Φαντάζεται, άραγε, κάποιος τον Απόστολο Νικολαΐδη, τον Νίκο Γουλανδρή, τον Λουκά Μπάρλο να επιδίδονται σε δραστηριότητες όμοιες με τις τρέχουσες;

Εντάξει, εντάξει άλλες εποχές. Να το ακούσουμε, να το καταλάβουμε.  Αυτό όμως, σε τίποτα δεν έχει να κάνει με την φλογερή επιθυμία αυτοπροβολής, την εκτός τόπου, χρόνου ενίοτε και λογικής λαϊκίστικη συμπεριφορά των επικεφαλής από την μια, και το μεγάλο πλήθος πρόθυμων, αλαλαζόντων, ακολούθων οπαδών από την άλλη την οποία απογειώνει το ανελέητα χαώδες μηντιακό φάσμα. Το σκηνικό μετατρέπεται σε ένα εύφλεκτο περιβάλλον και ευτυχώς που λειτουργούσι ολίγον πυροσβεστικά, συντηρώντας την αισιοδοξία μας μερικά χιουμόριους στοιχεία, όρα Bella Ciao, οι επικές αγιογραφίες περί του self made man, οι έως πρωίας κατανύξεις σε πολιτιστικά κέντρα και άλλα τινά.

Επιπροσθέτως, αν βρισκόταν εν ζωή ο  David Mockett ουδόλως θα διαφωνούσε με τα ανωτέρω. Διότι σε ένα χώρο όπου έρχονται σωρεύονται και συμπιέζονται οι ειδήσεις από αυτό που ορίζεται ως αθλητισμός, δηλαδή επαγγελματικός αθλητισμός, εκεί όπου κυριαρχούν, οι στοιχηματικές, το χρήμα και τα συμφέροντα είναι σαν να βιώνουμε ένα διαζύγιο. Ένα άσχημο, βίαιο διαζύγιο με το παρελθόν. Όχι ότι «τότες» ήταν όλα καλύτερα, αλλά τουλάχιστον «τότες» ενυπήρχε σε ικανές ποσότητες η έννοια της συστολής. Εξαπάτηση, θεατρικές παραστάσεις, υποκρισία παντού και πάντοτε ήταν τα οχήματα στο κυνήγι του χρήματος και της κυριαρχικής εξουσίας, αλλά κάποτε γινόταν με περισσότερο τακτ και λιγότερη έπαρση.

Στις εσωτερικές ειδήσεις, πολύ νοσταλγία για το σβήσιμο της Λεωφόρου. Για όσους έτρεξαν πάνω στην χόρτο της, για όσους βράχηκαν, κρύωσαν στα τσιμέντα της, για εκείνους που αγάπησαν το τριφύλλι, ε! είναι ένα αναμενόμενο μεν, αλλά δύσπεπτο τέλος. Πολύ διαφορετικό από το «Γεώργιος Καραϊσκάκης» και την «Φιλαδέλφεια». Διότι οικοδομήθηκαν εκεί, οι γηπεδικοί τους διάδοχοι. Στους ίδιους χώρους. Ενώ οι πράσινοι αλλάζουν στέγη, στέκι, γειτονιά και οι απόγονοί τους θα γνωρίσουν τα παλιά μόνο από εικόνες. Άντε τώρα να εξηγήσεις τι σήμαινε το τρίτο τεμάχιο, εκείνο του Αριστείδη Καμάρα στο παιγνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα.

Στα εξωτερικά νέα, χαρά για τον τίτλο των κανονιέρηδων. Υπήρξε αγαπημένη, από το ντάμπλ του ’70 – ’71, η τέταρτη ομάδα στο Ηνωμένο Βασίλειο που το πετύχαινε, μόλις η δεύτερη τον εικοστό αιώνα. Στο Highbury όλα αυτά με παίκτες αμιγώς από το νησί, πολύ πριν εμπλακούν Ουζμπέκοι και Αμερικανοί στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της, πολύ πριν επίσης εκμοντερνιστεί στο Εμιρέιτς στέιντιουμ και μετατραπεί σε πολυεθνική ομάδα.

Όλα τούτα, τη στιγμή που στο Μαρόκο, κοντά στην Καζαμπλάνκα, κατασκευάζεται το Χασάν Β΄, ένα γήπεδο 115.000 θέσεων, με προϋπολογισμό μισό δισ. δολάρια που φιλοδοξεί να γίνει η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική αρένα στον πλανήτη. Μέχρι την επόμενη.

Για το F4, την F1 από Δευτέρα, ίσως.