Κοινωνικά, έχει ενδιαφέρον η παρατήρηση του φαινομένου. Να κατεβαίνει ένας πρώην επώνυμος πολλά υπόγεια χαμηλότερα, προκειμένου να βγει έστω και λίγο από την αφάνεια της αβάστακτης παρακμής του και να κουβεντιάζει με παρουσιαστή του youtube που πετυχημένα αναδύθηκε από τη ζούγκλα των media.

Κάτι σαν οι πρώτοι έσονται τελευταίοι καθώς προ ετών, ο παρηκμάσας θα αγνοούσε επιδεικτικά τέτοιου είδους προβολή. Για το αντίστροφο, τουτέστιν οι τελευταίοι έσονται πρώτοι, ούτε λόγος. Στον πολτό δεν υπάρχουσι ούτε πρώτοι, μήτε τελευταίοι.

Όσοι, σφόδρα έχουν ζημιωθεί από την επικράτηση παντός είδους πολτού που, με απερίγραπτη πονηριά και φτήνια διέλυσε ισορροπίες, κατέστρεψε χώρους, ισοπέδωσε αξίες, δεν εισπράττουν κάποιο είδος χαράς από την εικόνα της παρακμής των πρωταγωνιστών του. Στο βάθος, ίσως, λίγο από λύπη για την κατάντια τους, η οποία ήταν σε μεγάλο βαθμό αναμενόμενη.

Το χρήμα διευκολύνει αρκετούς να αγοράσουν, γη, τροχούς που σπινάρουν, πολλά κυβικά οπλισμένου σκυροδέματος, ελεγχόμενη συντροφιά, φήμη, ακόμα και υστεροφημία. Το πολύ χρήμα ακόμα περισσότερα. Όχι όμως Παιδεία, ούτε Ανθρωπιά, μήτε Καλοσύνη. Σαν να είναι μια από τις πιο πετυχημένες συνταγές για να κάνει τον κόσμο περισσότερο διεφθαρμένο, ακόμα πιο ευτελή.

Το αυτό και για τον προσφάτως αποδημήσαντα άλλον επιχειρηματία του ιδίου χώρου, που η συγγραφή των πεπραγμένων του όχι μόνο δεν λειτούργησε ως λοιμοκαθαρτήριο της ψυχής του, ούτε έστω ως έμμεση αίτηση ασημένιας συγχώρεσης, αλλά επιβάρυνε έτι περαιτέρω τα πεπραγμένα. Λαζαρέτο με λόγια, εξ άλλου, δεν υφίσταται. Με πράξεις, να το συζητήσουμε.

Δύσκολη αν όχι αδύνατη η διατήρηση της αξιοπρέπειας στο βαθύ γήρας, όταν όλες οι αγορασμένες υποκλίσεις έχουν χαθεί. Από την άλλη, βέβαια, πως είναι δυνατόν να ζωντανέψουν συμπεριφορές που συνειδητά αφανίστηκαν; Που τυφλώθηκαν από ένα απέραντο Εγώ.

Πικρό επίσης για όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα, να συνειδητοποιούν πως αλλάζει η εικόνα των θιγμένων από αυτές τις πρακτικές, ανάμεσα στην ιδιωτική και στη δημόσια θέση τους. Να λησμονούν το δικαιολογημένο ιδιωτικό κατηγορητήριο και δημοσίως να το μακιγιάρουν με εκφράσεις του τύπου: «Ήταν οραματιστής». Υπάρχουν, ασφαλώς, και χειρότερα. Τα πρεσβεύουν όσοι δημοσίως υμνολογούν και ιδιωτικώς χυδαιολογούν. Ασπόνδυλα.

…μπορεί και να τα ματαπούμε.