Από τα ασφάλτινα τηλεθεάματα της πλατείας Συντάγματος, της πλατείας του νερού, της εθνικής οδού, του Ζαππείου, και ότι άλλο ξεχάστηκε γρηγορότερα,μετά τις γυρουβολιές σε βαρέλια,  και στο φόντο κίονες, ο αγώνας έκανε το τολμηρό βήμα προς το «Δε Χελίνικον». Δύσκολα, στην Ελλάδα, η σπατάλη θα μπορούσε να αποκτήσει πιο kitsch outfit.  Μιλώντας για ένδυση όμως, ας συνειδητοποιήσουμε ότι από το σνομπ  συνολάκι μπλέιζερ - φουλάρι των στελεχών της Λέσχης και την ολοένα μέσα στο χρόνο φθειρόμενη  αστική υπεροψία τους, το Δ.Ρ.Α., πέρασε, με γέφυρα τα αφόρητα λόγω μνημονίων χρόνια, σε μια επαρχιώτικη αντίληψη του επιχειρείν με το εύκολο κρατικό χρήμα. Στο μεσοδιάστημα, αυτής της όχι και τόσο αναμενόμενης μετάβασης, το προσπάθησε η δεύτερη, χρονικά, διοίκηση της  Ομοσπονδίας στα αβάσταχτα εκείνα χρόνια αλλά δεν πρόκαμε. Της έλειπαν περισσότερα έμψυχα, κονέ, υλικά από όσα είχε διαθέσιμα, ενώ, καλύπτοντας ακάλυπτες επιταγές αλλοτρίων, εκτέθηκε, παραμένουσα έκτοτε ακάλυπτη και περιθωριοποιημένη.

Κάπως έτσι, στο πέρασμα του χρόνου, το «ράλεϋ της Ακροπόλεως» της δεκαετίας του ΄50, ανδρώθηκε ως Διεθνές Ράλυ Ακρόπολις αλλά στις μέρες μας, το τρέχον νεοπλουτίστικο, τόσο λαμπερό, τόσο κενό, τόσο φθηνό γούστο, συνταξιοδότησε τον Ικτίνο, τον Καλλικράτη, τον Μνισικλή, και η Ακρόπολις των Αθηνών έδωσε τη θέση της το «Δε Χελίνικον» και την αισθητική του.

Καθώς όμως στρέψαμε το βλέμμα στα κλασσικά χρόνια και ο Περικλής δημόσιο χρήμα διαχειρίστηκε, αλλά για Δημόσιο έργα. Έβαλε χέρι στο συμμαχικό ταμείο, χρησιμοποίησε τα κρατικά έσοδα από τα ασημένια κοιτάσματα του Λαυρίου, αξιοποίησε προσφορές Αθηναίων πολιτών μα ταυτόχρονα συγκρότησε ένα μεγάλο αναπτυξιακό πρόγραμμα. Κατά πως έκανε και ο Franklin Delano Roosevelt, 25 αιώνες αργότερα προκειμένου να βγάλει την πατρίδα του από την απελπισία του κραχ. Αυτές είναι οι παρεκτροπές, όρα τα ανά τους αιώνας κραχ, που συμβαίνουν γενικώς και ειδικώς όταν δεν υπάρχουν έντιμες, ανεξάρτητες, αποτελεσματικές, ρυθμιστικές αρχές. Πόσω δε μάλλον αν δεν υφίστανται καν αρχές και ιδίως ηθικές.

Σε οικονομικό επίπεδο εντοπίζονται κάποιες ομοιότητες, μεταξύ του πρώην Δ.Ρ.Α., νυν αποκαλούμενο αρκετά πετυχημένα, μα για άλλους λόγους, ως «ο αγώνας των θεών» και της κατασκευάστριας του «Δε Χελλίνικον». Όπως και η κατασκευάστρια εταιρεία βγήκε στη γύρα να μαζέψει χρήμα, όχι τίποτα σοβαρό δηλαδή παρά μόνον έν τρίτον του δις ευρώ, έτσι και οι οργανωτές του πρώην Δ.Ρ.Α. επιστρατεύουν, παρά τα πλούσια ελέη των χορηγών, εθελοντές. Αποτελεί μια τρόπον τινά απόδειξη, ότι ο «τζάμπας» ουδόλως πρέπει να θεωρείται τεθνεώς. Δεν πρωτοτύπησαν βεβαίως, ας θυμηθούμε π.χ., ανάμεσα από πολλά άλλα, την κοινοπραξία Fraport Greece. Η οποία έλαβε μακροπρόθεσμο δάνειο ενός δις ευρώ από ελληνική και αλλοδαπές τράπεζες, με το οποίο κάλυψε τμήμα της παραχώρησης και της αναβάθμισης των 14 περιφερειακών ελληνικών αεροδρομίων που ανέλαβε. Τουτέστιν τους δανείσαμε για να τους παραχωρήσουμε τα αεροπουέρτα.

Σε κάθε περίπτωση, ο «αγώνας των θεών» είναι πλέον ένα προϊόν το υψηλό κόστος του οποίου καταβάλλεται από το Ελληνικό Δημόσιο που χρωστά σε διαφόρους δανειστές 360.54 δις (αυτό σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία στο τέλος του Μαρτίου, τώρα περισσότερα), την δε ευθύνη του χρέους διαχειρίζεται τα τελευταία επτά χρόνια το κυβερνών κόμμα που με τη σειρά του χρωστά 0,541 δις. κυρίως σε τράπεζες (530,9 εκ.) αλλά και σε προμηθευτές, εφορία ασφαλιστικά ταμεία κλπ. Όλα τούτα από άτομα και πολιτικές που προσφέρουν και την ψυχούλα τους στο βωμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αλλά ο κρατισμός φαίνεται να είναι ασήκωτη ντρόγκα, ειδικά σε όσους μετά βδελυγμίας τον αποστρέφονται.

Τέλος σε τίποτα δεν συνεισφέρει στο έρμο, και σφόδρα τελματωμένο ημεδαπό μότορσπορ, που σήμερα κοιτά με ζήλια τα τέλη της δεκαετίας του '70. Τότε που στο Δ.Ρ.Α. δήλωναν συμμετοχή 200 πληρώματα, εκ των οποίων 70 ελληνικά και όχι όπως φέτος, 46 αλλοδαπά και 12 ελληνικά. Η Δημόσια εικόνα βέβαια που προωθείται είναι άλλη. Πως ο αγώνας είναι «ισχυρός πρεσβευτής της χώρας» και ότι «από το σύνολο των πολιτών το 83% δήλωσε ότι έχει θετική ή μάλλον θετική γνώμη για την διοργάνωση». Αυτές οι δημοσκοπήσεις είναι σαν να ερωτάται ένας αμνός αν έχει θετική γνώμη για το παστίτσιο.

Βεβαίως για την απώλεια της ταυτότητας του Δ.Ρ.Α. και την στροφή του WRC σε αυτό που είναι σήμερα, ευθύνεται κατά μείζονα λόγο η F.I.A. αλλά και ο ίδιος ο τόπος. Η Ελλάδα της δεκαετίας του '70 ελάχιστα κοινά σημεία έχει με το σήμερα. Το αυτό και για τον πληθυσμό. Το ευρωπαϊκό κοστούμι μας άρεσε. Ακόμα και αυτοί που διακήρυσσαν πως «Ε.Ο.Κ. και Ν.Α.Τ.Ο. το ίδιο συνδικάτο» όταν ήρθαν στην εξουσία το λησμόνησαν και γλυκάθηκαν τα μάλα με τα Μ.Ο.Π. και τα «πακέτα Ντελόρ». Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός κόμισε πολλά, μοιραία αφαίρεσα κάποια άλλα. Κάτω από το κοστούμι παρέμεναν οι σουρωμένες κάλτσες και τα φθαρμένα τσαρούχια.

Αλλά όπως και οι Steely Dan ήεισαν προ 52 ετών, το ‘74 το περίφημο «Any Major Dude Will Tell You», όθεν μεταφραζόμενον εις την  Ελληνικήν: «Οποιοσδήποτε μείζων μάγκας θα στο πει». Ότι, το πρώην Δ.Ρ.Α., ήταν major παιχνίδι για να παρέμενε σε ρομαντικά χέρια και καθαρές ψυχές, που ούτως ή άλλως είχαν χαθεί. Ταυτόχρονα, ο τρόπος με τον οποίο τελείται αποτελεί τροχοπέδη για τους εθνικούς αγώνες. Διότι αν τα χρήματα που προσφέρονται για την διοργάνωσή του δίδονταν με φειδώ και αυστηρό έλεγχο για την ανάπτυξη του εθνικού μότορσπορ το όφελος για όλους θα ήταν μεγαλύτερο, ουσιαστικό και δίκαιο. Κάτι συχνά άφαντο όμως, στις παρ΄ημίν συνθήκες, αυτό τα περί αυστηρών ελέγχων, φειδώ και τα τοιαύτα.

Καλή επιτυχία λοιπόν στο «Δε Χελλίνικον». Στην καλύτερη περίπτωση θα παραμείνει ένα ακριβό κακέκτυπο σε λαμπερό αμπαλάζ, με αεροπλάνα και βαπόρια των παλαιών φωτεινών, περιπετειωδών, επικών Δ.Ρ.Α. Στο φινάλε αφού έχουμε αναμνήσεις από το αυθεντικό, το πρωτότυπο, γιατί να τις ανταλλάξουμε με κάποιο προϊόν; «...έχουμε το πρωτότυπο», όπως είχε προφέρει, για άλλο λόγο, και μια περσόνα, ένας γκουρού του χώρου που στο τέλος αποκάλεσε τα παπαδοπαίδια του, τσογλάνια. Μα αυτά δημοσίως τον αγαπούν, διότι ιδιωτικώς άλλα τυρβάζουν, ακόμα και τώρα που το παλεύει, να ξεπλύνει αμαρτήματα σε πιο γαλανούς ουρανούς.

Για το φινάλε μια εικόνα, μπόνους, από το 26ο Δ.Ρ.Α., το τελευταίο της δεκαετίας του '70. Καλαμπάκα ΙΙ, η «ελληνική» Stratos, αποκαλούμενη και «Μπουμπού», δέχεται τις υπηρεσίες της ομάδας του «Σιρόκο», σε εκείνα τα πνιγμένα από άγχος και ταχύτητα σύντομα σέρβις, στον μόνιμα λαχανιασμένο ρυθμό των Δ.Ρ.Α. Σκαρφαλωμένος ο μηχανικός πάνω από το διαμέρισμα του κινητήρα, προσπαθεί να διαγνώσει, να διορθώσει το πρόβλημα, καθώς εξ αρχής δεν δούλευε και με τους έξι κυλίνδρους. Με το νο 12 το ιταλικό κουπέ στην δεύτερη του εμφάνιση στο Δ.Ρ.Α., στην πρώτη του στον συγκεκριμένο αγώνα με δεξί κάθισμα τον Κώστα Φερτάκη, είχε ανεβάσει στην πρώτη Καλαμπάκα το πλήρωμα, παρά τα προβλήματα αυτά, τρίτο πίσω από Β. Waldegaard, Ο. Andresson και μπροστά από R. Clark, J. Ragiotti, A. Kullang, T. Salonen, B. Darniche, H. Kallstrom.

Στο νυκτερινό κομμάτι Καλαμπάκα Ι - ΙΙ υποχώρησε στην πέμπτη θέση καθώς στα προβλήματα δυσλειτουργίας που εντάθηκαν προστέθηκε και ένα κλατάρισμα. Κατεβαίνοντας στην Αθήνα εγκατέλειψαν από πλήμνη στο Δίστομο. Ήταν η τρίτη και τελευταία (1971,1973,1979) εγκατάλειψη του οδηγού σε έντεκα εκκινήσεις στο Δ.Ρ.Α. από το 1969 έως και το 1980 (2 με Kadett, 5 με A 110, 1 με 160J, 3 με Stratos). Από την ίδια αιτία εγκατέλειψε μετά από δυο μέρες και η Stratos του Darniche, ενώ είχε περάσει προσωρινά επικεφαλής, μετά τον βρεγμένο Λάδωνα. Πρέπει να αναφερθεί επίσης ότι τόσο ο «Σιρόκο» όσο και ο «Ιαβέρης», κέρδισαν ετάπ «με όλους μέσα» σε εκείνον τον αγώνα. Άλλη  μια ένδειξη, ανάμεσα σε τόσες άλλες, που καταδεικνύει την σημερινή πενία του εθνικού μότοσπορ, αλλά και την εικόνα του WRC με δύο μόλις εργοστάσια.