Δεν μπορώ να πάω πιο πίσω από το 1970. Μόλις 56 χρόνια νωρίτερα. Έως εκεί. Από τότε μέχρι και το 1975 την ανεβοκατέβαινα καθημερινώς. Όχι για ευχάριστο λόγο. Γυμνάσιο το έλεγαν μα δεν υποσχέθηκε, τουλάχιστον εις εμέ, ούτε παιδεία, μήτε ψυχαγωγία. Ζούσαμε και μέχρι το ΄74 στην κυριαρχία της χούντας με  όλα τα συμπαρομαρτούντα, τουτέστιν  καταστολή,  μικροαστισμός, κιτς,  κομπίνες επιπέδου εθνικοφροσύνης και την πρακτική εκείνων των στρατέων, οπότε αι στιγμαί γενικώς δεν ήσαν ευτυχείς.

Μετά την αποφοίτηση που δεν έτυχε ουδεμίας επιφοιτήσεως διάβαινα την Κηφισίας σπανιότερα, αλλά  από το 1985 έως το 2002 πάλιν καθημερινώς, ένεκα επαγγελματικαί υποχρεώσεις. Κεντώ αυτό το σεντονάκι προκειμένου να πείσω τους, υποθετικούς εν δυνάμει, αναγνώστας δια το πλούσιον των παραστάσεών μου  εις  αυτόν τον σημαντικόν, αστικόν, οδικόν άξονα. Την αβενιάδα των βορείων προαστίων. Ναι εκεί που παραλίγο να ξεκάνουν και τον Βενιζέλο. Τον Ελευθέριο, το 1933.

^{Νεφοσκεπές πρωινό της Τρίτης 30 Ιανουαρίου 1996. Μπροστά από το λούνα παρκ ονόματι "Αηδονάκια" κάποια αλλόκοτη βαρυτική έλξη έφερε το φορτηγό σε τούτη τη θέση.}

Στο παρελθόν που ανακαλώ, η Κηφισίας δεν διέθετε ανισόπεδες διαβάσεις, στην Καλογρέζα δεν υπήρχε Ολυμπιακό στάδιο, ούτε εμπορικά κέντρα, οι λέξεις golden hall ήταν απολύτως άγνωστες και ούτε το μέγαρο Ο.Τ.Ε. είχε ανεγερθεί. Υπήρχε ένα μόνο κατάστημα πώλησης αυτοκινήτων, η περίφημα παγόδα, μέχρι που ο Δημήτρης, Μάκης για τους φίλους του, Σαλιάρης το γύρισε σε disco, αναμορφώνοντας όπως έχει γραφτεί την αθηναϊκή νύχτα μετά το καλοκαίρι του ’79, όταν ο υπουργός συντονισμού, πατήρ του σημερινού πρωθυπουργού, εν μια νυκτί διπλασίασε δασμούς, εισφορές  και τέλη στα εισαγόμενα οχήματα παγώνοντας την αγορά. Υπήρχε και είς υπαίθριος κινηματογράφος. Drive in το αποκαλούσαμε, καθότι έφτανες, παρακολουθούσες, αναχωρούσες εποχούμενος. Πιστή αντιγραφή αυτό από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ένα χρόνο νωρίτερα, το ΄78, με την πατέντα της μεταφοράς συντελεστή η «Μπάμπης Βωβός Διεθνής Τεχνική» αρχίζει τον οικονομικό καλπασμό της, με το Atrina Center, οικοδομώντας το σύμπαν. Σιγά - σιγά οι ελεύθεροι χώροι θα έπαυαν να είναι ελεύθεροι. Όταν δε, τα τροχοφόρα άρχισαν να προσφέρουν μαζικά όλα τα απαιτούμενα άλλοθι στην ψυχή του νεοέλληνα, και  οι εκθέσεις αυτοκινήτων πλήθαιναν και από τις δυο πάντες της λεωφόρου, έπαυαν και οι χώροι. Έπρεπε, βεβαίως, να εξυπηρετηθούν και οι μεταστεύσαντες στα προάστια, να μην τρέχουν στην Συγγρού να ψωνίσουν τα σκούρα εμβληματικά ες γιου βι τους, αλλά χωρίς υποδομές και όλα στο "θα δούμε" το πράγμα ζοριζότανε τα μάλα.

Εντάξει, εντάξει προφανώς δεν είναι χρήσιμο να ζούμε με τις αναμνήσεις, εκείνες από τότε που η Κηφισίας φιλοξενούσε το συνεργείο του Τζιοβάνι Ραγκούζα ο οποίος φιλοτεχνούσε το  κομψοτέχνημα της πορτοκαλιάς δύο – δύο. Με αυτό  το όχημα ο Γιώργος Μοσχούς έδινε τις εκθαμβωτικές παραστάσεις του σε Κέρκυρα, Ρόδο, Τατόι. Ήταν η ίδια εποχή που λίγο πιο πάνω  είχε την έδρα του σταθμός συντήρησης αστικών λεωφορείων. Τότε που 15 λεπτά της ώρας ήταν αρκετά για να βρεθείς ήσυχα, με την κούρσα σου, από την Κηφισιά στους Αμπελοκήπους. Ωραίαι αι αναμνήσεις λοιπόν, άσχημο όμως να εγκλωβίζεσαι εις αυτάς, αλλά από την άλλη είναι το μέλλον που προβάλλει τόσο θορυβωδώς ρηχό και τόσο αποπροσανατολιστικά κουτό.

Δηλαδή;

Να, τέσσερις μεγάλοι γερανοί γυρνοβολούν ανακατεύοντας το γαλάζιο του ουρανού και το λευκό των νεφών ανάμεσα σε νοσοκομεία, μαιευτήρια, ολυμπιακές εγκαταστάσεις, εμπορικά κέντρα της λεωφόρου. Όταν θα ολοκληρώσουν την αποστολή τους, θα έχουν κατασκευάσει καζίνο και 5άστερο ξενοδοχείο. Το έργο, ξεκινά με προϋπολογισμό 350 εκ. € και με τη συμμετοχή κατά 49% του Ελληνικού Δημοσίου δια μέσου της  «Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε.» που αποτελεί 100% θυγατρική του περίφημου υπερταμείου. Οι συμμετέχουσες εταιρείες θα συνεισφέρουν το 40%, ενώ το υπόλοιπο θα καλυφθεί με τραπεζικό δάνειο. Ναι, διότι αν πρόκειται για τις ημεδαπές συστημικές τράπεζες, εκείνες που προτιμούν το μαύρο  - κόκκινο, από το να κλείσουν το χάσμα ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων με εκείνα των χορηγήσεων, τις ίδιες που στηρίχτηκαν από το 2013 έως το 2015 με τα 57 δις. € του ελληνικού Δημοσίου, ε τότε δεν ακούγεται πολύ όμορφα.

Απευθυνόμενος σε όσους εκτιμούν, όπως έχει γραφεί με τόση επιτήδευση, ότι: «το συγκρότημα, θα έχει πολυάριθμες επιλογές ψυχαγωγίας και εστίασης, χώρους για πολιτιστικές εκδηλώσεις και καζίνο, ενισχύοντας το τουριστικό προϊόν και την επιχειρηματική δραστηριότητα της περιοχής», ας αναρωτηθούμε: Μήπως θα πρέπει να εξετάσουμε το αποτύπωμα της ύπαρξης καζίνο μέσα στον αστικό ιστό; Μήπως η συμμετοχή του Δημοσίου δεν ακούγεται όμορφα; Και τελικά πόσες αμφιβολίες μπορούν να υπάρξουν στο ότι σπρωχνόμαστε ξεδιάντροπα σε μια ψηφιακή κοινωνία που προσκυνά το τζόγο και την κατανάλωση;

Το Ελληνικό Δημόσιο δεν είχε, δεν έχει την ικανότητα να κοντρολάρει τα έσοδά του, κάπως έτσι μας  προέκυψε και η Α.Α.Δ.Ε. Για τα έξοδα ούτε λόγος, αφού δεν μπορεί να απαλλαγεί από βαριά, συνεχόμενα, οικονομικά σκάνδαλα. Επίσης δεν κατέχει από σχεδιασμό, όρα το τελευταίο του γκραν σουξέ την Πτολεμαϊδα 5». Κρίνει όμως ότι μπορεί να επωμιστεί το κίνδυνο και το ηθικό βάρος για να συνεταιριστεί με τον ιδιωτικό τομέα στην δημιουργία και εκμετάλλευση Casino μέσα στην πόλη.

Στο ερώτημα τι είναι Casino, έχει απαντήσει, ανάμεσα σε πολλούς, ο Martin Scorsese το 1995.

Ιδού και μια εικόνα από το παρελθόν. Η ρεκλάμα της "Αυτοκίνησης" από το '78 μας προσφέρει αρκετά στοιχεία για την εποχή της.