Μικρά, συνοπτική, επιφανειακή ανάλυσις περί των ευκολιών και δυσκολιών επί των πραγμάτων, που θα κληθεί ο πολίτης αυτού του τόπου να επιλέξει.

Όχι πως δεν υπάρχει και ο τρίτος δρόμος, ο οποίος  ωστόσο αποδεικνύεται ο πλέον ολισθηρός και άχρηστος. Ο δρόμος της αδιαφορίας.

Πάμε πρώτα για την ευκολία του να είσαι και όχι απαραίτητα να φέρεσαι ως δεξιός. Διότι είναι ευκολία να πιστεύεις στο τρίπτυχο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Είναι ένας ανοικτός, ασφαλής δρόμος, ειδικά μετά το 1936. Αν μάλιστα αντιστραφεί η σειρά σε Οικογένεια, Πατρίδα, Θρησκεία, γίνεται ακόμα πιο εύκολο το ιδεολογικό και το πρακτικό του πεδίο.

Καθότι όσες σφαλιάρες και αν εισέπραξε ο σβέρκος σου από τους γονείς σου, καταλαβαίνεις ότι για το καλό σου τις εισέπραξες. Οι εξαιρέσεις, όπως παντού, επιβεβαιώνουν τους κανόνες. Ουδόλως καθαγιάζεται η ρήση: «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο», αλλά περιγράφεται το μοτίβο μιας παλαιοτέρας εποχής. Στο χέρι σου είναι εξάλλου, να μην κοκκινίσεις και συ τους σβέρκους των τέκνων σου, ομού με την ερώτηση: «τι σου ΄πα ρε μαλακισμένο;». Στο χέρι σου είναι να ανέβεις πίστα, χωρίς καθόλου να σημαίνει αυτό: «ότι θέλουν τα παιδιά».

Και η Πατρίδα ως ευρύτερος όρος, ευκολάκι είναι. Ποιος δεν θέλει το καλό του σπιτιού του, της γειτονιάς, του δήμου, της επαρχίας, του νομού, της Πατρίδας του; Άπαντες. Το θέμα είναι πως το διεκδικεί, ή πως τον αναγκάζουν να το διεκδικήσει.

Και τέλος η θρησκεία. Αυτό το: «Πίστευε και μη ερεύνα» πέφτει βέβαια λίγο βαρύ, ειδικά εις τας ημέρας μας, όπου αι επιστήμαι έχουν ήδη δώσει τόσες απαντήσεις δια τόσα πολλά. Έπονται και άλλα, ασφαλώς. Δεν βρισκόμαστε πια σε χρόνους σκοτεινούς όπως τότε που καίγανε στην πυρά τον κοσμάκη, ή ταπείνωναν πρόσωπα σαν τον Γαλιλαίο, αλλά αν σκεφτούμε τι κάνουν ακόμα και τώρα στο δεύτερο τέταρτο του 21ου αιώνα αλλού, στα θεοκρατικά καθεστώτα ας πούμε, μία χαρά είμεθα. Μα και με ένα κόμμα και μια παύση, αλλάζει όλο το νόημα. Δηλαδή: «Πίστευε και μη, ...ερεύνα», οπότε το πράγμα γίνεται λιγότερο πιεστικό, πιο γαλήνιο, όντως θεϊκό και ουχί θεοκρατικό.

Συνεπώς, αν συνυπολογίσουμε τι έχει συμβεί σε αυτόν τόπο τα τελευταία 90 χρόνια αυτός είναι ακόμα ο εύκολος τρόπο να βαδίζεις τη ζωή σου. Αν μάλιστα το κάνεις σωστά, σωστά σημαίνει ανιδιοτελώς, το κάνεις και ηθικά, συνεπώς δεν ενοχλείς, δεν ενοχλείσαι. Με μια λέξη: «σορέος»

Στον αντίποδα υπάρχει και ο πιο τραχύς δρόμος. Για την δυσκολία να είσαι και όχι να μοστράρεσαι για αριστερός.

Χωρίς μάλιστα να περιφρονήσεις το ανωτέρω τρίπτυχο, διότι και την οικογένεια σου πονάς και φροντίζεις και τη γαλανόλευκη γουστάρεις να την βλέπεις να κυματίζει, όχι στα κρυφά όπως σε κάποιους άρεσε, κατά Τζιμάκο ο Μητροπάνος, αλλά στα φανερά για να ακούς τον ήχο από το ύφασμα που βουρλίζει ο αέρας, και να αντικρίζεις τις ανταύγειες του ήλιου που ελευθερώνονται από τις πτυχές των εννέα λωρίδων, μα και ένα εκκλησάκι ταπεινό και σεμνό που λειτουργεί ένας παππάς, μέσα και έξω παππάς, σε συγκινεί, σε γαληνεύει. Τα άλλα τα μεγάλα με τις Μητροπόλεις και τα très comme il faut Θηρία του Δημόσιου βίου, μοιραία πώς να τα αντέξεις. Πως;

Αφού λοιπόν τίποτις από τα παραπάνω αρνείσαι, κάνεις και το επόμενο βήμα. Ποιο είναι; Να τιθασεύσεις το Εγώ μπροστά στο εμείς. Να νιώσεις ότι το γενικότερο καλό είναι ανηφόρι αλλά το ρημάδι αξίζει το κόπο, την κάθε θυσία. Όπως π.χ. αν υπήρχε ένα πιάτο φαΐ λιγότερο από τους συνδαιτυμόνες πάνω στο τραπέζι δεν θα το κατέβαζες βιαστικά στον καταπιόνα σου. Κάπως έτσι είναι και ο ευρύτερος βίος. Το προσφέρω ήταν και παραμένει μυστήριο και ζόρικο φρούτο.

Όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτική, ίσως και δουλειές, ενίοτε μεγάλες και ασφαλώς όχι Αριστερά. Είναι νταούλια και Θησείο, είναι «με ένα νόμο και ένα άρθρο» είναι τα αξέχαστα γκούλαγκ του (αν)υπαρκτού και όλως προσφάτως, είναι το ιδεολογικό τίποτα του συζύγου του Τάιλερ. Όταν θα αντιστραφούν οι όροι και επικρατήσει η ιδεολογία επί της πολιτικής, η ανθρωπιά επί του κέρδους, ο διάλογος και η συνεννόηση απέναντι στο έμμεσο ή άμεσο «αποφασίσαμε και διατάξαμε», όταν η ανθρωπότητα αποκτήσει τον δέοντα πολιτισμό να μην σέρνεται στα σφαγεία των πολέμων, όταν θα κάνουμε λιγότερες δουλειές και περισσότερο κοινωνική πολιτική, ε! τότε θα δώσουμε το χώρο που της πρέπει σε αυτή, τη γνήσια αλλά ουσιαστικά ακόμα άγνωστη Αριστερά. Τουτέστιν, μάλλον, ποτέ.

Αν όχι ποτέ, και ίσως κάποτε, μέχρι να μας συμβεί αυτό το κάποτε θα υποφέρουμε από την ανεξέλεγκτη ισχύ διαφόρων προέδρων, σουλτάνων, κυβερνητικών ceo, κοτζαμπάσηδων και λοιπών δυνάμεων εξουσίας που περιφρονητικά καταπατούν το γενικό καλό και παλεύουν να μας πείσουν για το αντίθετο, επιστρατεύοντας οτιδήποτε. Θα υποφέρουμε ανάμεσα από τον στρατευμένο πατριωτισμό και τον αχαλίνωτο οικονομικό φιλελευθερισμό που συντρίβει με γλύκα κάθε εμείς Μέχρι να βρεθεί αυτό το μονοπάτι που θα οδηγήσει σε ίσες ευκαιρίες, σε σχετική, έστω, ισονομία, σε κατανόηση και γνώση, θα τρώμε στην μάπα σκάνδαλα αρίστων, αόριστα ευχολόγια δήθεν αριστερών που ξόδεψαν με το χειρότερο δυνατό τρόπο την ευκαιρία τους, την οποία διεκδίκησαν και κέρδισαν εξαπατώντας, και θα συνεχίσουμε να στέκουμε ανίσχυροι ενώπιον του άνευ προηγουμένου ισοπεδωτικού νεποτισμού του μηχανισμού της εξουσίας.

Σε ότι αφορά δε, το χρονικό διάστημα διακυβέρνησης της φερόμενης ως "πρώτης φορά Αριστερά", και ότι συνέβη με την ευκαιρία της προβολής του ντοκιμαντέρ "στο χιλιοστό" ας δούμε μια άλλη οπτική. Σαράντα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση και την κυριαρχία του γνωστού κομματικού δίπολου που ενέμετο την εξουσία, βρίσκονται πρόθυμοι να σηκώσουν το βάρος οι εκπρόσωποι της "πρώτης φοράς". Πρόθυμοι μεν, μη κατέχοντες πως ρολάρει το κράτος, μη γνωρίζοντες πως κινούνται τα νήματα στις Βρυξέλες δε. Ο απερχόμενος και μη παραδώσας Μεσσήνιος, κάνει λόγο για σύντομη παρένθεση και όλοι αφήνουν τους νέους φουριόζους, ενοίκους του Μαξίμου να καθαρίσουν τους κόπρους 40 ετών.

Σαν μην έφτανε η παντελής έλλειψη γνώσης της λειτουργίας και της "λειτουργίας" των μηχανισμών, προσέθεσαν λίγο ναρκισσισμό, μια δόση δημιουργικής ασάφειας, μια απόπειρα ελεημοσύνης από το ξανθό γένος, κάτι ξεγυρισμένα 17ωρα διαπραγματεύσεων, την χλεύη των "πατριωτών" με τα διάφορα ανθελληνικά "Γερά Γερούν" και το παιχνίδι πηγαινε σε ήττα σοκ με πολλά μηδενικά. Ταυτόχρονα γεννήθηκε η εκδικητικότητα και ο παραδειγματισμός από τους εταίρους μας.

Το έργο παίχτηκε σε σενάριο Δ.Ν.Τ., σκηνοθεσία Ε.Κ.Τ., με πρωταγωνιστή την Ε.Ε. Τρόικα με μια λέξη. Το θύμα είχε βρεθεί ή πιο εύστοχα είχε προσφερθεί. Πήρε πάνω του όλο το φορτίο, όλη τη φθορά, έκανε την μπουγάδα, έμαθε και στην Ευρώπη την έννοια της kolotoumpa. Αφού πρώτα τους/μας χόρεψαν κανονικά οι έξω, λίγο αργότερα τους χόρεψαν κανονικότατα και οι πολιτικοί αντίπαλοι των έσω. Αναμενόμενο. Η πολιτική στα άσχημά της είναι ζούγκλα. Στα όμορφά της ζωολογικός κήπος. Τυχεροί που μέσα στο αδιέξοδό μας, ζούμε το δεύτερο.