Στις στήλες «γράμματα αναγνωστών» του έντυπου Τύπου, συχνά εμφανίζονται επιστολές που για κάποιους λόγους ξεχωρίζουν. Είτε γιατί είναι γραμμένες με νοστιμιά και χάρη, είτε διότι διακρίνονται για το χιούμορ τους, είτε διότι μας θυμίζουν γεγονότα με τρόπο σπαραξικάρδιο.

Σε αυτή την τελευταία κατηγορία, εμπίπτει η επιστολή που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στο φύλλο του Σαββάτου 7 Φεβρουαρίου 2026. Αποτελεί, κατ΄ουσίαν απάντηση σε επιστολή άλλου αναγνώστη που είχε δημοσιευτεί το Σαββάτο 16 Αυγούστου 2025 και αφορά το πάντα δυσάρεστο και δύσκολα προσβάσιμο θέμα της υιοθεσίας ορφανών παιδιών μετά το πέρας του Εμφυλίου.

Αποστολέας της επιστολής του Φεβρουαρίου είναι η Ευτέρπη (Έφη) Αργυριάδη. Να θυμηθούμε ότι από τα τελευταία και με βεβαιότητα από τα πιο γνωστά άτομα που τουφεκίστηκαν στη δίνη του μετεμφυλιακού κλίματος με τον διαβόητο 509/1947 ήταν οι Νίκος Μπελογιάννης, Νίκος Καλούμενος, Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης.

Η επιστολογράφος Έφη είναι θυγατέρα του Ηλία Αργυριάδη και το περιεχόμενο της επιστολής της έχει να κάνει με την τύχη των δυο ετεροθαλών αδελφών της, Ιωάννας και Ολυμπίας. που υιοθετήθηκαν στις Η.Π.Α. Το επίδικο της υπόθεσης είναι κατά πόσον οι δυο αδελφές της υιοθετήθηκαν νομίμως ή αν απήχθησαν και η υιοθεσία συνέβη εν κρυπτώ και παραβύστω, προς όφελος ιδιωτών.

Η αναδίφηση της υπόθεσης πάει δεκαετίες πίσω, δεν προέκυψε στις μέρες μας. αλλά για κάποιο λόγο αναδύθηκε από το παρελθόν με την επιστολή του αναγνώστη Α.Ν. Βενέτη από τον Αύγουστο που υποστήριξε ότι όλα έγιναν νόμιμα, και πάνω σε αυτά απάντησε με στοιχεία η Ε. Αργυριάδη υποστηρίζοντας ότι έγιναν κρυφά, υπό ασφυκτική πίεση και με εκβιασμούς από όλο το φάσμα των κρατικών αρχών.

Η υπόθεση αντανακλά την ένταση της μετεμφυλιακής περιόδου όπου μια άλλη είδους σύγκρουση δημιουργήθηκε και συντηρήθηκε. Η συγκεκριμένη δε περίπτωση, είναι απότοκη του ξηλώματος του δικτύου ασυρμάτων του εκτός νόμου τότε Κ.Κ.Ε. που ανακαλύφτηκαν στην Γλυφάδα στις 14 Νοεμβρίου και στην Καλλιθέα στις 15 Νοεμβρίου του 1951. Στην εξέλιξη των γεγονότων, η μητέρα των δυο αδελφών, Κατερίνα Δάλλα μην αντέχοντας την κράτηση και την ανάκριση που υπέστη στη Γενική Ασφάλεια, αυτοκτόνησε. Με τον πατέρα τους κρατούμενο υπόδικο και την θανατική του ποινή βέβαιη, τα δυο κορίτσια προσκολλήθηκαν στην 12ετή, τότε, ετεροθαλή αδελφή τους Έφη.

Την τελευταία μέρα του Νοεμβρίου του 1951, προκύπτει παρέμβαση «επιφανούς Αθηναίας κυρίας», δημοσιευθείσα στην εφημερίδα «Τα Νέα» όπου με απαλό τρόπο και λέξεις κλειδιά αποκαλύπτει, την βαρβαρότητα, και το βάθος του ρήγματος που προέκυψε με τον Εμφύλιο σε κοινωνικό επίπεδο. Το δημοσίευμα αναφέρει:

«Αθηναία κυρία ανήκουσα εις τον εθνικόφρονα κόσμον –και το τονίζομεν δια να εκτιμηθή η ηθική σημασία της εκκλήσεώς της– μας παρακαλεί να θέσωμε δημοσία το εξής ερώτημα: Τι θα γίνουν τα παιδιά της Αικατερίνης Δάλα; Εκείνη ηυκτοκτόνησεν. Ο Αργυριάδης, με τον οποίον τα είχεν αποκτήσει, κρατείται εις την Ασφάλειαν, και δικαίως φυσικά κρατείται. Τι θ’ απογίνουν τώρα τα δυο μικρά, τα ανήλικα όπως γράφουν οι εφημερίδες, τα οποία μένουν πια εντελώς απροστάτευτα; Θα αφήση η κοινωνία να τα περιμαζέψη καμμιά ύποπτος οικογένεια, δια να δηλητηριασθούν στο τέλος κι’ εκείνα; Δεν το φανταζόμεθα. Τη στιγμή που υπάρχει ένα ζήτημα Ελληνοπαίδων, τα οποία θέλομεν να μας αποδοθούν, ανεξαρτήτως του αν έζησαν μέσα εις κομμουνιστικήν ατμόσφαιραν, θα ήτο απάνθρωπον να αφήσωμεν εις την τύχην των αυτά τα δυο τραγικά παιδάκια. Τα οποία δεν πταίουν σε τίποτα αν εγεννήθηκαν από μίαν παράνομον σχέσιν και εις την διασταύρωσιν τόσων ευθυνών”. Διαβιβάζομεν το ερώτημα εις τας κοινωνικάς οργανώσεις, ιδίως τας γυναικείας, αι οποίαι είναι αρμοδιότεραι».

Δύσκολα θα μπορούσαν ταυτόχρονα να κρυφτούν και να αποκαλυφτούν περισσότερα πίσω από ένα κείμενο τόσο βαθιά βουτηγμένο στο διχαστικό μετεμφυλιακό κλίμα. Φθάνουμε έτσι, στον Φλεβάρη του ’52, η καταδικαστική απόφαση είναι γεγονός, οι τέσσερις εκτελούνται πριν τα ξημερώματα Κυριακής 30 Μαρτίου σε ένα κράτος τυφλό από εκδικητικότητα και κουφό στις εκκλήσεις διάσημων προσωπικοτήτων.

Οι κόρες του Αργυριάδη είναι πλέον ολότελα ορφανές και μαζί με χιλιάδες αλλά παιδιά παρόμοιας κατάστασης αποτελούν το πλούσιο υλικό για παραχθεί εύκολο χρήμα σε πράσινο συνάλλαγμα προς όφελος διαφόρων μεσαζόντων, όπως δικηγόρων, στελεχών ιδρυμάτων και εγκρίσεων από Πρωτοδικεία χωρίς γνώση σημαντικών στοιχείων.

Οι λεπτομέρειες αυτής της υπόθεσης  και ο τρόπος που πέρασαν τον Ατλαντικό για να υιοθετηθούν καθώς και τι συνέβη αργότερα, είναι παντού στο διαδίκτυο περιγράφοντας δραματικά τα γεγονότα. Για όσους βρίσκονται ακόμα εν ζωή, έχοντας τέτοιου είδους εμπειρίες, όπως η Ε. Αργυριάδη στα 88της πια, οι πληγές είναι ακόμα χαίνουσες. Δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε, ούτε καν αποκαλύφθηκαν πλήρως τα θέματα. Για τούς συνομήλικούς της ή λίγο νεότερους που έζησαν τα γεγονότα χωρίς να θιγούν προσωπικά μάλλον έχουν ξεχαστεί και δικαίως. Στις επόμενες γενιές παραμένουν άγνωστα, κεκαλυμμένα από τα τρέχοντα χαρούμενα πανηγύρια.