… τον Απρίλιο που δεν έρχεται. Ή έστω για την άνοιξη που δεν έρχεται με τους καλύτερους οιωνούς. Κάπως έτσι τα λόγια του Ελύτη αποκτούν τις ακριβείς τους  διαστάσεις:  «Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η άνοιξη που δεν έφερες».

Μια ερμηνεία τούτης της πρότασης, ας είναι η προσωπική και γιατί όχι η συλλογική ευθύνη για όσα αμελήσαμε.

Για όσα δάση κάηκαν ή κάψαμε, για όσα δεινά μας περικύκλωσαν και δεν κάναμε το παραμικρό, για όση αγένεια επιτρέψαμε, ακόμα και για όσα πετεινάρια που δεν λάλησαν τρις τα οποία δεν ακούσαμε επειδή κοιμόμαστε.