Το 1976 ήταν μια περίεργη χρονιά για το ελληνικό μότορσπορτ. Κατ’ αρχάς για πρώτη φορά μετά το 1958, δεν τελείται το πρωτάθλημα ταχύτητας, γεγονός που θα επαναληφθεί και το 1977. Σε επίπεδο πρωταθλήματος ράλυ, όπου τα πράγματα ήταν καλύτερα με αρκετές συμμετοχές και οκτώ αγώνες συν το Δ.Ρ.Α. τον τίτλο κατέκτησε ο «Σιρόκο» με έξι νίκες στους έξι αγώνες που συμμετείχε. Ήταν ο τέταρτος τίτλος ράλυ που κατέκτησε και ο δέκατος συνολικά.

Κάπως έτσι τον Οκτώβριο δένεται στη θέση του οδηγού, στο γαλάζιο Gordini του συνοδηγού του Μαν. Μακρινού και συμμετέχουν  στο Παλάδιο. Κλασσικό από τότε ασφάλτινο ράλυ, που εκείνη την εποχή οι σκληροτράχηλοι οδηγοί των χωμάτινων αγώνων, αλλά και αρκετοί άλλοι αποκαλούσαν «μαϊμούδες», με την λογική ότι ήταν απομιμήσεις αγώνων και όχι γνήσιοι. Βεβαίως αποτελούσαν πολύ καλή πρόταση για μια οικονομική εμπλοκή καθώς τότε ούτε κλωβός ασφαλείας ήταν απαιτητός ούτε χρειαζόταν κάποια ειδική προετοιμασία. Με το αυτοκίνητο που πήγαινες στη δουλειά σου συμμετείχες, ένας γενικός διακόπτης ρεύματος, μια μπαλαντέζα για να βλέπει μέσα στη νύχτα τα δέοντα ο συνοδηγός, νούμερα στις πόρτες και ευχαριστιόσουν το Σαββατόβραδο. Επίσης καθότι εξωπρωταθληματικοί αγώνες, συνήθως δεν τους τιμούσαν τα κάπως πιο διακεκριμένα πληρώματα ή συμμετείχαν με αυτοκίνητα που εκ των πραγμάτων δεν μπορούσαν να επικρατήσουν, όρα και συμμετοχή "Σιρόκο", αλλά και "Ιαβέρη" με ομάδας 1 όχημα.

Ο "Ιαβέρης" με το νο 4 στην Veloce της ομάδας 1 στον Αγ. Μερκούρη του Παλάδιου όπου κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση 7 από τις 8 ειδικές από την Carrera 2,4 ομάδας 4 του «Λεωνίδα»,  μέχρι να εγκαταλείψει από αντλία νερού. Δεν ήταν και το ευκολότερο αυτοκίνητο η γκρουπ 1 Veloce για ράλυ. Με 4,5 στροφές απ΄ άκρη σε άκρη του τιμονιού της, την πέμπτη ταχύτητα στην άλλη άκρη του κόκπιτ και έχοντας τις τεχνολογικές της ρίζες την προηγούμενη δεκαετία είχε πολλά να ζηλέψει από τα πιο σύγχρονα οχήματα, όπως τα 80 GT.

Στο Παλάδιο του ’76 ξεκίνησαν, από τον Τύμβο Μαραθώνα 66 αυτοκίνητα αλλά μόνον 34 αντίκρισαν την καρώ σημαία μετά από έξι ειδικές που τελέστηκαν δυο φορές. Ο «Ιαβέρης», όπως προείπαμε με την Veloce είχε κυριαρχήσει, μέχρι να εγκαταλείψει. Αλλά η είδηση ήταν αλλού. Στον άγιο που είχε ο  Μιχάλης Μοσχούς.

Το τι συνέβη περιγράφεται τόσο στο τ. 113 Δεκ. ‘76 του Α.Ε. σ.82 αριστερά, όσο και στο τ. 75 Δεκ. ’76 των 4Τ σ.66, δεξιά.

Ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες που παρέχονται, καθώς ζούμε σε μια διαφορετική μα τόσο όμοια εποχή, είτε διότι οι τραυματίες στο Κ.Α.Τ. δεν είχαν κρεβάτι να νοσηλευτούν, είτε διότι ακόμα και οι θεατές και μέλλοντες συμμετέχοντες ήταν εξοδούχοι και τραυματίες, είτε ακόμα διότι οι κριτές άφησαν πλήρωμα να εκκινήσει ε.δ. χωρίς να είναι δεμένος ο οδηγός.

Πάνω απ όλα όμως αποδεικνύεται από αυτή την ιστορική εικόνα του, απόντος πλέον, Πάνου Στεργιάκη, όπου με μια 6 Χ 6 Rolleiflex, όπως μου είπε ο Τάσος Α. που μου  έδωσε την εικόνα, κατάφερε και αποτύπωσε αυτό το κυριολεκτικά απίστευτο συμβάν. Απίστευτο κυρίως διότι οι πιθανότητες να επιζήσεις μετά από αυτό που βλέπουμε είναι μηδαμινές, πόσω δε μάλλον να τραυματιστείς ελαφρότατα. Πρόκειται περί θαύματος.

Εκείνο το Σαββάτο 30 Οκτωβρίου 1976, ο Μιχάλης ήταν 27 ετών. Αφού διέφυγε, αβρόχοις ποσί, το μοιραίο θα ζούσε άλλα 36 έτη και θα εγκατέλειπε τον μάταιο κόσμο μας στις 5 Μαρτίου του 2012, στα 63 του μόλις χρόνια, έντεκα μήνες μετά την απώλεια του αδελφού του  Γιώργου.