Η τελευταία δημιουργία του Paolo Sorrentino χτίστηκε πάνω στον Toni Servillo, στα αιχμηρά και συχνά αδιέξοδα περί δικαίου ζητήματα, στις αλληγορίες, στα φαντάσματα του παρελθόντος, στην αναποφασιστικότητα, αλλά και στην άποψη για το πώς θα έπρεπε να λειτουργεί η ύπατη εξουσία. Πολλά καλά συστατικά και πως θα μπορούσαν να μην συγκροτήσουν ένα πλήρες, ενδιαφέρον, συχνά κατανυκτικό σύνολο;

Παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες της θητείας του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας, που βρίσκεται σε μια μόνιμη δοκιμασία. Ταλανίζεται τόσο από τα ακανθώδη προσωπικά του ερωτήματα, όσο και από τα βάρη του λειτουργήματός του. Ογκόλιθος της εφαρμοσμένης Νομικής επιστήμης, καθόλου τυχαίο το παρανόμι του cemento armato (ενισχυμένο σκυρόδερμα), ποτισμένος βαθιά με τις αξίες της Χριστιανοδημοκρατίας, έχει να αντιμετωπίσει τρία σοβαρά θέματα πριν παραδώσει. Μα πάνω απ’ όλα έχει να αντικρίσει τον εαυτό του.

Τα πρώτα πλάνα μας πληροφορούν, μέσα από άρθρα του Συντάγματος (επίκαιρο και παρ’ ήμίν αυτό), για τις δικαιοδοσίες και τις υποχρεώσεις του Π.τ.Δ., ώστε να δημιουργήσουν το πλαίσιο αναφοράς.

Έτσι, η υπόθεση περνά στον κεντρικό ήρωα που παρά τις πλούσιες γνώσεις του, την αιχμηρή σκέψη του, τη βαθιά κατανόηση της Νομικής άγεται από αμφιβολίες, φέρεται από αναβλητικότητα, αδυνατεί να πάρει αποφάσεις, οι οποίες βέβαια έχουν τεράστια βαρύτητα.

Μετά δε, από μια αποθεωτική υποδοχή του κοινού στη Σκάλα του Μιλάνου, εκφράζει την άποψη ότι ο ιταλικός λαός αγαπά την ιδέα της νομιμότητας, όχι το άτομο που την εκφράζει. Άλλη μια αμφιβολία.

Αυτή η βάσανος, μαζί με το τεράστιο κενό τη απουσίας της θανούσης συζύγου του μετατρέπει την καθημερινότητά του σε συνεχή δοκιμασία. Αν δε προστεθεί και η αναζήτηση του περιστασιακού εραστή της, τον παρεκτρέπει σε πρακτικές εκτός πρωτοκόλλου και σε ακόμα βαθύτερα διλήμματα.

Αλλά στην ουσία αυτές είναι, ή μάλλον πρέπει να είναι οι ανησυχίες των ανθρώπων που ασκούν εξουσία. Ο Sorrentino πραγματοποιεί μια ακόμα έξοχη σύνθεση, ο Servillo δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ, οι υπόλοιποι συντελεστές ακολουθούν και οι ανά τον κόσμο θεατές στις αίθουσες των κινηματογράφων παρακολουθούν καλό σινεμά. Θα ήταν μάλλον καλύτερο να ερμηνευθεί αυτούσιος ο γνήσιος τίτλος, "La Gracia", "Η Χάρη", αντί του "Το μεγαλείο" που προτιμήθηκε.

Αίθουσες είπαμε και ας σημειωθεί ότι στην παράσταση των 19:00, με πληρότητα περίπου 15 – 20 % ο μέσος όρος ηλικίας ήταν κοντά στα 60 ή πάρα πάνω, κανείς δε μικρότερος των 50. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό, είναι όμως βέβαιο ότι δεν είναι θετικό.