Σε αντίθεση με την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, η σημερινή απομακρύνεται από το χιουμοριστικό περιεχόμενο και εστιάζει σε ένα περιβάλλον όπου το χαρούμενο, αλλά ενίοτε και το πικρό χάδι του χιούμορ είναι χαμένα.

Διότι, υπάρχει όντως μια πίκρα για το τέλος του Σουηδικού κοινωνικού κράτους, κατά πως μας το περιγράφουν τα φύλλα.

Ο συνδυασμός υψηλών φόρων και γενναιόδωρων κοινωνικών παροχών της Σκανδιναβικής χώρας δεν είναι πια παρά ένα ένδοξο παρελθόν, ενώ το στενάχωρο σήμερα μας μαρτυρά ότι οι κοινωνικές δαπάνες σε ποσοστό του Α.Π.Ε. είναι ίδιες με εκείνες των Η.Π.Α. Εξίσου στενάχωρο ότι μια στις δυο κλινικές και ένα στα τρία λύκεια ανήκουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία, ενώ μόλις 15 χρόνια νωρίτερα ήταν ένα στα πέντε.

Καλή και χρήσιμη η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την δοκιμαζόμενη Ουκρανία, η οποία είχε λησμονηθεί πριν 15 χρόνια προς την πατρίδα μας, αλλά όταν ψαράδες του Ιονίου ανακαλύπτουν οπλισμένα μη επανδρωμένα ουκρανικά σκάφη στα νησιά μας, όταν οι προσφορές μας σε είδος και σε χρήμα προς τον δοκιμαζόμενο Ουκρανικό λαό καταλήγουν στα ταμεία Αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών, υπάρχει και οικονομικό και ηθικό θέμα.

Όπως επίσης καλά και χρήσιμα τα έσοδα από τον τουρισμό, αφού δεν καταφέραμε να οικοδομήσουμε μια πιο πολυδιάστατη οικονομική – εισοδηματική πολιτική, αλλά να έρχονται αλλοδαποί στην ελληνική πρωτεύουσα και να ομολογούν κατά 43% ότι το συναίσθημα που περιγράφει καλύτερα την εμπειρία τους στην Αθήνα είναι η χαρά κατά 43% και κατά 30% η χαλαρότητα, διαφέρει καταφανώς από τις αντίστοιχες εμπειρίες των γηγενών.

Κάπως έτσι επαληθεύεται  η ρήση: «Στον Μεσαίωνα οι άνθρωποι ήταν τουρίστες, επειδή ήταν θρήσκοι. Σήμερα είναι τουρίστες, γιατί ο τουρισμός  είναι η θρησκεία τους». Γιατί τι άλλο από (οικονομική) θρησκεία να είναι όταν δημοσιεύονται ειδήσεις με τίτλο: «Ο πόλεμος στο Ιράν αλλάζει τα πλάνα των καλοκαιρινών διακοπών».

Δυστυχώς όμως, υπάρχουν και πολύ χειρότερα, πικρότερα, κυριολεκτικά ανυπόφορα γεγονότα. Διότι όταν σαλτάρουν 16χρονα κορίτσια από τον έκτο, νοσεί μεγάλο τμήμα της κοινωνίας.