Είναι πλέον κατανοητό από όλους, ή έστω σχεδόν όλους. Ότι η ανθρωπότητα δεν έχει τα εχέγγυα, ούτε τα εφόδια, πιθανότατα μήτε και την επιθυμία να προσπαθήσει να μικρύνει τις αποστάσεις ανάμεσα στους εύπορους και τους φτωχούς. Για το φαντασιακό των αταξικών κοινωνιών, ούτε λόγος. Πρώτα θα αποικίσουμε τον πλανήτη Άρη και μετά θα το βάλουμε πάλι στην κουβέντα. Οι  απόπειρες και οι μεγάλες πορείες προς αυτές, απέτυχαν παταγωδώς τον προηγούμενο αιώνα προς μεγάλη απογοήτευση όσων τις πίστεψαν και προς ανακούφιση εκείνων που τις πολέμησαν.

Έτσι, τη σήμερον ημέρα, υπάρχουν πολλές κρατικές οντότητες, που θα μπορούσαν να προσφέρουν στους πολίτες τους αξιοπρεπέστατες συνθήκες και άριστες προοπτικές αλλά είναι βυθισμένες στη φτώχεια και στη βία. Την ίδια στιγμή, οι υπερβολικά πλούσιοι πληθαίνουν ενώ μεγάλες μάζες απειλούνται με φτωχοποίηση. Οι συνθήκες δεν ευνοούν το πνεύμα μιας έστω ήπιας κοινωνικής ειρήνης. Κατανοητά εν πρώτοις όλα αυτά, πλην όμως χωρίς ουσιαστικές κινήσεις για κάποια διευθέτηση.

Δεκτή, ας πούμε, και η υπηρεσία εξατομικευμένης επίσκεψης και ξενάγησης στην Ακρόπολη των Αθηνών. Βέβαια ο ιερός βράχος δεν είναι κάποια υπεραγορά των Η.Π.Α., ή κοσμηματοπωλείο των Παρισίων ή η Ντίσνεϋλαντ, όπου κάποιος εύρωστος οικονομικά επώνυμος θα κλείσει το χώρο για κάποιο χρόνο αποκλειστικής χρήσης ώστε να μην ενοχληθεί από λιγότερο πλούσιους, αλλά αφού αυτή η υπηρεσία έχει κοστολογηθεί στα 5k και υπάρχουν αρκετοί που είναι πρόθυμοι να καταβάλλουν το τίμημα, ας γίνεται.

Χρειάζεται όμως να διαφημίζεται; Χρειάζεται να μας πουν τα φύλλα ότι κατέφθασε ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ και έκλεισε όλες τις διαθέσιμες χρονοθυρίδες ώστε να ξεναγηθούν συγγενείς και φίλοι του; Στην παγκόσμια κοιτίδα της Δημοκρατίας αυτό, λέξη που κατ’ αρχάς παραπέμπει σε ισότητα. Σαν να υπάρχει μια σημειολογία εδώ. Κάτι παρόμοιο να αναφερθεί και για τον Μικ Τζάγκερ στην Κνωσό.

Το «αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας», αναιρείται από καθαρά οικονομικούς λόγους, καθώς το πολύ χρήμα των πολύ λίγων επιβάλλεται στις κοινωνίες και όχι το αντίστροφο. Η ευρύτερη εικόνα, τουλάχιστον στα παρ' ημίν, παραμορφώνεται έτι περαιτέρω με την πληροφορία ότι το ελληνικό Δημόσιο στο χρονικό διάστημα από Ιανουαρίου έως Νοεμβρίου του 2025, χρωστά 3,8 δις. ευρώ σε ιδιώτες. Σε ότι αφορά το καθαρό πλεόνασμα βρεθήκαμε στο "μία η άλλη". Συνεπώς, η εξυπηρέτηση των δανείων το 2025 στηρίχτηκε κατά το ήμισυ από τα χρέη του Δημοσίου προς ιδιώτες. Υπό αυτή την έννοια, τα ταλιράκια του Μαρκ και της παρέας του είναι καλοδεχούμενα. Αλλά, ας μην το φωνάζουμε κιόλας, έτσι σαν ένα ελάχιστο σεβασμό προς τις αξίες, τις παρακαταθήκες και του παρελθόντος τούτης της γης. Για το παρόν, θα τα πούμε στο ...μέλλον.