρεται: «Πρόκειται για μια έκταση 50 στρεμμάτων, η οποία παρέμενε αναξιοποίητη επί σχεδόν τρεις δεκαετίες». «Στην περιοχή δημιουργείται ένα ζωντανός πυρήνας πρασίνου ο οποίος αποδίδεται στον δήμο και στους κατοίκους της πόλης». Μέσα σε τούτη την πράσινη όαση θα υπάρχει ξενοδοχείο 164 σωματίων που θα εκτείνεται σε 10.000 τ.μ. ενώ και το καζίνο θα καταλαμβάνει 8.000 τ.μ. Ας μην βιαστεί το κοινό να σχολιάσει περί της κυριαρχίας του ιδιωτικού τομέα και στον αχανή στίβο του τζόγου. Το Ελληνικό Δημόσιο μέσω της ΕΤΑΔ συμμετέχει με ποσοστό 49%.

Βαλκάνια έτσι, Βαλκάνια κι αλλιώς.

Αν αυτό ακούγεται κάπως, ας δούμε και τούτο. Το προηγούμενο 48ωρο δημοσιεύτηκε στον έντυπο, όχι αντιπολιτευτικό Τύπο, ότι ο Δήμος Θήρας κατήγγειλε στις Κτηματικές Υπηρεσίες Πειραιά και Κυκλάδων, την αστυνομία και την Εισαγγελία πρωτοδικών Νάξου αυθαίρετες κατασκευές στον αιγιαλό και στην παραλία της Βλυχάδας στην Σαντορίνη. Εκεί λοιπόν λειτουργούσε  μπιτς μπαρ μικρής κλίμακας, που πουλήθηκε σε αλλοδαπή εταιρεία η οποία ειδικεύεται στις κρουαζιέρες. Οι τουρίστες που καταφθάνουν με τα κρουαζιερόπλοια της στο ελληνικό λιμάνι των Φηρών, επιβιβάζονται σε πούλμαν, μεταφέρονται στο μπιτς μπαρ που πλέον έχει τον χαρακτήρα του prive club.

Στο μεταξύ όμως, όπως καταγγέλλεται, οι νέοι ιδιοκτήτες προκειμένου να εξυπηρετήσουν την αυξημένη πελατεία τους, διεύρυναν τον δρόμο, τον ασφαλτόστρωσαν, τοποθέτησαν στην ακτογραμμή ογκόλιθους, έκτισαν όσο και όπου δεν έπρεπε παραβιάζοντας κατάφωρα το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα του 1990. Έχει πολύ περιεχόμενο η είδηση για τις συνθήκες του πως συνέβη, ότι συνέβη. Εξίσου ανησυχητικό επίσης το γεγονός της επίσκεψης του προέδρου του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου που επιχείρησε να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τα θέματα, αλλά δεν του επετράπη η πρόσβαση. Είπαμε prive club. Μα όταν αλλοδαπά οικονομικά συμφέροντα περιφρονούν ημεδαπές αρχές ο όρος Banana Rebublic ακούγεται δόκιμος.

Τα είχε περιγράψει και ο Hunter S. Thompson από το ΄60 στο «The Rum Diary» όπου, ανάμεσα σε άλλα, περιέγραψε την τότε επέλαση των αντίστοιχων συμφερόντων στο Πουέρτο Ρίκο. Το μυθιστόρημα εκδόθηκε τελικά το 1998, και το 2011 έγινε ταινία με τους Johny Depp Amber Heard. Εκεί γνωρίστηκε το ζευγάρι, και ακολούθησε ότι ακολούθησε.