Κατ' αρχάς οφείλουμε ένα συγχαρητήριο μέιλ στον οργανισμό της Valencia, που άφησε έξω από το F4 τον Παναθηναϊκό. Διότι κανένας θεός δεν θα ήξερε αν θα είχε τελειώσει το τουρνουά με τις αυτές δύο Ελληνικές ομάδες να συναντώνται στον τελικό. Ο φανατισμός, η ακραία ένταση, η παροιμιώδης απουσία λογικής που κυριαρχεί στις οπαδικές φυλές, η οποία ειρήσθω εν παρόδω τροφοδοτείται συχνά και σφόδρα από παράγοντες και ιθύνοντες, μπορεί να κάνει το προϊόν πιο ελκυστικό για συγκεκριμένα άτομα, ταυτόχρονα όμως, το κάνει απωθητικό για άλλα τόσα. Η ένταση, όπως διαπιστώθηκε στον τελικό, παρατηρείται ακόμα και μεταξύ συνοπαδών και εκπροσώπων της πολιτικής και της επιχειρηματικής σκηνής.

Προϊόν είναι πλέον και όχι αθλητισμός, ειδικά ο επαγγελματικός, ειδικότερα σε αυτό το επίπεδο. Ένας πελώριος οργανισμός υψηλής αξίας που παράγει θέαμα, που ολοένα διογκώνεται, αναζητώντας ευρύτερη προβολή, επιδιώκοντας μεγαλύτερα κέρδη. Είναι μια ανάγνωση της έννοιας επένδυση. Και οι όποιοι επενδυτές, μοιραία επικεντρώνονται στο πόσο γρήγορα και στο πόσο πολύ  θα αρχίσει να αποδίδει. Οι πιο υπεύθυνοι από αυτούς θα προσπαθήσουν να προφυλάξουν το προϊόν. Οι υπόλοιποι δεν το αντιλαμβάνονται, έτσι.

Είναι όμως και κάτι άλλο που δείχνει ένα σοβαρό αποπροσανατολισμό.  Οι δυο ελληνικές ανώνυμες εταιρείες που μετέχουν στο θεσμό, είναι λιγότερο ελληνικές ομάδες και περισσότερο ομάδες που ανήκουν σε Έλληνες ιδιοκτήτες και έχουν έδρα την Ελλάδα. Συνεπώς οι όποιες επιτυχίες τους είναι περισσότερο αποδεικτικό στοιχείο της οικονομικής ευρωστίας και των σωστών επιλογών της ιδιοκτησίας, και λιγότερο του γηγενούς μπάσκετ. Το αυτό ισχύει βεβαίως για όλες τις ομάδες που μετέχουν στην Γιούρολιγκ. Τούτο γεννά μια πλειοδοτική τάση κυρίως στις αμοιβές των παικτών αλλά και των εξόδων γενικότερα, απότοκο της οποίας είναι ένα είδος οικονομικού γιγαντισμού. Μένει να διαπιστώσουμε πόσο θα αντέξει αυτή οικονομική διάταση.

Στον ημιτελικό από τους 12 παίκτες που χρησιμοποίησε ο κόουτς του νικητή, ένας ήταν γηγενής. Ο αρχηγός, που έπαιξε 17:33΄χωρίς να σημειώσει πόντο. Από την αντίπαλη ομάδα χρησιμοποιήθηκε για πέντε δευτερόλεπτα ο μοναδικός Τούρκος. Οι υπόλοιποι ήταν Αμερικανοί, Καναδοί, Ιταλοί, Γκαμπονέζοι, Φινλανδοί. Τουλάχιστον οι Πειραιώτες είχαν Έλληνα κόουτς, οποίος κατέβασε την ίδια 12άδα  και στον τελικό, με μοναδικό γηγενή πάλι τον αρχηγό. Επιπροσθέτως, για τι είδους Ευρωπαϊκό τουρνουά μιλάμε, όταν μετέχουν σύλλογοι χωρών ή καλύτερα εταιρείες από την μέση Ανατολή ή την Αραβική χερσόνησο;

Περί προβολής δε, ας διατυπωθεί ότι πέρα από τους γνώστες εκπροσώπους του Τύπου, που γνωρίζουν το άθλημα, κατέχουν τα του χώρου, υφίσταται και το όλο πιο διογκούμενο πλέγμα της επιφανειακής, επίπεδου κλειδαρότρυπας, ενημέρωσης. Αντε τώρα να εξηγήσεις τον τίτλο: «Τρελάθηκε ο streamer Μάρλον με το τρίποντο του Φουρνιέ», ή «Ο Μπάλντουιν έχει μπιφ με την Γιούρολιγκ».

Αυτό, βέβαια, που έχει σημασία είναι ότι οι ερυθρόλευκοι, κατέκτησαν την τέταρτη Γιουρολίγκα τους, αφού καθάρισαν την ομάδα από την Πόλη στον ημιτελικό και τους Μαδριλένους δύσκολα στον τελικό. Το έκαναν εμφατικά, μέσα στην έδρα το αιώνιού τους αντιπάλου, σκορπίζοντας χαρά στους ερυθρόλευκους Πειραιώτες και πίκρα στους πράσινους Αθηναίους. Κανείς όμως δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ήταν ένα δίκαιο αποτέλεσμα για το οποίο πολέμησαν όλη τη σεζόν. Οι ανησυχίες των φυσιολογικών θεατών, των νορμάλ μπασκετικών ανθρώπων μετατίθενται στους αγώνες που θα κρίνουν το πρωτάθλημα στην G.B.L. αφού η κατάσταση είναι τεταμένη.

Και δυο λόγια για την ντόπια καφρίλα, αλλά και για το επίπεδο μερίδας του αθλητικού κοινού: Ελληνίδα ξεναγός συνοδεύει πεζή τρείς μεσήλικες Ισπανούς για τον τελικό. Προχωρώντας προς την πύλη εισόδου τους, ένα παιδί αρπάζει τα εισιτήρια από τα χέρια της και  εξαφανίζεται τρέχοντας στο πλήθος. Γάτα η ξεναγός είχε και το ψηφιακό τους ίχνος στο κινητό της, και δεύτερα τυπωμένα στην τσάντα της. Οπότε πήγε άμεσα στην πύλη και πρόλαβε να βάλει τους Ισπανούς στο γήπεδο πριν χρησιμοποιηθούν τα κλαπέντα .

Πάμε και στον Καναδά:

Το να είσαι γρήγορος οδηγός, ευφυής χειριστής και υπομονετικός παίκτης ήταν πάντα τα ζητούμενα σε κάθε μορφή μότορσπορ, πόσω δε μάλλον στην κορωνίδα, όρα F1. Από φέτος όμως απαιτείται και κάτι ακόμα, το οποίο μάλιστα έχει και κρίσιμο ρόλο. Διαχειριστής ενέργειας αποκαλείται. Δεν έγινε τόσο καλοδεχούμενο, μήτε από τους πρωταγωνιστές, τους οδηγούς, ούτε από τους παραδοσιακούς θεατές. Βεβαίως έχοντας επεκτείνει το φιλοθεάμων κοινό η Liberty, βαδίζει πάνω σε αυτό που θεωρεί σωστό και αποδοτικό ως επιχειρηματικό μοντέλο. Ας υποθέσουμε επίσης, ότι και με άλλον τιμονιέρη στη FIA, τα πράγματα ίσως να ήταν διαφορετικά.

Η F1 είναι η κορωνίδα στο μότορσπορ. Δεν χρειάζονται συμβιβασμοί, υποκριτικά μηνύματα οικολογικού περιεχομένου και λοιποί φερετζέδες. Χρειάζεται ελευθεριότητα σε επίπεδο τεχνικό και απλή θηριωδία σε αυτό που βρίσκεται στην πλάτη του οδηγού. Ούτε lift & coast, μήτε διαχείριση ηλεκτρικών συσσωρευτών. Έναs V10 ή V12, να στροφάρει ψηλά, να σοκάρει την ακοή και άσε τα ταλέντα να οργιάζουν στην άσφαλτο.

Στα καθαρώς αγωνιστικά από το Montreal, οι νουθεσίες του γεννημένου στη Βιέννη, από πατέρα Πολωνό και μητέρα Ρουμάνα, ηγέτη της Petronas AMG Mercedes, προς τον έφηβο της ομάδας το Σαββάτο κατά τη διάρκεια του sprint,  ίσως να μην χρειαστεί να επαναληφθούν στο εγγύς μέλλον καθώς την επόμενη μέρα, ο μικρός το δέμας Ιταλός έγινε ο πρώτος πιλότος του θεσμού που κερδίζει τα πρώτα του τέσσερα GP, στη σειρά.

Έχει ήδη έναν αέρα 45 πόντων από τον team mate του, 56 από τον Leclerc και 59 από τον Lewis, ο οποίος αφού ψηφίστηκε οδηγός της ημέρας, έδειξε ότι επανέρχεται, ότι μπορεί να πρωταγωνιστήσει και μάλιστα μπροστά στην μητέρα του. Αν είναι προληπτικός θα πρέπει να φροντίσει να είναι παρούσα στο πριγκιπάτο. Ωστόσο, η μεγαλύτερη διάκριση για τον πρωτοπόρο του πρωταθλήματος είναι η αναγνώριση από τους δυο παγκόσμιους πρωταθλητές που βρέθηκαν μαζί του στο πόντιουμ. Έντεκα παγκόσμιοι τίτλοι υποκλίθηκαν την δυναμική του. Τεράστια υπόθεση αν σκεφτεί κανείς ότι πριν τρία χρόνια θα τους έβλεπε στην τηλεόραση, πιθανόν δε, νεότερος να τους είχε πόστερ στο παιδικό του δωμάτιο στην Μπολόνια. Σε κάθε περίπτωση ο αγώνας του Καναδά σε μια πίστα χωρίς χώρους ήταν ενδιαφέρων, πλήρης αγωνιστικής δράσης και κράτησε τους τηλεθεατές ξύπνιους και μετά τα μεσάνυχτα.