Οι λόγοι για τους οποίους το άστυ ήταν κάποτε κλεινόν (ένδοξον), απουσιάζουν. Τούτο δεν σημαίνει ότι εκλείπουν. Τουναντίον. Τους αντικαθιστούν άλλοι. Κάπως έτσι το άστυ παραμένει κλεινόν.

Κυριακή μεσημεράκι, τριημέρου, και η είσοδος στην Ελληνική πρωτεύουσα δεν απαιτούσε ηρωική υπομονή, ούτε ιδιαίτερο κλέος.

Νάμαστε λοιπόν, ανάμεσα από την οδό Μιχαλακοπούλου που στα έγκατά της ρέει ο Ιλισός και την Βασιλίσσης Σοφίας, που κοσμείται από πρεσβείες, υπουργεία, μουσεία, ιδρύματα, μέγαρα. Ας τεθεί, εδώ, το ερώτημα: Γιατί μια κεντρική λεωφόρος της Ελληνικής πρωτεύουσας φέρει το όνομα Πρωσίδας που γεννήθηκε στο Πότσδαμ, θυγάτηρ του Φρειδερίκου Χοερτζόλερν διαδόχου της Γερμανίας και της Βικτωρίας Βασιλικής πριγκηπίσσης του Η. Βασιλείου;

Μια πρόχειρη απάντηση είναι, διότι ήτο σύζυγος του Κωνσταντίνου, υιού του Δανογερμανού Χριστιανού Γουλιέμου Φερδινάνδου Αδόλφου Γεωργίου και της Ρωσίδας Όλγας Κωνσταντίνοβνα. Το ζεύγος, εβασίλευσεν δις (’13 – 17 & ’20 - ΄22) εν Ελλάδι. Αυτά για όσους πιστεύουν ότι η παγκοσμιοποίηση ήταν εφεύρεση του εικοστού αιώνα. Είχε προηγηθεί, τουλάχιστον εις τας Ευρώπας, με τους βασιλικούς οίκους, που προσπαθούσαν να κρατήσουν τα σκήπτρα πανευρωπαϊκώς στέλνοντας τους βλαστούς τους, όπου δη.

Αντιθέτως ο, έλκων εξ Αχαΐας την καταγωγή, Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, πολέμησε σε κάθε βήμα της ζωής του, για κάθε σκαλοπάτι που ανέβηκε, κατασπάραξε βιβλιοθήκες επί βιβλιοθηκών, υπηρέτησε ως υπουργός στα Γεωργίας, Οικονομικών, Εξωτερικών, διετέλεσε αντιπρόεδρος κυβερνήσεως και πρωθυπουργός. Ίσως το πιο σπουδαίο του παράσημο να είναι εκείνο που του στέρησε και τη ζωή. Η εξορία του από το καθεστώς Μεταξά, όπου επιδεινώθηκε η υγεία του και αποδήμησε. Η πατρίς τον ετίμησεν με μια οδόν. Αι λεωφόροι ήταν κατειλημμένοι από τους αλλοδαπούς και τις αλλοδαπές που εβασίλευσαν.

Τέλος πάντων, βάδιζα ανάμεσα στην Μιχαλακοπούλου και την β. Σοφίας, όταν το βλέμμα μου έπεσε σε ένα κόκκινο MX5, καταφανώς παρατημένο, με κλήσεις στο παρ μπριζ, τυλιγμένο σε αλλεπάλληλα στρώματα σκόνης και ξεραμένα φύλα από τα παρακείμενα ξινά. Ο Έντσον Αράντες ντου Ντασιμέντου, γνωστότερος ως Πελέ, είχε εκφράσει την άποψη πως δεν υπάρχει πιο θλιβερό θέαμα από μια ξεφούσκωτη μπάλα. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει, επί ποδοσφαιρικών θεμάτων με τον Πελέ;

Σε τετράτροχο επίπεδο, το αντίστοιχα θλιβερό θέαμα είναι ένα παρατημένο κόκκινο MX5. Ένα όχημα χαράς που αντί να προσφέρει συγκινήσεις κείται παροπλισμένο, στην οδό Έβρου, όπου καλόπαιδα άφησαν τις ακαλαίσθητες υπογραφές τους. Διότι άλλο τα γκράφιτυ, άλλο οι μουτζούρες. Άλλο ο Banksy, κι άλλο ο ότι νάναι βάψει. Αλλά, τι ακολουθίες ατυχίας άραγε, να έσπρωξαν τούτο το στολίδι στην ακινησία;

Η απώλεια της χαράς της αυτοκίνησης ολοένα και επιταχύνεται με την έλλειψη χώρων. Η παρακμή της ολοένα και διογκούται με τις τροχοφόρες ηλεκτρικές συσκευές που καταφθάνουν κυρίως εξ ανατολών υμνούμενες από τους ειδικούς, περί των τροχών, συντάκτας.

Η ελευθερία και οι δόσεις ευτυχίας που κομίζουν όλες οι διαφημίσεις των τροχοφόρων, όλα τα πολύχρωμα, νόστιμα πιάτα που σερβίρονται με χαρωπά ζευγάρια, χαρούμενες οικογένειες, μοναχικούς ισχυρούς άνδρες ή μονόφθαλμες ανεξάρτητες γυναίκες είναι ένα φαντασιακό σενάριο που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Για να μην προστεθεί το γεγονός ότι η μέλλουσα πραγματικότητα δεν θα απαιτεί οδηγούς αλλά μόνο επιβάτες, όρα αυτόνομη οδήγηση. Ενδεχομένως δε, να μην απαιτεί ούτε το δίπολο αρσενικού θηλυκού.

Η πραγματικότητα μας ωθεί στο επικίνδυνα πραγματικό συμπέρασμα ότι η "ανάπτυξη" σε συνδυασμό με τον καταναλωτισμό καταβρόχθισε χαρές και συγκινήσεις, Ότι ο ενθουσιασμός, εκείνο το πρωτόγνωρο χτυποκάρδι, το ενεργητικό ξεμυάλισμα είναι κάτι σαν μουσειακό είδος. Αν όχι επιλήψιμο και μεμπτό. Η απόπειρα ελέγχου των συναισθημάτων είναι  πλέον μια σοβαρή απειλή. Τουλάχιστον, όπως διαμορφώνονται οι συνθήκες στο όχι και το τόσο κλεινόν άστυ.