Τούτη εικόνα, είναι στοπ καρέ από ντοκιμαντέρ για την περίοδο της τελευταίας στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα. Δυο από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος εμφανίζονται σε κάποια εκδήλωση του καθεστώτος υπό βροχή. Βρισκόμαστε ακόμα στην δεκαετία του ΄60. Τα χαμόγελα από τους κρατούντες, περισσεύουν. Στο άκρο δεξιά της εικόνας, σκυφτός πάνω στο είδωλο που προβάλλει από το κλείστρο της Rolleiflex ο φωτογράφος Φώτης Φλώρος προσπαθεί για το καλύτερο δυνατό φωτορεπορτάζ.

Κυριάρχησε ο Φώτης τόσο στο πολιτικό ρεπορτάζ με έντονη παρουσία και πλούσιο έργο, ειδικά την περίοδο της χούντας, ενώ ταυτόχρονα θεωρείται και ο πατριάρχης των φωτογράφων του ελληνικού μότορσπορ. Κόσμησε τον χώρο από τα πρώτα μεταπολεμικά βήματα στα μέσα της δεκαετίας του '50 και για τα επόμενα 30 χρόνια. Τούτη η εικόνα  έδωσε την αφορμή για ένα μικρό αφιέρωμα. Ακολουθούν 37 φωτογραφίες, ένα ολίγιστο τμήμα της δουλειάς του, αλλά και σπάνιες εικόνες όπου απεικονίζεται ο ίδιος. Ταυτόχρονα καταγράφονται οι τόσο διαφορετικές εκείνες εποχές.

Στο τελευταίο Δ.Ρ.Α. της δεκαετίας του '50 βρίσκεται στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας και αποτυπώνει την προσπάθεια της Γαλλίδας Annie Soisbault. Δίπλα της η συνοδηγός Rene Wagner

Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Βολάν» στο τεύχος Μαΐου του 1961, που αναφέρονται στην κάλυψη του Θ΄Δ.Ρ.Α. γίνεται μνεία για τον τρόπο που επιτελεί την αποστολή του.

Τεχνικός έλεγχος του ΙΔ΄Δ.Ρ.Α., τον Μάιο του 1966, στους χώρους της «ΕΛΦΙΝΚΟ» στη λεωφόρο Συγγρού. Δίπλα στον Τάκη Παπαδημητρίου, ο οποίος την προηγούμενη χρονιά ήταν ο μόνος Έλληνας που τερμάτισε. Μάλιστα στον Τύπο της εποχής αναφέρεται ως ομογενής, καθότι κατοικούσε στην δυτική Γερμανία.

Τις επόμενες μέρες που κάλυπτε τον αγώνα, βρέθηκε στην κεντρική Ελλάδα και, ανάμεσα σε πολλά άλλα, έκανε τούτο το κλικ, που συνθέτουν το εκκλησάκι, ο οδοδείκτης, το ταμπλώ του διοργανωτή στο έδαφος και το δίχρονο Wartburg από την ανατολική Γερμανία.  Πλήρωμα οι Otto Kurt - Wolfgang Strehlow. Μια κατ΄ εξοχήν εικόνα της Ελλάδας εκείνης της εποχής.

Ψάχνοντας για σκιά ανάμεσα από τα φυλλώματα, στην Φιλέρημο τον Ιούλιο του 1965.

Δεν θα μπορούσε να μην αποθανατίσει τον νικητή Nίκο Καπετανάκη μπροστά στην e-type, καθώς δέχεται τμήμα των επάθλων του.

Τον Αύγουστο του 1968, ο αγώνας ταχύτητας στους δρόμους της Κέρκυρας διεξήχθη υπό καταρρακτώδη βροχή. Με τα μέσα της εποχής θα ήταν επίπονο να φωτογραφίσεις, να έχεις ένα καλό αποτέλεσμα και να διατηρήσεις τον εξοπλισμό αξιόμαχο. Στην εικόνα ο Νίκος Καπετανάκης παλεύει να τιθασεύσει την δύο – δύο, μπροστά από μουσείο ασιατικής τέχνης. Πίσω του, η 122 του Ράλλη.

Με την πτώση της καρώ σημαίας η βροχή σταμάτησε, τα αδιάβροχα βγήκαν και ο Φώτης με την Rolleiflex ανά χείρας πλησιάζει μια ομάδα θεατών που έχει περικυκλώσει τον νικητή Σταύρο Ζαλμά.

Τέσσερις μήνες αργότερα στον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος ράλυ, το Αττικοβοιωτίας, όπου πάλι είχαν ανοίξει οι ουρανοί, βρίσκεται και στον τερματισμό όπου κάνει ένα εξαίρετο, αλά James Dean, πορτρέτο στον νικητή Γιάννη «Μαύρο» Μεϊμαρίδη.

Την ίδια περίπου στιγμή φωτογραφίζεται καπνίζων, πάνω στις υγρές επιφάνειες όπου τελέστηκε και η τελευταία δοκιμασία του αγώνα η δεξιοτεχνία, σε χώρο πάρκινγκ της παραλιακής. Δίπλα του ο Χρ. Ράπτης.

Παραμένοντας σε εκείνη την εποχή και σε βροχερό περιβάλλον, κάνει μια εικόνα την πλατεία της Ομόνοιας, υπό καταιγίδα, θυμίζοντάς μας τα καταστήματα που κυριαρχούσαν πέριξ της πλατείας.

Το Σαββάτο 11 Οκτωβρίου του 1969, διοργανώνεται η ανάβαση Πάρνηθας. Από το τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού auto ΕΞΠΡΕΣ αλιεύουμε τούτο το ρεπορτάζ.

Παρά το τροχοφόρο κυνηγητό του Τζώνυ ο Φώτης κάνει το κλικ μόλις το επτάλιτρο θηρίο επανέρχεται θεόστραβο στο δρόμο, αφήνοντας ίχνη ελαστικού στην άσφαλτο του βουνού.

Την επόμενη Κυριακή, σημειώνεται η έκπληξη της χρονιάς. Ο Σταμάτης Κοκότας κερδίζει με σπασμένο παρ μπριζ ανέλπιστα μεν, δίκαια δε τον τρίωρο αγώνα στο Τατόι. Η μονομαχία του με τον Τζώνυ κρίθηκε από λάθος πληροφορίες των pit του Πεσμαζόγλου. Στο μεταξύ είχαν εγκαταλείψει και οι υπόλοιποι πιθανοί διεκδικητές.

Πριν συμβούν όλα αυτά, στην εκκίνηση ο Φώτης εικονίζεται να συνομιλεί με τον Νίκο Γκουντούφα που ακόμα δεν είχε συνέλθει από τον βαρύ τραυματισμό του στην Φιλέρημο τον Ιούλιο.

Απρίλιος του ΄70,  Πάρνηθα . Φιλία και εκτίμηση συνέδεε τον Φώτη με τον Σταύρο Ζαλμά που ετοιμάζεται για την δοκιμασία. Ο Φωτογράφος κοστουμαρισμένος όπως σχεδόν επέβαλαν οι συνθήκες τότε.

Λίγο αργότερα βρίσκεται σε αυτή την αριστερή φουρκέτα και αποτυπώνει την προσπάθεια του Σπύρου Τσινιβίδη που πιέζει τη δυο δυο. Οι ανταύγειες των πλευρικών κρυστάλλων στην άσφαλτο, καλαίσθητο στοιχείο. Ο Σπύρος θα τερμάτιζε δεύτερος πίσω από τον Τζώνυ και ο Σταύρος τέταρτος πίσω από την δυο δυο του Γιώργου Μοσχού. Σπύρος και δύο δύο θα πρωταγωνιστούσαν εκείνη την εποχή στις ταινίες του Σταύρου Τσιώλη, "Πανικός" και "Κατάχρησις εξουσίας"

Μάιος του 1970. Η Escort του Jean Francois Piot συναντά, κατά την διάρκεια του ΙΗ΄Δ.Ρ.Α., τις μεταφορικές ανάγκες της επαρχίας και τον μόχθο των ανθρώπων της. Το θηλυκό άρθρο στο αυτοκίνητο, δάνειο από το τότε δημοσιογραφική γραφή του Τάκη Πιρπιρή.

Τελευταία δοκιμασία εκείνου του Δ.Ρ.Α., το σιρκουί στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας. Σακάκι, γραβάτα, καπελάκι για τον ήλιο, κομπολόι και μια F έτοιμη, οπλισμένη για τη δουλειά.

Νοέμβριος του 1970, τερματισμός στο Βόλο του Φθινοπωρινού Δασικού στην πρεμιέρα της Α110 του «Σιρόκο» σε ράλυ. Πρεμιέρα με νίκη. Έγχρωμη διαφάνεια, σπάνιο είδος για την εποχή. Παρόν και το μισό αγωνιστικό τμήμα της Λέσχης, στα δεξιά.

Λίγα λεπτά αργότερα, βηματίζει δίπλα στον ακμαίο Τζώνυ που περιορίστηκε στην δεύτερη θέση.

Χρονομετρημένες δοκιμές τον Ιούνιο του 1971 στην Κέρκυρα. Ο Γ. Μοσχούς πιέζει την δύο δύο στη αριστερή λίγο μετά το κινηματοθέατρο «Ορφέας». Σε εκείνο το σημείο, ώρες νωρίτερα είχε χάσει τη ζωή του ο 22χρονος Αυστραλός αναβάτης Terry McDonald κατά τη διάρκεια των χρονομετρημένων δοκιμών του αγώνα μοτοσυκλετών.

Την επόμενη μέρα ο Μαρουσιώτης οδηγός έκαμε μια εντυπωσιακή εμφάνιση, συνέτριψε τα υφιστάμενα ρεκόρ και κατατρόπωσε τον ανταγωνισμό. Παρών ο Φώτης με την πλάτη του γυρισμένη στο άγαλμα του Καποδίστρια να νετάρει το νικητή, στην αριστερή μπροστά την Ιόνιο βιβλιοθήκη. Πίσω διακρίνεται και η Α 110 του «Σιρόκο».

Μετά το Φεβρουάριο του '73, το καθεστώς βρισκόταν υπό πίεση. Έτσι στην εκκίνηση του 21ου Δ.Ρ.Α. το σημαίνον στέλεχος της Λέσχης Κώστας Κυριακός αριστερά, και ο πρόεδρος των Αγωνοδικών Αλέξανδρος Κανελλόπουλος δεξιά, που πριν 40 χρόνια ηγείτο της Μεταξικής Ε.Ο.Ν., συνοδεύουν τον δήμαρχο Αθηναίων Δημήτρη Ρίτσο.

Μάιος του 1973, και η Corolla του Γιάννη Ψύχα με συνοδηγό τον Αντρέα Παπατριανταφύλλου ξεπροβάλλουν μέσα από το σκληρό περιβάλλον του 21^ου Δ.Ρ.Α. Ο τερματισμός, θα τους έβρισκε πρώτους ανάμεσα στα μόλις δυο ελληνικά πληρώματα που τερμάτισαν και στα 11 συνολικά.

Από τον τερματισμό εκείνου του Δ.Ρ.Α. μόλις διακρίνεται πάνω στην ράμπα πίσω από τον Χ. Ράπτη μαζί με τον νικητή J. L. Therier και τον Αλ. Δαρδούφα.

Παρών και στο Μαύρο Ρόδο του Οκτωβρίου του 1973 να φωτογραφίζει τον Φίλιππο Αντωνιάδη με νέες τεχνικές.

Ένα μικρό διάλειμμα σε εκείνους τους ολονύχτιους αγώνες ήταν απαραίτητο. Ωσαύτως και ο ανεφοδιασμός.

Μια εβδομάδα αργότερα διοργανώθηκε το τρίωρο Τατόι. Έμελλε να είναι το τελευταίο. Έκτοτε οι αγώνες θα περιορίζονταν στα 60 λεπτά. Στην εκκίνηση εικονίζεται με τον Νίκο Γκουντούφα που είχε κάνει εκθαμβωτική εμφάνιση στους αγώνες μοτοσυκλετών, τόσο στην μικρή όσο και στην μεγάλη κατηγορία.

Στον αγώνα των αυτοκινήτων ο «Άστεριξ» πέτυχε μια πειστική νίκη στον πιο κλειστό τερματισμό του τρίωρου αγώνα, αφού ο «Σιρόκο» τερμάτισε μόλις 120 μέτρα πίσω του ή λιγότερο από 4 δευτερόλεπτα. Ταυτόχρονα έβαλε και σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο που τελικά κατέκτησε. Να και μια σπάνια έγχρωμη διαφάνεια του νικητή στο νότιο πέταλο με το περίφημο εκείνο όχημα.

Φεβρουάριος του '76. Ο "Σιρόκο", ανοίγει με το νο 1 τον γύρο Πελοποννήσου, χαράσσοντας πάνω στο χώμα τροχιές που εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να ακολουθήσει ο ανταγωνισμός.

Αμέσως μετά ο Φώτης, στρέφει το φακό στο περιβάλλον και φωτογραφίζει τον παλμό της ελληνικής επαρχίας, που ήδη ακουγόταν άρρυθμα.

Μάιος του 1973, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ο Β. Waldegaard μόλις έχει μοιράσει αυτοκόλλητα στους θεατές και ετοιμάζεται να δεθεί στην Stratos για να εκκινήσει στο 23^ου Δ.Ρ.Α.

Στη Φουρνά αναμένοντας τις διελεύσεις από τον ίδιο αγώνα, του κάνω το πορτρέτο του. Ώρες αργότερα τυπώνοντας στην υπόγα της Πανεπιστημίου θα άκουγα: «Νικολάκη ίδιον τον Ζαν Γκαμπεν με έβγαλες». Πρέπει να κοκκίνισα πιο πολύ από το γλόμπο του σκοτεινού θαλάμου.

Από τον ίδιο αγώνα, το 23^ο Δ.Ρ.Α. ο Φώτης κοιτά τον φακό ο γράφων φωτογραφίζει τα συνεργεία των αγωνιζομένων.

Νοέμβριος του 1978, τα γεγονότα τον καλούν στο σιδηροδρομικό ατύχημα, που συνέβη κοντά στα διυλιστήρια στον Ασπρόπυργο.