Ενενήντα χρόνια νωρίτερα, όταν ελάχιστοι από τους νυν παρόντες ήταν και τότε παρόντες ο τόπος βρισκόταν σε μια ακόμα διελκυστίνδα. Ο αιφνίδιος θάνατος του Κωνσταντίνου Δεμερτζή στις 13 Απριλίου του 1936, ώθησε τον Γεώργιο Β΄ να διορίσει πρωθυπουργό τον Ιωάννη Μεταξά. Στο τέλος του Απριλίου το κοινοβούλιο με ψήφισμά του διέκοψε τις εργασίες για πέντε μήνες εξουσιοδοτώντας την κυβέρνηση να εκδίδει νομοθετικά διατάγματα για όλα τα θέματα, με τη σύμφωνη γνώμη μιας κοινοβουλευτικής επιτροπής. Το μονοπάτι είχε ανοίξει.

Έτσι λοιπόν στις 5 Ιουνίου ο βραχύσωμος στρατιωτικός – πολιτικός βρισκόταν ήδη 53 μέρες διορισμένος στον πρωθυπουργικό θώκο. Και εκείνη την μέρα ο Αθηναϊκός Τύπος δημοσίευσε την ανωτέρω δεσμευτική του θέση. Ενθαρρυντικό; ή μήπως Σαρκασμός;

Περίσσευαν μόλις 61 μερόνυχτα μέχρι το μονοπάτι να γίνει λεωφόρος και να χαθούν τα τελευταία προσχήματα κοινοβουλευτισμού. Η 4η Αυγούστου θα άνοιγε ένα ακόμα μεγαλύτερο διχασμό από το δίπολο Βασιλικοί – Βενιζελικοί.

Ο επικείμενος πόλεμος, η Κατοχή, ο Εμφύλιος, το μετεμφυλιακό κλίμα θα τον βάθαινε ακόμα περισσότερο. Κατά τα λοιπά όμως "είναι μακράν αυτής οιαδήποτε σκέψις όπως παρεκκλίνη της κοινοβουλευτικής οδού και ασκήση δικτατορικώς την εξουσίαν".