Για όχι τυχαίους λόγους, έχω την εντύπωση ότι όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από την επανάσταση του ’21, τόσο λησμονούμε και το περιεχόμενο της. Ατυχώς, αυτό αφορά και οποιαδήποτε άλλη εθνική εορτή.

_{Δέκα χρόνια νωρίτερα. Φίχτια Αργολίδας, μαθητική παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2016.}

Οι πλαστικές γαλανόλευκες στις παρελάσεις και οι πάνινες στους ιστούς των μπαλκονιών των κατοικιών, σαν είναι περισσότερο ντεκόρ και λιγότερο πίστη. Σε αυτή τη σκέψη φαίνεται να συνηγορεί και ο διευθυντής της

εφημερίδας «Καθημερινή» ο οποίος στο φύλλο της Κυριακής 22 τρέχοντος, με τίτλο «Η αβάστακτη ελαφρότητα των πολιτικών», σημείωσε ανάμεσα σε άλλα εύστοχα: «Προς το παρόν η δημόσια σφαίρα μοιάζει άλλοτε με τσίρκο και άλλοτε με σαλούν στο Φαρ Ουέστ». Ενοχλητικά ακριβής η παρατήρησή του.

Λιγότερο ενοχλητικό, αλλά περισσότερο άστοχο το δημοσίευμα στην αντικρινή, δεξιά, σελίδα, μα για άλλους λόγους. Καθώς περιμένεις από έναν κάτοχο έδρας στην Οξφόρδη πολλά περισσότερα από μια χαμηλή, φτωχή και στείρα διδασκαλία του τύπου: «επιτρέψαμε την κυριαρχία ενός στρεβλού αφηγήματος ότι ο Εμφύλιος ήταν μια σύγκρουση πατριωτών αριστερών με δεξιούς δοσίλογους», ανάμεσα σε πολλά άλλα που θυμίζουν ενωμοτάρχη του ΄60 με καλά ελληνικά και όχι καθηγητή του ΄26.

Άντε μετά από όλα τούτα να θυμηθείς το μήνυμα της 25^ης και των αντρειωμένων που ξεδίπλωσαν τα λάβαρα της εξέγερσης εκείνη την μακρινή άνοιξη. Και πολύ περισσότερο, άντε να περιμένεις την  επόμενη, άνοιξη.