Αυτή η κατάρα της φτώχειας και της διαφθοράς που πλήττει αιώνες τώρα τις πλούσιες χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι συχνά γόνιμο θέμα κινηματογραφικών παραγωγών. Τελευταία, μέχρι στιγμής, αναφορά η ταινία «Ο Μυστικός Πράκτορας», που μας πηγαίνει στο 1977 όταν το δικτατορικό καθεστώς στην Βραζιλία μετρούσε ήδη 13 χρόνια εξουσίας και δεν θα έπεφτε ούτε στα επόμενα οκτώ.

Άλλο θέμα ότι ταλαιπωρείται ακόμα με περιπτώσεις τύπου Ζαίρ Μπολσονάρο. Το ντοκυμαντέρ Apocalypse in the Tropics που εξερευνά τον πολιτικό ρόλο των ευαγγελιστών στη Βραζιλία και το The Edge of Democracy, μια πολιτική ματιά στην κατάρρευση των κυβερνήσεων, μας πληροφορούν πολλά για τις μεταδικτατορικές εξελίξεις στην πατρίδα του Lula, του Pele, του Senna.

Στην οθόνη ξεδιπλώνεται η αγωνία καθηγητή - ερευνητή Πανεπιστημίου να κρυφτεί από την απηνή καταδίωξη της εξουσίας, η οποία ξεκινά καθαρά ποινικά και εκδικητικά από την ιδιωτική πρωτοβουλία που εκμεταλλεύεται όλο το φάσμα του παρακράτους που ζει και θεριεύει σε κάθε στρατιωτική δικτατορία.

Έχουμε ένα φιλμ νεονουάρ, που δίνει άμεσα την εντύπωση στον θεατή ότι h κατάσταση θα κλιμακώνεται από το κακό στο χειρότερο, ότι όσο κυλά ο χρόνος τα περιθώρια θα στενεύουν για τον κεντρικό ήρωα. Ακόμα και τα κομμάτια των Chicago ή της Donna Summer που ακούγονται, προσωρινά και μόνο προσφέρουν ανάσα αισιοδοξίας.

Ταυτόχρονα αναδεικνύει το μέγεθος και το βάθος της διαφθοράς, το πως η φτώχεια μπορεί να στρέψει τους ανθρώπους στη άμετρη χρήση βίας και το πώς η έλλειψη κάθε είδους παιδείας είναι υπεύθυνη για μια πελώρια, σχεδόν ανεκτίμητη πηγή δυστυχίας.

Καταγράφει την ηθική, τα αδιέξοδα που ορθώνονται τόσο σε όσους είναι αμέτοχοι στην πολιτική, όσο και σε εκείνους που έχουν το θάρρος να υψώσουν το ανάστημά τους ενάντια στην διεφθαρμένη εξουσία.

Υπάρχουν επίσης στοιχεία αλληγορίας, ερμηνεύσιμα κατά το δοκούν στον κάθε θεατή, γιατί Λατινική Αμερική και σουρεάλ μυθοπλασία τέμνονται συχνότερα από ότι αλλού, όπως και η αντίθεση ανάμεσα στην αλεγκρία του καρναβαλιού με την ζοφερή, για τους πολύ περισσότερους, καθημερινότητα. Δεν παραλείπονται αναφορές στον πληθωρικό ερωτισμό που διέπει τη χώρα.

Ακολουθεί ένα ολίγον φλύαρο φορμά που ναι μεν δημιουργεί ατμόσφαιρα προσφέροντας πόντους στην αγωνία του τι μέλει γενέσθαι, όπως και στην αποτύπωση της εποχής. Θα μπορούσε ίσως να είναι μικρότερης συνολικά διάρκειας, χωρίς να χαθεί οτιδήποτε από τη ροή της αφήγησης.

Δίχως να σημαίνει ότι τα βραβεία που συλλέγει μια κινηματογραφική παραγωγή από τα διάφορα φεστιβάλ αποτελούν πάντα μια αξιόπιστη αντικειμενική θεώρηση, η συγκεκριμένη  αξίζει τα όσα συνέλεξε.