Προπαραμονή Χριστουγέννων στο «τρίτο» και στην εκπομπή «αναζητώντας την κυρία με την στρυχνίνη», ο Χρίστος Παπαγεωργίου φιλοξένησε τον μαέστρο José Salazar. Ίσως να μην υπήρχε αυτό το σημείωμα αν ο μαέστρος δεν ήταν 28 χρονών και αναγνωρισμένος, δεν καταγόταν από την Βενεζουέλα και δεν μιλούσε άρτια την Ελληνική γλώσσα.

Στο βιογραφικό του αναφέρεται ότι πέραν της μητρικής Ισπανικής και των Ελληνικών μιλά άπταιστα αγγλικά και ιταλικά. Στα άμεσα σχέδιά του είναι, να διδαχτεί γαλλικά και γερμανικά. Γεννημένος το 1997, στο νησί Μαργαρίτα της επαρχίας Eσπάρτα της Βενεζουέλας, στα νερά και στη γη της Καραϊβικής, ο José Salazar είναι μαέστρος με σημαντική εμπειρία, ένα ευρύ ρεπερτόριο και με ταλέντο που ανέτειλε εξ απαλών ονύχων.

Διορίστηκε Διευθυντής Μαέστρου Μπαλέτου Jette Parker στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, συνεργαζόμενος με το Βασιλικό Μπαλέτο μέχρι το 2025. Από το 2018 έως το 2023, εργάστηκε ως Καλλιτεχνικός και Μουσικός Διευθυντής του El Sistema Greece, πραγματοποιώντας και προγραμματίζοντας συναυλίες στους πιο διάσημους συναυλιακούς χώρους και φεστιβάλ της Ελλάδας, ενώ συνεχίζει να δέχεται προσκλήσεις ως μαέστρος διεθνώς.

Αυτές τις μέρες βρίσκεται στον τόπο μας προκειμένου να διευθύνει το μπαλέτο Ζιζέλ σε εννέα παραστάσεις από τις 19 Δεκεμβρίου έως τις 3 Ιανουαρίου, στην Εθνική Λυρική Σκηνή στο ΚΠΙΣΝ, προσθέτοντας άλλη μια σελίδα στο πλούσιο παλμαρέ του.

Ακούγοντάς τον, να μιλά για τη Ζιζέλ, για τα παιδικά του χρόνια, για την ανέλιξή του στο χώρο, για την ευρύτερη ζωή του, για την πατρίδα του με απλά ρέοντα ελληνικά, χωρίς να κομπιάζει, δίχως να ψάχνει λέξεις με τον τόνο της φωνής του να μαρτυρά το νεαρό της ηλικίας του και με μια ταπεινότητα, γίνεται άμεσα αισθητή η προίκα που του προσέφερε απλόχερα η φύση.

Στο άκουσμα της πατρίδας του, της Βενεζουέλας, ο συνειρμός ήταν άμεσος. Η πανίσχυρη δυτική αυτοκρατορία υπό την διοίκηση ενός αιρετού, νάρκισσου εργολάβου να παρεμβαίνει ωμά στην Καραϊβική απειλώντας με ένοπλη επέμβαση. Είναι αυτός ο ίδιος, που προαλείφεται για Νομπέλ ειρήνης.

Δεν ερευνούμε αν ο ηγέτης της Βενεζουέλας είναι διεφθαρμένος, αν συμμετέχει σε οργανωμένο έγκλημα, αν τροφοδοτεί με ναρκωτικά τον κόσμο. Στεκόμαστε στο ότι η χώρα είναι πετρελαιοπαραγωγός. Όπως ήταν και το Ιράκ. Που του φύτεψαν πυρηνικά όπλα και ότι άλλο ήταν απαραίτητο προκειμένου να εισβάλλουν. Το ότι οι Αμερικανοί και συν αυτοίς εισβολείς έγιναν καταγέλαστοι στην υφήλιο, καθότι δεν βρέθηκε ίχνος πυρηνικού οπλοστασίου, δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. Ο σκοπός είχε επιτευχθεί.

Και κάπως έτσι έρχεται ένα μπακάλικο ερώτημα. Πόσοι Juan Salazar, πόσοι μαέστροι, πόσοι καλλιτέχνες χρειάζονται για να εξισορροπήσουν την παράνοια του κάθε εργολάβου που θαρρεί ότι κάνει κουμάντο στην υφήλιο με την ισχύ των όπλων, την αγένεια, τις ύβρεις, την αλητεία του πλούτου και την εκθειαζόμενη παρακμή του;