Ευγενική και γενναιόδωρη χειρονομία του πνευματικού πατέρα προς τον βαφτισιμιό του προ ετών, παρέμενε ανενεργή λόγω πολυπλοκότητας αποκτώντας στη ροή του χρόνου αξία μουσειακή. Ώσπου ο φυσικός πατήρ, του Βενιαμίν, ανέλαβε δράση, προκειμένου το αντικείμενο της χειρονομίας να αποκτήσει ζωή άρα και ουσιαστική αξία. Απαιτήθηκε λίγος χρόνος να ξυπνήσουν δεξιότητες ξεχασμένες. Η τελευταία φορά που είχα φορτώσει φιλμ σε φωτογραφική μηχανή ήταν προ 25ετίας. Ένα τέταρτο του αιώνα είναι αρκετό για να σβήσει πληροφορίες, έστω και αν μέχρι τότε ήταν σχεδόν καθημερινή συνήθεια.

Βραδάκι προχωρημένου φθινόπωρου, πέρσι, περνώντας από τους έρημους Δελφούς (ή μήπως Delfi προς δόξαν του Τουρισμού; του οποίου το τελευταίο προς το παρόν θαύμα είναι η απόφαση του Υπ.Οικ. να μισθώσει για καντίνες, ξαπλώστρες και ποιος ξέρει τι άλλο, τις παραλίες Πορί και Ιταλίδα στο Άνω Κουφονήσι), τράβηξε το βλέμμα μου σήμα από το παρελθόν. Κραταιό κάποτε και απαραίτητο για όσους φόρτωναν φιλμ σε αναλογικές μηχανές. Σήμερα εν πολλοίς ξεχασμένο από πολλούς. Ας θυμηθούμε όμως και την ταινία «Kodachrome» (παρ’ ημίν ως: «Η ζωή σε φιλμ») από το 2017 με τον πάντα ενδιαφέροντα Ed Harris, όπου στην πλοκή του σεναρίου, το τέλος των φιλμς σηματοδοτεί και το τέλος εποχής.

Περιέργως, βρήκα αρνητικό στο φωτογραφείο της γειτονιάς αποφεύγοντας κυκλοφοριακό και τα περαιτέρω. Θετικό έψαχνα, αλλά θα έρθει και αυτό εν ευθέτω χρόνω. Με συγκίνηση, με προσμονή ξεπακετάρισα την επετειακή έκδοση της F5.

Aκολούθως, τοποθέτησα τις οκτώ Α2, φρέσκαρα τις λειτουργίες της, φόρτωσα το 135 ονόματι Gold παρακαλώ, ξυπνώντας εικόνες από το παρελθόν.

Τότε που, ανεβαίνοντας από το Ελληνικό, αφήναμε νυχτιάτικα στο "δοχείον νυκτός" του Τσιτερού στην Αμαλιάδος δεκάδες ρολά Velvia 50 Fujichrome τα οποία έβγαζαν απίθανους τόνους, άλλο θέμα αν τα μέτρια χαρτιά της εκτύπωσης των περιοδικών τα σκότωναν. Όχι όλα τα έντυπα βέβαια, αλλά αν ο εκδότης θέλει τρία δις από το επενδυτικό κοινό για να τα μηδενίσει, ή αν θέλει απερίσπαστος να φουμέρνει αβέρτα στη Γκόα, ή αν από Πάπιας έγινε αξιότιμο στέλεχος, ή αν διευθύνει το έντυπο όπως ένα κοτοπουλάδικο, ε ! τα περιθώρια σβήνουν λίγο πριν ακολουθήσουν την αναπτυξιακή τους πορεία και γίνουν έντυπα προσπεκτούς εις εφημερίδας.

Όπως έσβησε το Χασάνι και έγινε Ελληνικό, ειδικά μετά το 1969 και τα εγκαίνια του δημιουργήματος του Eero Saarinen όρα Ανατολικό, το οποίο και αυτό έσβησε για να γίνει πιθανότατα ένα αντίγραφο νεόπλουτης αραβικής μη αισθητικής.

Κάπως έτσι στοιχειοθετείται η μαζική μετάβαση από τον αναλογικό 20^ο΄ αιώνα, στον ψηφιακό 21^ο. Κάπως έτσι ένα διακοσάρι 135, από 500 δρχ. (ή 1,4 €) το βρίσκουμε 19,5 € (ή 6.644 δρχ.), πράγμα που δεν ακούγεται ως πρόβλημα. Αλλά αυτό που αποτελεί πρόβλημα είναι που 115 τ.μ. του πρώτου ορόφου, τα οποία επιπροσθέτως χρήζουν επισκευών, στο Παγκράτι, στοιχίζουν 0,4 εκατομμύρια €. Λίγο πιο ψηλά, στον τέταρτο όροφο, λίγο πιο κυριλέ  στο Κολωνάκι, λίγο πιο λίγα τ.μ., 85, τα εντοπίζουμε λίγο πιο κάτω από 0,5 εκατομμύρια €, 0,48 για την ακρίβεια, ύμνος σε μια άλλη ακρίβεια που ακούγεται σαν ρέκβιεμ στον βωμό της ανάπτυξης. Από κοντά και τα ακόρντα για τα χιλιαρικάκια που ζητούνται ως μηνιαίο μίσθωμα πέντε - έξι δεκάδων τετραγωνικών μέτρων, ημιυπόγειων χώρων που φιλοδοξούν να γίνουν διαμερίσματα.

Σε ότι αφορά την εκτίμηση για τις ιδιότητες του 200 Gold, της κάποτε κραταιάς Eastman Kodak Company, που η χρησιμοποίησή του στο σημερινό γίγνεσθαι ακούγεται κάτι ανάμεσα σε βασανιστικό, ελιτίστικο χόμπυ και νοσταλγικό χαιρετισμό, θα τα πούμε μελλοντικώς.

Αλλά με το παρόν να τρέχει με ρυθμούς μέλλοντος, τα μελλούμενα είναι δυο φορές άδηλα.