«Τυπικό και απρόσωπo», με αυτές τις δυο λέξεις ξεκινούσε το κείμενό του κριτικός τις, αναφερόμενος στην ταινία Primavera. Χωρίς διάθεσης κριτικής του κριτικού το βρήκα άστοχο. Όλη ταινία βασίζεται σε ένα πρόσωπο. Της πρωταγωνίστριας, που συγκεντρώνει την σπάνια γοητεία της καθαρότητας, του αγνού βλέμματος, ενός αδιόρατου ερωτισμού και την λεπτότητα μιας πηγαίας ευγένειας.

Ο χαρακτήρας της εξελίσσεται σαν την ανάγνωση ενός βιβλίου που ξεκινά κάπως αδιάφορα, αλλά σελίδα με σελίδα γίνεται ολοένα πιο ελκυστικό. Και όταν επιτέλους, στα στερνά καρέ ελευθερώνει την πλούσια κόμη της και χαρίζει στον φακό το πρώτο απελευθερωμένο της χαμόγελό αποκτά την δυσεύρετη αλλά σπουδαία της λάμψη.

Στα υπόλοιπα η πρώτη ταινία του οπερετικού, κατά πως μας λένε, σκηνοθέτη Damiano Michieletto είναι μια μίξη ιστορικών και φανταστικών στοιχείων. Δημιουργεί ένα ενδιαφέρον σενάριο, γυρίζει την πλοκή του με έξοχα κοστούμια, όμορφα σκηνικά, αντίστοιχους φωτισμούς και ενδιαφέροντες διαλόγους.

Εστιάζει στα μόνιμα χαλκεία της ανθρωπότητας, την βαναυσότητα, την εκμετάλλευση, το δίκαιο των ισχυρών, την βία και την τύφλα της εξουσίας, την ξεδιάντροπη υποκρισία και τον αυτοκράτορα όλων, τον πλούτο σε κάθε μορφή του. Εκεί δοκιμαζόταν ανέκαθεν και παντού ο άνθρωπος. Είτε στα ορφανοτροφεία του 18^ου αιώνα, όπως στο Ospedale della Pietà όπου εξελίσσεται το σενάριο της Primavera, είτε στο απώτερο παρελθόν, είτε στο σήμερα, όπου ανά τον πλανήτη γονατίζει ντροπιασμένος ο πολιτισμός.

Αν σε όλα τα παραπάνω προστεθούν οι δημιουργίες των Δον Αντόνιο Βιβάλντι έχουμε ένα συγκροτημένο, δυνατό αν και στενάχωρο κινηματογραφικό αφήγημα. Ο Βιβάλντι που αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα σημαντικού δημιουργού που ουσιαστικά πήρε τη περιφανή θέση του στο μουσικό στερέωμα, μετά τον θάνατό του.