Γύρω στου Αη Γιαννιού, ο ραδιοφωνικός παραγωγός του Τρίτου προγράμματος της κρατικής ραδιοφωνίας, Χρίστος Παπαγεωργίου, έκανε αφιέρωμα σε τρείς ωριαίες συνέχειες για τον συνθέτη Γιάννη Χρήστου. Άγνωστος εις εμέ. Ανάμεσα σε πολλά άλλα είχε και μια ζωντανή συζήτηση με τον δικηγόρο Αλέξανδρο Αδαμόπουλο. Ήταν τόσο ενδιαφέρουσα η αναφορά για την ζωή του συνθέτη ώστε για περισσότερη πληροφόρηση προμηθεύτηκα το βιβλίο που είχε γράψει ο νομικός για τον συνθέτη.

Σχεδόν ένα μην αργότερα αποδήμησε ο διευθυντής φωτογραφίας Ανδρέας Μπέλλης. Διάβασα στα φύλλα το πλούσιο βιογραφικό του και συζητώντας την περίπτωση με τον Τ.Α. με παρέπεμψε σε σύνδεσμο με ντοκιμαντέρ, για τον αποβιώσαντα. Τόσο το βιβλίο για τον Γ. Χρήστου, όσο και το ντοκιμαντέρ για τον Α. Μπέλλη αξίζουν αναφοράς.

Στο βιβλίο, ο Αλ. Αδαμόπουλος αναπτύσσει γλαφυρά την γνωριμία με τον συνθέτη, που ουσιαστικά ήταν μια μη γνωριμία, όμως έχει περισσότερο ενδιαφέρον από πολλές άλλες γνωριμίες, την σχέση που ανέπτυξε με την μητέρα μα και το γάμο με την θυγατέρα του συνθέτη. Απίθανη ιστορία, που εξελίσσεται σε βάθος ετών, ανάμεσα στον πολύ πρόωρο και αδόκητο θάνατο του σκηνοθέτη και της συζύγου του σε μια εποχή, τότε, όχι εύκολη, αλλά και στον πυρήνα οικογενειών που διατηρούσαν για γενιές μια ισχυρή οικονομική και κοινωνική θέση, όπου δεν ήταν εύκολο ούτε να εισέλθεις, ούτε και να εξέλθεις. Στην προκείμενη περίπτωση, τα εφόδια, τα πλούτη, η μόρφωση σε τίποτα δεν προστάτεψαν την μητέρα του να ζήσει πρώτα την απώλεια του πρεσβύτερου της γιου Εύη και αργότερα του Γιάννη, ο οποίος άφησε και τρία ανήλικα ορφανά. Και τα δύο αδέλφια, θύματα τροχαίων δυστυχημάτων.

Ο Γιάννης Χρήστου, ακροβάτησε ανάμεσα σε αυτό το μέσα και το έξω των εύρωστων οικογενειών. Απ’ ότι διαφαίνεται στην αφήγηση το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό. Να συνδυάσει δηλαδή μια αυτόνομη, δύσκολη πορεία στην μουσική, χωρίς να απομακρυνθεί ολότελα από το επιχειρείν. Καθώς εξεμέτρησε το ζειν μόλις στα 44του, κανείς δεν μπορεί να υποθέσει πως θα είχαν εξελιχθεί τα σχέδιά του, που παρέμειναν ανολοκλήρωτα. Οι συνθετικές του ικανότητες δεν ήταν από εκείνες που γίνονται εύκολα αντιληπτές ή ψυχαγωγούν ευρύ κοινό. Όπως συχνά συμβαίνει έγινε ευρύτερα γνωστός μετά την αποδημία του.

Σε διαφορετική τροχιά βάδισε ο διευθυντής φωτογραφίας Ανδρέας Μπέλλης, κατ' αρχάς διότι εγκατέλειψε τον μάταιο κόσμο μας στα 87 του. Ακολούθως διότι ξεκίνησε την πορεία του στην Τέχνη, όχι τόσο συνειδητά και τέλος διότι δεν προερχόταν από οικογένεια με ισχυρό οικονομικό πρόσημο. Ξεκίνησε σπουδές μαθηματικών φυσικής και χημείας στο Παρίσι, γρήγορα όμως μεταπήδησε στο εθνικό κολέγιο κινηματογράφου και φωτογραφίας για πολύ ιδιαίτερους αλλά και γήινους λόγους.

Όλα τούτα τα περιγράφει γλαφυρά ο ίδιος, στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Ηλία Γιαννακάκη που παρουσίασε το πορτρέτο του το 2011. Εκεί καταθέτουν τη γνώμη τους για τις επαγγελματικές του δεξιότητες, για τον χαρακτήρα του και την καθοριστική συνεισφορά των δεξιοτήτων του  του στον ελληνικό κινηματογράφο οι σκηνοθέτες Γιώργος Πανουσόπουλος, Φίλιππος Κουτσαφτής, Χριστόφορος Χριστοφής, Νίκος Βεργίτσης και ο σκηνογράφος Τάσος Ζωγράφος

Ο ίδιος ο Μπέλλης αναδεικνύει μέσα από την αφήγησή έναν χαρακτήρα ταπεινό, εκφραστικό, καθώς διηγείται το ταξίδι της ζωής του, στα μονοπάτια της εβδόμης Τέχνης, τις συνεργασίες του με σημαντικές περσόνες του κινηματογράφου, τις εμπειρίες του από τα σετ εντός και εκτός Ελλάδας.

Που να φανταζόμουν πως μετά από πενήντα ένα χρόνια από την προβολή στην Αρζεντίνα της: «Είμαι περίεργη κίτρινη» θα αναφερόμουν στο ευρύτερο έργο του Έλληνα διευθυντή φωτογραφίας της; Επίσης για τέσσερα χρόνια, από το 92, έως το΄95, βλεπόμαστε συχνά αφού κατοικούσε λίγα μέτρα μακρύτερα από το σημείο που εργαζόμουν.

Και επειδή προχθές ο Ελληνισμός αποχαιρέτησε ένα σημαντικό πρόσωπο, ας θυμηθούμε μια κουβέντα που είχαμε τον Αύγουστο του 2012, όταν συμπλήρωνε το 86ο έτος της ζωής της και στον τόπο μας, αγρίευαν τα Μνημόνια. Ελένη Γλύκατζη - Ahrweiler, θερινή επίσκεψη στο ιδιωτικό κτήμα της ζωής της