Την τελευταία φορά που είχε ακουστεί ο Ιταλικός Εθνικός Ύμνος στην F 1, ο επόμενος Ιταλός οδηγός που θα ανέβαινε στο υψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου ήταν ακόμα αγέννητος. Ο Ρωμαίος νικητής του GP της Μαλαισίας τον Μάρτιο του 2006, Giancarlo Fisichella, είχε πετύχει τον ταχύτερο γύρο στις δοκιμές κατάταξης και τερμάτισε μετά από 56 γύρους μπροστά από όλη την αγέλη. Ήταν 33 ετών.

Είκοσι χρόνια αργότερα, ο γεννημένος τον Αύγουστο του 2006 στην Μπολόνια Andrea Kimi Antonelli, επανέλαβε τα όμοια στο GP της Κίνας. Στα 19 του χρόνια, ο νεότερος που κατέκτησε pole, ο δεύτερος νεότερος που κέρδισε GP. Οι Βρετανοί σχολιαστές τον αποκαλούν, πολύ σωστά, teenager, όπερ μεθερμηνευόμενον έφηβος. Το αποδεικνύει και το, εκτός μονοθεσίου, αθώο βλέμμα του. Ο ίδιος και ο πρώην αγωνιζόμενος πατέρας του Marco όμως ξέρουν, πέρα από το ταλέντο πόσο πολύ δουλειά και λίγο από τύχη χρειάστηκε για να φτάσει στη νίκη της Σαγκάης.

Ένα GP που μας προσέφερε λίγο από μεγαλείο και πολύ από συγκίνηση, καθώς πέρα από τα δικαιολογημένα δάκρυα του έφηβου, έδωσε στον επτάκις πρωταθλητή την ευκαιρία να αποδείξει όχι μόνον ότι δικαίως είναι sir αλλά και gentleman, με όσα είπε για τον κατά 21 χρόνια νεότερό του, νικητή. Από κοντά και η μητέρα του πολυπρωταθλητή η Carmen Larbalestier που στα 70 της του έδωσε μια μητρική αγκαλιά για το πρώτο βάθρο του 41χρονου παιδιού της με την Scuderia. Είχε, ο Lewis να βρεθεί εκεί από τον Ιούλιο του ’24 και το Spa.

Από κοντά και οι αγκαλιές που άλλαξαν οι Wolf - Hamilton και Hamilton - Bonnington, αφού μια τόσο μακρά και επιτυχημένη σχέση και συνεργασία δεν σβήνει από μια πρόσκαιρη αντιπαλότητα. Είχε συναίσθημα η φετινή Κίνα.

Τώρα, αν η κουβέντα γυρίσει στην Ιταλία, η προτελευταία φορά που κέρδισε Ιταλός με Ferrari ήταν o Ludovico Scarfiotti, τον Σεπτέμβριο του 1966 στην Monza. H δε τελευταία ήταν τον Απρίλιο του 1984, όταν ο Michele Alboreto πήρε την νίκη στο Zolder. Ζούσε ακόμα ο Enzo. Στο μεταξύ χάσαμε και τον Michele.

Μέχρι να ξαναδούμε Ιταλό να κερδίζει με Ιταλικό όχημα, Βρετανό με βρετανικό και ούτε καθ’ εξής, ας βλέπουμε τουλάχιστον αγώνες με υψηλό συναισθηματικό πρόσημο, ακόμα και αν προέρχεται από αφόρτιστες μπαταρίες.

Και αν τα δάκρυα συγκίνησης του Andrea Kimi σημάδεψαν τον δεύτερο αγώνα του φετινού πρωταθλήματος της F1, κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην Κένυα. Εκεί, στα 32 του χρόνια ο Ιάπωνας Takamoto Katsuta, κατέκτησε την πρώτη του νίκη σε επίπεδο WRC. Μια πρώτη ανάγνωση θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι τα δάκρυα θα ήταν αναμενόμενα για έναν Ιταλό έφηβο, αλλά όχι τόσο για έναν σκληροτράχηλο Ιάπωνα. Αλλά τελικά φαίνεται πως είναι τόση η πίεση, τόσο μεγάλη η επιθυμία και τόσο δύσκολο να έρθει η επιτυχία που δεν τίθεται θέμα ηλικιακό ή καταγωγής.

Ο Katsuta, που είχε ξεκινήσει τη πορεία του σε αγώνες μονοθέσιων φθάνοντας μέχρι το Ιαπωνικό πρωτάθλημα F3 κατακτώντας διακρίσεις και νίκες. Συνέχισε στον χώρο των ράλυ όπου ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο πάλι στην Κένυα πριν τέσσερα χρόνια, για να φτάσει στην νίκη την έβδομη χρονιά της εμπλοκής του στον κορυφαίο θεσμό με όχημα της κορυφαίας κατηγορίας.

Είναι μόλις ο δεύτερος Ιάπωνας που σημειώνει νίκη στο WRC. Είχε προηγηθεί ο Kenjiro Shinozuka με δυο νίκες επίσης στην Αφρική, στο Cote d’Ivoire το 1991 και το 1992 με Galant, αλλά οι διεθνείς συμμετοχές ήταν ισχνές και περιορισμένες. Είναι επίσης ο δεύτερος οδηγός που κερδίζει στο Σαφάρι μετά την νίκη του Yoshio Fujimoto με Celica το 1995, πλην όμως τότε ο αγώνας προσμετρούσε μόνο στο παγκόσμιο κύπελλο δύο λίτρων.

Από το 1993 μέχρι σήμερα σε 32 συνολικά Σαφάρι κέρδισαν 30 φορές αυτοκίνητα Ιάπωνα κατασκευαστή και μόνον δυο φορές η νίκη πήγε σε Ευρωπαίο κατασκευαστή. Το 1999 και το 2002 με Focus δια χειρός Colin ασφαλώς.