Στα έξι πρώτα GP, σκοράρει, πέντε συνεχείς νίκες, τέσσερις pole και τέσσερις ταχύτερους γύρους. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στον 78ο και τελευταίο γύρο του Μονακό, στρίβει τις δυο τελευταίες δεξιές, την Rascasse και την Noghes ντριφτάροντας. Έτσι, γιατί ήθελε, γιατί μπορούσε, με την αυτοπεποίθηση στα ουράνια. Και όταν βγάζει κράνος, μπαλακλάβα και τα συναφή, ο τηλεθεατής αντικρίζει ένα εφηβικό πρόσωπο με μια συστολή, σαν να είχε κάνει κάποια σκανταλιά στο σχολείο.

Φαινόμενο οπωσδήποτε. Προφανώς έχει το καλύτερο υλικό. Αλλά και ο team mate του, που μάλλον περνά το πιο δύσκολο κομμάτι της καριέρας του, το ίδιο υλικό έχει, το καλύτερο. Στο πρινσιπατέ, αυτός ο μικρός το δέμας Ιταλός ξεδίπλωσε εμφατικά τα χαρίσματά του.

Ήταν μερικών μηνών όταν ο Lewis κατακτούσε την πρώτη του νίκη στην F1 και 18 χρόνια αργότερα, ο κατά 22 έτη μεγαλύτερος του επτάκις πλέον παγκόσμιος, έστερξε να τον συγχαρεί για την πρώτη του νίκη στο Μονακό, στην πίστα που είναι μακράν η πιο εύκολη για οδηγικό σφάλμα, πόσω δε μάλλον για εκείνους που μετρούν μόλις 30 εκκινήσεις στην F1, όσες δηλαδή ο νικητής.

Εκεί που ακόμα και ένας πιλότος της τάξης του Ayrton έχει καταβάλει πικρά το παράβολο της λύσσας να ισοπεδώσει τον Γάλλο team mate του. Έξι νίκες μετρά εκεί ο Βραζιλιάνος και οκτώ πόντιουμ. Εύκολα θα μπορούσαν είναι οκτώ νίκες αν ο αλυτάρχης J. Ickx δεν διέκοπτε σκανδαλωδώς τον αγώνα το ΄84, και αν ο δαίμονας δεν είχε κυριεύσει τη λογική του Ayrton το ’88. Τότε που στις κατατακτήριες είχε ανακαλύψει μια ακόμα διάσταση αφήνοντας πίσω του 1,4’’ την άλλη McLaren του Α. Prost και 2,6’’ την Ferrari του Berger.

Οκτώ πόντιουμ μετρά και ο Lewis εκεί, αλλά με τρείς νίκες. Το ΄88 που ο Ayrton ανακάλυπτε την άλλη διάσταση, ήταν ένα τρίχρονο μαύρο αγόρι, με τους γονείς του ήδη διαζευγμένους και την γνωστή κακοποιητική συμπεριφορά της κοινωνίας ένεκα του χρώματος του. Έκτοτε έχτισε μια απαράμιλλη όσο και απρόβλεπτη καριέρα, στερήθηκε καταφανώς άδικα ένα τίτλο, γονάτισε μπροστά στο βασιλιά του, που του απένειμε επισήμως το τίτλο sir και στα 41 πια του το παλεύει με την Scuderia σκύβοντας κάτω από την ουρά του μονοθέσιου της πρώην ομάδας του προκειμένου να αντιληφθεί τι παραπάνω έχουν και πετούν.

Ανέβηκε λοιπόν, ο Lewis, στο πόντιουμ για όγδοη φορά χθες εκεί στους ασφυκτικά στενούς δρόμους για αγώνα F1 και μαζί με το έπαθλο κέρδισε και έναν ασπασμό από την κομψή και συχνά τεθλιμμένη πριγκίπισσα Charlene. Στο φινάλε ήταν κάτι σαν συναδελφική αλληλεγγύη, μιας πριγκίπισσας προς έναν τόσο διακεκριμένο sir.

Λίγο πιο ψηλά του, βρισκόταν ο έφηβος από την Μπολόνια τυλιγμένος με την τρικολόρε ενώ ακουγόταν για πέμπτη συνεχή φορά το Fratelli d'Italia. Ούτε ο Tazio τέτοια τιμή. Άλλο θέμα αν ανέμισε την τρικολόρε στο Ring πριν 91 χρόνια, όταν με την ισχνή Ρ3 Tipo B κυριάρχησε απέναντι στα διαστημόπλοια που είχαν φέρει η Auto Union και η Merc με λαμπρούς Γερμανούς οδηγούς.

Βουβάθηκαν οι 300.000 παρόντες Γερμανοί, από την απρόβλεπτη ήττα των πανίσχυρων συμμετοχών τους. To uber alles ήταν ένα κουρέλι. Παρέμειναν εξίσου βουβοί δυο μήνες αργότερα όταν ανακοινώθηκαν οι διαβόητοι νόμοι της Νυρεμβέργης. Τότε λοιπόν εκείνη η νίκη, είχε χαρακτηριστεί ως αδύνατη, ανέφικτη. Για τον Tazio όμως και μόνο για αυτόν, ο οποίος ήταν επίσης  βραχύσωμος, δεν ήταν αδύνατη. Για κάτι τέτοια τον λάτρεψε και ο Enzo, όπως και μετά από 43 χρόνια για λόγους παρόμοιους λάτρεψε τον Gilles. Ειρήσθω εν παρόδω η Αudi έβαλε κίτρινο στα μονοθέσια της στο φετινό Μονακό για να τιμήσει τον Tazio που φορούσε κίτρινο γιλέκο για γούρι όταν οδήγησε και για την Auto Union to ‘38 - ’39.

Για κάτι τέτοια γίνονται ελκυστικοί, ακόμα, οι αγώνες, τούτη την εποχή της υπερέκθεσης, του απόλυτου επαγγελματισμού και της τηλεοπτικής κυριαρχίας. Και όχι δεν τίθεται θέμα σύγκρισης των δυο Ιταλών, αλλά των απρόβλεπτων εκπλήξεων που προσφέρουν στο μότορσπορ λίγοι, ελάχιστοι χαρακτήρες, για μικρά σύντομα χρονικά διαστήματα.

Κάπως έτσι έρχεται μια σύγκριση που αναμιγνύει πολλά. Ένα  χρόνο μικρότερος του Andrea Kimi, είναι ο Lamine Yamal ο αστέρας της Barcelona, ο οποίος δείχνει προς το παρόν να απασχολεί το ίδιο με τις εξωγηπεδικές του δραστηριότητες όσο και με την ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα του, δικαιολογώντας άμεσα την καταγωγή του. Η El Pais περιέγραψε τη γειτονιά που μεγάλωσε την Mataró ως «ξεχασμένη, απομονωμένη και στιγματισμένη» .

Διότι άλλο το ποδόσφαιρο, άλλο το μότορσπορ. Άλλο μια αστική οικογένεια στην Μπολόνια και άλλο μια φτωχή οικογένεια στο Ματαρό της Καταλονίας που χρειάστηκε οικονομική βοήθεια για να γεννηθεί το παιδί, ο Nasraoui Ebana που ονομάστηκε  Lamine Yamal σε αναγνώριση και προς τιμή της βοήθειας που του προσέφεραν οι Lamine και Yamal. Η εκτυφλωτική λάμψη που πλήττει τόσο νέους ανθρώπους μετά από τόσο σπουδαίες επιτυχίες θέλει πελώρια προσοχή και αντίστοιχη προστασία.

υ.γ. αργά την εσπέραν εχθές, ο συντάξας τας ανωτέρω αράδας, εδέχθη τηλεφωνική κλήση, φίλου τινός ο οποίος παρακολούθησε τα συμβάντα εν Μονακώ από ελεύθερο ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι και διερωτήθη αν υπήρξε αλλαγή εις την ηγεσία του πριγκιπάτου.

Και τούτο διότι κατ΄επανάληψη ήκουσεν περί Καρόλου που έκαμε την απονομή. Εξ’ όσων είναι παγκοίνως γνωστόν, πρόκειται περί του πρίγκιπος Αλβέρτου. Ολίγον νωρίτερον δε, είχεν δημιουργηθεί εν μικρόν κομφούζιον καθώς ο δίδων συγχαρητήρια Ισαάκ Χάτζαρ εις τον νικητήν, περιεγράφη ως μηχανικός του νικητού, ενώ ολίγον αργότερον ο σχολιαστής κατέκρινε την πριγκίπισσα διότι δεν ακολούθησε ορθώς το πρωτόκολον της απονομής.

Περιέγραψε και άλλα παρόμοια πολλά ο φίλος, αλλά ο συντάξας τας ανωτέρω αράδας, πιστεύει ότι μάλλον είχε αποκοιμηθεί με εκείνους τους σύντομους, γλυκείς μεταμεσημβρινούς ύπνους και όλα τούτα τα είδε, τα άκουσε ως ένα μικρό, σκαμπρόζικο, με κωμικά στοιχεία όνειρο.