Αν ο σκοπός των δημιουργών της ταινίας ήταν δείξουν την ωμότητα, τη λατρεία της πράσινης θεότητας του δολαρίου, την σύνδεση της επιτυχίας με την κομπίνα, τη βία, την ρηχότητα της καθημερινότητας, την διάσταση ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, με λίγες λέξεις το σύνολο μιας μεγάλης και κατά τα φαινόμενα κυρίαρχης πραγματικότητας των Η.Π.Α., πέτυχαν του σκοπού τους.

Εφόσον λοιπόν συμβαίνει αυτό, η ταινία μετατρέπεται σε ένα χρήσιμο βοήθημα κατανόησης του τι, του πως και του γιατί συμβαίνει εκεί ότι συμβαίνει, που προβαλλόμενο στο σήμερα, στις μέρες κυριαρχίας του 47^ου προέδρου τους, μας δίνει κάποιες απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα.

Είναι μια άρτια, προσεγμένη παραγωγή, μεταφέρει ζωντανά το πνεύμα της δεκαετίας του ’50 με τα κοστούμια, τα ντεκόρ, τα αυτοκίνητα, τις συμπεριφορές όλα αυτά που έπονται του Β΄Π.Π., μα και με εκείνα που προοιωνίζουν τα μελλούμενα.

Ο βασικός χαρακτήρας, ο Μάρτυ ένας ακραία αλαζόνας, αυθεντικά αγενής και αναιδής, που συνηθίζει να θρέφει τα υπερβολικά όνειρά του με καλοδουλεμένα ψέματα, που μοιάζει τόσο έτοιμος και τόσο σίγουρος για την διαφαινόμενη μετεωρική του εκτόξευση. Ως εκ τούτου θυσιάζει, ισοπεδώνει τα πάντα για αυτήν μα όσο προχωρά τόσο βυθίζεται βαθύτερα στα αδιέξοδα του λαβύρινθού του, ενίοτε παρασύροντας και όσους τον βοηθούν ή χειρότερα τον πιστεύουν.

Στο τέλος όλων αυτών ακροβασιών και δοκιμασιών του ανιχνεύει πιο ουσιαστικά πράγματα και επιστρατεύοντας αξίες που δεν αντιλαμβανόταν νωρίτερα, γίνεται ανθρώπινος. Σε ότι αφορά την ερμηνεία του 30χρονου Timothee Chalamet, που έχει δεχθεί αποθεωτικές κριτικές, ναι την κρατά σε υψηλά επίπεδα, αλλά ας σημειωθεί πως δεν ήταν ένας δύσκολος ρόλος.

Τέλος, για όσους βρήκαν την αφήγηση πληθωρική, βαριά, συχνά αχρείαστη σε τέτοια έκταση, ας λεχθεί ότι δεν γίνεται και διαφορετικά. Άλλοι θα το αντέξουν, άλλοι όχι.