Ευκαιρίες δοθείσης, καθώς η προηγούμενη ανάρτηση μας γύρισε μισό αιώνα πίσω σε Αφρικανικό έδαφος, να εικονογραφηθεί μια ιστορία από την ίδια εποχή, με το ίδιο σπορ, στο ίδιο πλαίσιο, αλλά στον τόπο μας.

Πέντε εβδομάδες μετά το 22ο  Σαφάρι, διοργανώνεται στην Ελλάδα το 23ο Δ.Ρ.Α. που προσμετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι του 1976. Ο θεσμός βρισκόταν τότε  μόλις στην  τέταρτη σεζόν του. Ο λόγος γίνεται για το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Ο αντίστοιχος τίτλος των οδηγών θα ερχόταν το τελευταίο έτος της δεκαετίας του ’70.

Με συνολικό μήκος 2.772 χλμ και 51 διαφορετικές ε.δ. μήκους 694 χλμ., που εκτείνονταν από το την Μακεδονία, έως την Λακωνία, το δεύτερο μεταδικτατορικό Δ.Ρ.Α. και τούτη η αναφορά γίνεται διότι είναι η πρώτη φορά που οι συμμετοχές ξεπερνούν εκείνες των προ της δικτατορίας αγώνων. Συνολικά εκκίνησαν 126 πληρώματα, 69 από τα οποία ήταν αλλοδαπά. Προκειμένου να αντιληφθούμε την επίδραση της επταετίας στις αφίξεις ξένων πληρωμάτων ακολουθεί ο πίνακας με τα εξής στοιχεία. Πρώτα το έτος, μετά το σύνολο των εκκινησάντων και τέλος το πλήθος των αλλοδαπών συμμετοχών. Το 1974, ως γνωστόν, δεν διοργανώθηκε ο αγώνας, θύμα της ενεργειακής κρίσης του 1973.

Μιλώντας για την εκκίνηση, η πρώτη εικόνα μας έρχεται από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ιστορικό σημείο εκκίνησης και τερματισμού του αγώνα από το ΄57, έως το και ’79.

Κάτω από τα Προπύλαια και την είσοδο του ωδείου του Ηρώδη του Αττικού αντικρίζουμε τον Lele Pinto στην πόρτα του συνοδηγού της #7 Stratos που οδηγούσε, να συνομιλεί με παριστάμενους. Δεξιά, στην Stratos με το #11 ευθυτενής και καπνίζων ο συνοδηγός της συμμετοχής Angelo Garzoglio. Περισσότερα για αυτόν το τέλος της ανάρτησης. Στο άκρο αριστερά μόλις που ξεχωρίζει η οροφή της Stratos με το #3 των Β. Waldegaard – H.Thorzelius, πίσω από το λευκό φτερό του δεξιοτίμονου 160J των S. Mehta – H. Liddon. Σε αυτή την πλευρά του δρόμου, κατά τα ειωθότα, είχαν παρκάρει τα μονά νούμερα, στην απέναντι τα ζυγά. Απουσίαζε το #1, καθώς η Opel αποφάσισε να μην στείλει τα GTE και το #1 είχε ο περσινός νικητής του αγώνα, W. Rohrl.

Μετά τη δεύτερη θέση στην Πορτογαλία τον Μάρτιο, ο Ove Andresson που μετρούσε ήδη τέσσερα χρόνια ως ομαδάρχης και οδηγός της προσπάθειας της Τογιότα στο παγκόσμιο με έδρα την Κολωνία, συμμετείχε στην Ελλάδα με αντίστοιχους στόχους. Έχοντας στον τόπο μας μια νίκη με Α 110 το ’71, ξεκίνησε ζωηρά με την Celica γράφοντας τον δεύτερο χρόνο στην μικτή Δεκέλεια, από όπου και η εικόνα, τρία δευτερόλεπτα πίσω από την Corolla Levin του εντυπωσιακού Hannu Mikkola Θα πρωταγωνιστούσαν και τα δυο πληρώματα μέχρι το Πλατανάκι όπου εγκατέλειψαν. Η Τογιότα θα περίμενε άλλα 14 χρόνια μέχρι το 1990 προκειμένου να κερδίσει το Δ.Ρ.Α.

Δεν άντεξε στο ρυθμό του J. Ragniotti, και τις σκληρές Ελληνικές συνθήκες η γαλάζια Α310, η οποία όμως όταν εγκατέλειψε μετά το Ζεμενό, βρισκόταν επικεφαλής. Στην εικόνα από την 3η ε.δ. την Δροσιά, με τον βόρειο Ευβοϊκό στο φόντο και τα μπετά μιας Ελλάδας που είχε πολλά τραίνα να προλάβει και άλλα τόσα να χάσει.

Από τη ζέστη και το ανελέητο φως των πρώτων ε.δ. στην Αττικοβοιωτία, ο καιρός αλλάζει. Οδηγώντας στην έκτη ε.δ., τα Καμμένα Βούρλα ο Γιώργος Μοσχούς αγωνίζεται να βρει λίγη πρόσφυση ακόμα για την GTV σε τούτη τη δεξιά ανηφορική φουρκέτα. Συνοδηγός του, ο Διονύσης Αρβανιτάκης. Λιγοστές ομπρέλες ανοικτές και στο φόντο ο Μαλιακός σε μια λιπώδη μπουνάτσα.

Στη Φουρνά της Ευρυτανίας, στη βροχή προστέθηκε το κρύο, λίγο από ομίχλη και η βουβή γοητεία του ελατόδασους την ώρα που ο Harry Källström, παλεύει να συμμαζέψει την ουρά του 160J. Πρωτοετής, τότε, στο Πανεπιστήμιο του Buffalo ο μουσάτος νέος δεξιά στο πρανές, που μια δεκαετία αργότερα θα συστηνόταν στο παγκόσμιο αυτοκινητικό στερέωμα και θα εργαζόταν τόσο πάνω, όσο και κάτω από τις Άλπεις, όσο και στην Ιαπωνία. Ο Ανδρέας Ζαπατίνας.

Λίγα μέτρα πιο εκεί ο θεματοφύλακας του ορεινού περάσματος, Γιώργος Μπούργος στέκει παντοτινά αγέρωχος, στα λημέρια του.

Γυρνώντας από το βόρειο κομμάτι, ο καιρός παραμένει νεφελώδης, ενίοτε με όμβρους και η ευθεία της Θήβας προσφέρεται για μια στάση και ένα αγχώδες υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου service. Η Μαρία τρέχει στο αυτοκίνητο υποστήριξης να βρει κάποιο εργαλείο ή ανταλλακτικό, ο Τζώνυς κοιτά ήρεμος, ο μηχανικός Θέμης Μυτάκος μόλις διακρίνεται με τη λευκή φόρμα κάτω από την Α110 να  ενεργεί και το πλήρωμα παραμένει δεμένο στο εσωτερικό της.

Η πρώτη ε.δ. του Πελοποννησιακού κομματιού ήταν το Αλεποχώρι. O S. Mehta με το ίδιο κοφτό γάντι που δείχνουν τα πλάνα από το Σαφάρι στρίβει το δεξιοτίμονο 160J για να γράψει τον έκτο χρόνο, 23 δευτερόλεπτα πίσω από τον «Σιρόκο» που κέρδισε την ειδική, όπως επανέλαβε στο Ζεμενό, στο Σούλι στο Γεωργίτσι και στα Βρέσθενα. Καθόλου τυχαίο ότι όλες αυτές οι ε.δ. ήταν πάνω σε ασφάλτινη επιφάνεια. Οκτώ χρόνια νωρίτερα ο ατρόμητος και με πληθωρικές παραστάσεις διοπτροφόρος Η. Liddon, σφίχτηκε κάπως από την ορμή του οδηγού του, στην τελευταία τριάδα ε.δ. του ΙΣΤ' Δ.Ρ.Α. τον Μάιο του 1968 βοηθώντας όμως τον R. Aaltonen, να κατακτήσει με το mini τόσο την πέμπτη θέση της γενικής κατάταξης όσο και την νίκη στην κλάση των 1.300 κ.εκ. από τον επίσης ορμητικό H. Kallstrom που χειριζόταν μια Fulvia coupe. Επικράτησε ο Φιλανδός και ήταν το κύκνειο άσμα των Cooper στο Δ.Ρ.Α.

Το νικητήριο πλήρωμα του αγώνα στον ουρανό του 160J αμέσως μετά τον τερματισμό στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. H. Kallstrom και Claes Goran Andersson. Ήταν η μοναδική τους νίκη σε επίπεδο Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Κάτω αριστερά διακρίνεται ο απανταχού παρών Φώτης Φλώρος.

Ο Η. Kallstrom και ο Τάσος "Σιρόκο" Λιβιεράτος, ο πρώτος και ο δεύτερος της γενικής κατάταξης του 23ου Δ.Ρ.Α. μετά την απονομή των επάθλων, με φόντο την Ακρόπολη των Αθηνών. Η ροζέτα στο δεξί πέτο του Έλληνα πρωταθλητή, ένδειξη άλλης εποχής καταγράφει τις επιτυχίες του κατόχου της στα Δ.Ρ.Α.

Κάπως έτσι κλείνει τούτη η μικρή αναφορά για εκείνον τον αγώνα. Προβαλλόμενος στο σήμερα, φέρει όλα τα σημάδια εκείνων των ιδεών που έγιναν προϊόντα. Των ιδεολογιών που έγιναν επαγγέλματα. Που έτρεξαν να προλάβουν τις εξελίξεις και έχασαν την ταυτότητά τους. Ασφαλώς, στις ημέρες μας δεν υπάρχει ούτε ο χώρος, ούτε ο χρόνος, μήτε οι συνθήκες για να στηθούν τέτοιοι αγώνες. Κατανοητό. Κατανοητή επίσης και η πρεμούρα των επαγγελματιών να πουλήσουν, όπως όπως, όσο όσο το προϊόν. Οι παλαιότεροι επέμεναν: "Φυλάξου από καινούργιους πραγματευτάδες και παλαιές εταίρες". Δεν ήταν ακριβώς αυτές οι λέξεις, το γνωμικό είναι καλλωπισμένο για λόγους τάξεως. Ωστόσο, η ουσία παραμένει αμετάβλητη.

Λίγα λόγια για τον Angelo Garzoglio.

Λόγοι υγείας επέβαλαν στον συνήθη συνοδηγό του Mauro Pregliasco, τον Piero Sedano, να μείνει εκτός δράσης για κάποιο χρονικό διάστημα. Έτσι στο 23ο Δ.Ρ.Α. δίπλα στον Pregliasco, κάθισε ο Angelo Garzoglio. Δεν ήταν η πρώτη τους φορά. Είχαν ξανασμίξει ως πλήρωμα, αλλά από ότι είχε γίνει γνωστό η αποχώρηση από την Lancia του Daniele Audetto που προωθήθηκε στην Scuderia, άφηνε κενή η θέση του επικεφαλής και παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Garzoglio που μόλις είχε κλείσει τα 28 τον Μάιο του '76, ήταν ένας από τους υποψήφιους. Στο 23ο ΔΡΑ. ξεκίνησαν προσεκτικά, μα ανέβασαν ρυθμό και καθώς οι άλλες δυο Stratos εγκατέλειψαν κέρδισαν Καρρούτες, Καλοσκοπή, Οινοχώρι, Μοσχοκαρυά φτάνοντας επικεφαλής στην Καλαμπάκα. Εγκατέλειψαν αμέσως μετά την πρώτη νυκτερινή ετάπ, την Ασπροκλησία, από κιβώτιο ταχυτήτων.

Δυο μήνες αργότερα, στις 24 Ιουλίου του ‘76, συμμετέχουν μαζί και στο Socomat Rally delle Valli Piacentine. Τον αγώνα ανοίγει το Kadett GTE των Ballestrieri - Maiga και ακολουθεί με το #2 η Stratos των Pregliasco - Garzoglio. Λίγο πριν τις 7 το απόγευμα, βγαίνουν από το δρόμο, το ιταλικό κουπέ συγκρούεται με βία σε παρακείμενοι δέντρο. Η πρόσκρουση θα διαλύσει το δοχείο καυσίμου τυλίγοντας το αυτοκίνητο στις φλόγες. Αυτόπτες μάρτυρες κατέθεσαν ότι ο Garzoglio απεγκλώβισε τον Pregliasco από το φλεγόμενο όχημα και το πλήρωμα διακομίστηκε σε νοσοκομείο. Περιέργως ο Angelo, παρά το γεγονός ότι τον φρόντισε ειδικευμένο για εγκαύματα νοσοκομείο του Τορίνο, πεθαίνει στις 18 Αυγούστου. Έκτοτε η πυροπροτατευτική στολή για  τα πληρώματα έγινε αναγκαιότητα. Με πρωτοβουλία Γυμνασίου της Piacenza στήθηκε, τον Μάιο του ‘14, μια μικρή στήλη μνήμης στον τόπο του ατυχήματος.