Δεύτερη Κυριακή Μαρτίου, πρωί. Έχει δεν έχει ξυπνήσει η πόλη, περιφερειακός λόφου Λυκαβηττού στο σημείο με το ομώνυμο ξενοδοχείο. Στενός οφιοειδής δρόμος με τα μεσαίου μεγέθους λεωφορεία εξυπηρέτησης των τουριστών να προκαλούν μικρή, κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Η εικόνα μας προσφέρει έναν πρόχειρο, αλλά όχι ανακριβή, ορισμό του τουρισμού όπως εμφανίζεται στις μέρες μας στη χώρα μας. Είναι σαν να προσπαθείς να χωρέσεις τα άπλυτα σε ένα κάδο που εκ των πραγμάτων δεν χωράνε.

Όπου άπλυτα, ο προσερχόμενος τουριστικός όγκος και κάδος η Ελλάδα της τρίτης δεκαετίας του 21^ου αιώνα. Η διακαής επιθυμία να μεγαλώσουμε έτι περαιτέρω το πλήθος των πελατών, προσκρούει στις αντοχές των υποδομών. Και για να προσαρμόσουμε τις υποδομές, παραμορφώνουμε το κάδο. Χτίζουμε παντού, νοικιάζουμε τα πάντα, βορά στο βωμό του κέρδους όλα. Κρίσιμο θέμα είναι ότι η προσαρμογή των υποδομών, αλλάζει το εμπόρευμα, συνεπώς θα υποδεχτείς άλλη πελατεία. Το που διοχετεύεται αυτή η υπεραξία, είναι ένα εξίσου κρίσιμο ζήτημα. Αν μένει στον τόπο δηλαδή, ή αν ταξιδεύει σε αλλότρια μήκη και πλάτη του πλανήτη

Αν συμβαίνει το δεύτερο, η Ελλάδα σαν να αποκτά ένα είδος συγγενικής σχέσης με τις υποσαχάριες χώρες που γίνονται αντικείμενα σφοδρής εκμετάλλευσης, καθώς ο πλούτος τους ταξιδεύει αλλού. Την ίδια στιγμή, παραμορφώνεται ο τόπος τους, ενώ ο πληθυσμός παραμένει πάμφτωχος, αμόρφωτος, βουτηγμένος στην εγκληματικότητα.

Η αποικιοκρατία κατέρρευσε μεν την δεκαετία του ’60, επανήλθε δε ευγενέστερη αλλά εξίσου αποτελεσματική με άλλους όρους. Επιχειρηματικούς και όχι κρατικούς. Ορίζεται και ως παγκοσμιοποίηση. Και ως αδικία.