Καμιά φορά σκέφτομαι ό,τι πέρα από την στεναχώρια για τον τρόπο, αλλά και για το νωρίτερο της αποχώρησης μερικών από τη ζωή, κρύβεται κάπου ένα είδος λύτρωσης από τον πόνο που τους κόμισαν τα στερνά, αλλά και το δώρο να μη ζήσουν ότι θα θεωρούσαν εξευτελιστικό. Τόσο στους χώρους που υπηρέτησαν και αναδείχτηκαν όσο και στην ευρύτερη θεώρηση των πραγμάτων.

Τελευταία Κυριακή του Ιουνίου του 1971. Ο Γ. Μοσχούς στην Κέρκυρα. Έχει διαλύσει κάθε υφιστάμενη επίδοση, έχει κυριαρχήσει με άνεση σε όλον τον ανταγωνισμό και έχει προσφέρει στο ντόπιο κοινό θέαμα που δεν είχε δει στο παρελθόν και όπως απεδείχθη, δεν επέπρωτο να ξαναδεί. Στο δεξί κάθισμα ο Τζιοβάνι με την καρώ σημαία της νίκης. Ο οδηγός έχει ήδη φουντώσει τσιγαριά.

Ο Γιώργος Μοσχούς ξεψύχησε το απόγευμα της 7^ης Απριλίου 2011. Τον γονάτισε ο καρκίνος στα 67 του χρόνια. Ως εκ τούτου στεναχώρησε όλους όσοι στάθηκαν δίπλα του.

Ταυτόχρονα όμως γλύτωσε τον κατήφορο να ζήσει τα αλλεπάλληλα μνημόνια, μα και τις ακόμα μεγαλύτερες ανατροπές σε ότι ασχολήθηκε στο μεγαλύτερο τμήμα της ζωής του.

Ιούλιος 1971, χορεύοντας στην πλατεία Δημαρχείου στα Χανιά. Στην πρώτη και τελευταία φορά που διοργανώθηκε πρωταθληματικός αγώνας ταχύτητας στους δρόμους της πόλης της Κρήτης. Άνετα επικεφαλής μέχρι να τον θέσει εκτός αγώνα η αντλία νερού της δύο - δύο.

Γλύτωσε επίσης και το ρεζιλίκι να κυκλοφορήσει βιβλίο των πεπραγμένων του με έναν όχι τόσο ghost ούτε τόσο whiter. Με λίγες λέξεις αποχώρησε, νωρίς και με μεγάλη ταλαιπωρία, αλλά αποχώρησε αξιοπρεπώς. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους που αγνόησαν επιδεικτικά την αξιοπρέπεια, όπως και όλα τα συνώνυμά της.

_{Στρατιωτικό αεροδρόμιο Δεκέλειας, Μάρτιος 1973. Στις πρώτες βελονιές του χρυσού κεντήματος των Alfa. Για ακόμα περισσότερες εδώ}

Ρεπορτάζ του περιοδικού auto ΕΞΠΡΕΣ τ.95 Ιούνιος 1975 σ.57. Εφόσον είχε ενδιαφερθεί πριν μισό αιώνα ο Carlo Chiti για Έλληνα οδηγό, το χαρακτηρίζεις μοναδικό γεγονός.