Κάποτε θα συνέβαινε και η πρώτη νίκη του Lewis Hamilton με κόκκινο ιταλικό αυτοκίνητο. Συνέβη χθες στη Βαρκελώνη. Στο αόρατο σταντ  των ουρανών, θα είχε πολύ ενδιαφέρον τι θα σχολίαζε ο Commendatore για αυτή διάκριση. Έχοντας στα δεξιά του τον Tazio, αριστερά του τον Gilles και στην αγκαλιά του, το παιδί του τον Alfredino, που τόσο πικρά το αποχωρίστηκε.

Τι θα σκεφτόταν; βλέποντας έναν επτάκις παγκόσμιο πρωταθλητή, να σημειώνει την 106 νίκη του, την έβδομη στην πίστα του Montmelό, στον έβδομο αγώνα της χρονιάς, την πρώτη με το Cavallino στο στήθος, στα 41,5 χρόνια του, μετά από 23 άγονους μήνες.

Όπως και στο πριγκιπάτο, έτσι και στην Καταλονία ακούστηκε το Fratelli d'Italia, κυμάτισαν οι τρικολόρε, όχι όμως για έναν οδηγό, αλλά για την ομάδα. Θα ήχησαν και πάλι τα καμπαναριά στο San Biagio, στην έδρα της σχεδόν θρησκευτικής πίστης, της κολοσσιαίας παράδοσης που συνοδεύει ένα εργοστάσιο που δεν παράγει μόνον αυτοκίνητα, αλλά συνοδεύει τα τελευταία 75 χρόνια μερικά από τα πλέον τρομερά όνειρα για τους ανά την υφήλιο tifosi.

Σε επίπεδο οδηγών κυμάτισαν τρείς Union Jack και ακούστηκε το God save the King. O Lewis, o George και ο Lando πλημύρισαν το πόντιουμ με Ηνωμένο Βασίλειο, κάτι που είχε να συμβεί από τον Οκτώβριο του 1968 στο Watkins Glen στην πολιτεία της Νέας Υόρκης των Η.Π.Α. όταν ο J. Stewart, o G. Hill, και ο J. Surtees οι δυο τελευταίοι ήδη πρωταθλητές ο sir Jackie θα κατακτούσε τον πρώτου τίτλο μετά από 12 μήνες, είχαν πράξει το ίδιο. Τότε που ο Antony Hamilton, o πατέρας του Lewis, ο Adam Noris πατέρας του Lando και ο Steve Russel πατέρας του George ήταν παιδιά.

Από όλα όσα συνέβησαν στον έβδομο φετινό αγώνα του πρωταθλήματος, θα μείνει η έκδηλη συγκίνηση του Lewis. Λίγο πριν από τα 42 του εφοδιάζεται με ένα σούπερ συναισθηματικό καύσιμο που, αν τον βοηθήσει η τύχη όπως χθες, μπορεί να τον οδηγήσει σε κάτι ακόμα πιο μοναδικό από όσα έχει πετύχει.

Για κάτι τέτοια αξίζει να συντονίζουμε δέκτες στην F1.