Η απόκτηση από το Ελληνικό Δημόσιο των φωτογραφιών από την εκτέλεση των διακοσίων την Πρωτομαγιά του ’44, προσέφερε λίγη ακόμα αναζωπύρωση σε απόψεις που εσχάτως αποτελούν ισχυρά ερείσματα φανατισμού. Κάπως έτσι δείχνει να αναιρούνται οι εντολές της μεταπολίτευσης. Μία από  αυτές ήταν η νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε. μετά από 27 χρόνια παρανομίας. Στις μέρες μας επανέρχεται η λέξη κομμουνιστής ως ύβρις, ως απειλή, ως μίασμα. Όχι στα καφενεία και στα κουρεία κάτι αποδεκτό και ας πούμε αναμενόμενο στην δύνη των παθών και της ελαφρότητας, αλλά από χείλη επίσημα, αντιπροεδρικά. Όχι μόνον στην Ελλάδα. Στις Η.Π.Α., στην Ουγγαρία του Ορμπάν, στην Ιταλία της Μελόνι και αλλαχού.

Κυριακή του Θωμά, 27 Απριλίου 1941. Οι Γερμανοί εισέρχονται στην Αθήνα.

Στα καθ’ ημάς, επανέρχεται η άποψη ότι ή θα είσαι κομμουνιστής ή Έλλην, ενισχυμένη ενίοτε με ακαδημαϊκές νότες υποστήριξης. Η μια ιδιότητα αναιρεί την άλλη και μάλιστα όχι με την αιχμηρή, ανυποχώρητη θέση κάποιου τμήματος Χωροφυλακής της επαρχίας του ’50 ή της ειδικής Ασφάλειας του ΄70, αλλά με το απαλό χάδι του φιλικού, σύγχρονου φιλελευθερισμού που απλώνεται ακόμα πιο πέρα περικλείοντας γενικώς και αορίστως και την έννοια του «αριστερού». Όπου «αριστερός» χαρακτηρίζεται πας άπας δεν συντάσσεται μεθ’ ημών.

Κάτι τέτοιο δεν είναι φυσιολογικό, αν υποτεθεί ότι υφίσταται φυσιολογικότητα στην πολιτική. Επίσης δεν είναι καθόλου ακίνδυνο. Διότι στο ψηφιακό αύριο στο μίασμα της λέξης «κομμουνιστής» ενδέχεται να προστεθούν οι λέξεις «ποιητής», «μοτοσυκλετιστής», «χρηματιστής», «βουλευτής», «μαθητής», «φοιτητής» και πάει λέγοντας.

Υπάρχει και λίγο πικρό χιούμορ στην άποψη ή κομμουνιστής ή Έλλην, όπως μας το μετέφερε ο Χρόνης Μίσσιος στις αφηγήσεις του, όπου σε κάποιο από τα τόσα πολλά περιστατικά ξυλοδαρμών και βασανισμών, ο ανακριτής του καθώς τον ξυλοφόρτωνε, τον έβριζε, τον εξευτέλιζε και γενικώς επιχειρούσε να του σπάσει κάθε άμυνα για να αποσπάσει πληροφορίες, αλλά και να τον τιμωρήσει για αυτό που ήταν, δηλαδή αριστερός, του πέταξε και το αμίμητο: «Ώστε τη θες και πανανθρώπινη τη λεφτεριά, ρε πουσταριό, πανανθρώπινη ε;» και του 'σκασε άλλο ένα μπουκέτο στο ματωμένο του πρόσωπο.

Είναι μια σαφής αναφορά για το πόσο ενοχλούσε, πόσο απειλούσε ο διεθνισμός του μαρξισμού, μα ταυτόχρονα και πόσο θωρακίστηκε το πολίτευμα με το ιδιώνυμο του Βενιζέλου, πόσο βολεύτηκε με τις απόψεις του Κ.Κ.Ε. στην Μικρασιατική εκστρατεία, ή με την συμμετοχή Σλαβόφωνων στον Δ.Σ. ή ακόμα με την πρόσφατη συμφωνία των Πρεσπών. Δεκτά όλα αυτά. Ένας ενημερωμένος, νηφάλιος πολίτης μπορεί να τα αντιληφθεί.

Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται, ανάμεσα σε άλλα, είναι γιατί το Ελληνικό κράτος παρέδωσε τους φυλακισμένους κομμουνιστές, αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές, αριστερούς εν γένει, δίκην τροπαίου στους Γερμανούς κατακτητές ώστε να έχουν καύσιμη ύλη σε όποια αντιστασιακή δράση. Διότι όλα έχουν μια πηγή, μια αφετηρία και οφείλουμε με λογική να την ερευνούμε. Αυτό το τελευταίο, σχετικά με την εμφάνιση του Δ. Κουφοντίνα στην έρευνα του τηλεοπτικού σταθμού «ΣΚΑΙ» για την 17 Ν, όπου υπήρξε σοβαρή αντίδραση από συγγενείς δολοφονηθέντων. Αντιληπτό και σεβαστό, όπως επίσης και η απόφαση των συντελεστών της έρευνας να παίξουν τις απόψεις του έγκλειστου Δ.Κ. στην εξέλιξη μιας δουλειάς που, προς το παρόν, δείχνει αρτιότητα. Αναμενόμενο και το ύφος της χθεσινής αντίδρασης των συγγενών: «να χαίρεστε την ματωμένη τηλεθέαση».

Θετική στιγμή για τον σταθμό η κάθε μια ώρα του κάθε επεισοδίου, όπως και το προγενέστερο αφιέρωμα για τα Ίμια, πλην όμως αίρονται άμεσα, από τις 3,5 ώρες που ακολουθούν με τηλεοπτικό ριάλιτυ. Το οποίο μπορεί να φέρνει τηλεθέαση και έσοδα αλλά προσφέρει περισσότερα στην ελαφρότητα, στην  φτώχεια και τη φτήνια της τηλοψίας και τελικά της κοινωνίας.

Αν, τέλος πάντων, προχωρούσαμε σε μια αντικατάσταση της λέξης στίγμα «αριστερός» με τη λέξη «ριάλιτυ», μήπως ο κόσμος θα ήταν πιο ισορροπημένος, πιο ενημερωμένος, πιο νηφάλιος, λιγότερο τυφλός; Αλλά πάλι κάτι τέτοιο δεν πουλάει.