Στην οπωσδήποτε γηραιά και κάποτε κραταιά μα όχι τόσο δίκαιη Αλβιόνα, η επομένη των Χριστουγέννων μέρα έφερε το χαρακτηρισμό Boxing day. Η ονομασία προέρχεται από έθιμο που ξεκίνησε κατά τη Βικτωριανή περίοδο, όπου οι εύποροι προσέφεραν δώρα στους ενδεείς. Στη σύγχρονη εποχή, η μέρα αυτή αποτελεί και αγωνιστική για το Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, την περίφημη όσο και πάμπλουτη Premier League.

Μέρα χαρμοσύνης λοιπόν η σημερινή και αντίστοιχων δραστηριοτήτων. Αλλά εφόσον μιλάμε για τον τόπο μας, ενυπάρχουν πληροφορίες που δεν συντάσσονται απαραίτητα με την ευχάριστη ελαφρότητα των ημερών. Ας μην κατηγορηθεί ο συγγράψας για απαισιοδοξία. Καθότι ενδέχεται οι χαρακτηριζόμενοι ως απαισιόδοξοι να είναι, τελικά, οι ενημερωμένοι αισιόδοξοι.

Για όσους π.χ. καταφέρονται εναντίον των τραπεζών και αρέσκονται να επαναλαμβάνουν ότι «η τράπεζα είναι ένας οργανισμός που μια λαμπρή μέρα ασμένως σου δανείζει μια ομπρέλα, αλλά στην πρώτη στάλα σου ζητά επιμόνως να την επιστρέψεις»,  ας αναφερθεί πως η Επιτροπή Ανταγωνισμού εκπόνησε κλαδική έρευνα για τις καταθέσεις και δημοσίευσε την αποτελούμενη από 143 σελίδες ενδιάμεση έκθεσή της. Πολύ συνοπτικά αναφέρει, με τακτ:

«Η Ενδιάμεση Έκθεση αναδεικνύει τη σύνθετη και πολυπαραγοντική διάσταση του ζητήματος των χαμηλών επιτοκίων καταθέσεων στον εγχώριο κλάδο, και καταγράφει τους ακόλουθους προβληματισμούς/ διαπιστώσεις που σχετίζονται με την επίδραση στη διαμόρφωση του ύψους των επιτοκίων:
την ολιγοπωλιακή δομή της αγοράς,
τις διάφορες παραμέτρους, με προεξάρχουσα την υπερβάλλουσα ρευστότητα των τραπεζών,
την αδράνεια των καταναλωτών ως προς την αναζήτηση και ενδεχόμενη αλλαγή παρόχου, η οποία μπορεί να εδραιώσει την ήδη ολιγοπωλιακή δομή της αγοράς».

Σε ότι αφορά το τελευταίο, αυτό το περί αδρανείας των πολιτών κλπ., να μην λησμονούμε ότι οι τέσσερις συστημικές τράπεζες κατέχουν το 95% των καταθέσεων. Παραμένοντας στον τραπεζικό τομέα και λοξοκοιτώντας εκείνον που αυθαδώς μας είπε ότι: «Τι είναι η διάρρηξη μιας τράπεζα σε σύγκριση με την ίδρυση της;» να θυμηθούμε τις θωρακισμένες τράπεζες που διαλαλούσε ο πρωθυπουργός το 2009, τα 57 δισ. ευρώ που εισέρρευσαν στα ταμεία τους από το Δημόσιο, τουτέστιν εκ των φορολογουμένων, στην διαβόητη ανακεφαλαίωση την προηγούμενη δεκαετία, τις πωλήσεις χωρίς ενημέρωση, των δανείων σε servicers, τα τρέχοντα μηδενικά επιτόκια καταθέσεων. Με αυτά και με άλλα όπως με την ψηφιοποίηση, την μείωση των υποκαταστημάτων, οι τράπεζες έχασαν τη γείωση με το κοινό, με τους πελατάκους τους δηλαδή. Το τι κέρδισαν είναι άλλο, εύλογο, ερώτημα.

Από κοντά και οι χαρές για την μείωση της ανεργίας, όπως διαβάζουμε στην «Καθημερινή» της 21^ης/12^ου: «Η μείωση της ανεργίας γίνεται υπερπαραγωγή φτωχών που έχουν δουλειά, νεόπτωχων – 62,5% των μισθωτών, πάνω από 1,5 εκατ. νέοι έχουν μισθό κάτω από 956 ευρώ καθαρά. Η ανεργία μειώνεται αλλά η φτώχεια γίνεται πιο σκληρή και (εν μέσω χλιδής και ανισοτήτων) ταπεινωτική. Αυτό είναι πολιτικό πρόβλημα». Απέναντι σε αυτά τα απειλητικά νούμερα, ας αντιπαρατεθούν οι μόνιμες τάσεις υπερπληρότητας των τουριστικών προορισμών για τα εορταστικά τριήμερα – τετραήμερα, καλή ώρα τέτοιες μέρες όπου ακόμα και με προβληματικές συνθήκες ένεκα των αγροτικών κινητοποιήσεων, η μεγάλη φυγή από τερατώδες κέντρο πραγματοποιήθηκε με λαμπρότητα και τάξη.

Από την άλλη όμως, τώρα που κλείνει το έτος ανακοινώθηκε ότι τα χρέη προς τον ΕΦΚΑ για το 2025 ανήλθαν στα 1,84 δις. ευρώ. Αλλά και εδώ υπάρχει νότα αισιοδοξίας. Διότι τα νέα χρέη ήταν μόνο 258,7 εκατ. Το υπόλοιπο, τα 1,58 δισ. προέρχεται από πρόσθετα τέλη. Το γιατί, ας αναζητηθεί στο ύψος του επιτοκίου που βρίσκεται στο 8%. Το δε συνολικό χρέος προς την κοινωνική ασφάλιση ανήλθε στα 50,68 δισ.

Συνεχίζοντας περί χρεών, ας αναφερθεί ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων το συνολικό ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο στο τέλος του Οκτωβρίου του 2025, διαμορφώθηκε στα 112,50 δισ. ευρώ, αυξημένο κατά 4,05 δισ. ευρώ σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2024. Τούτο σημαίνει ότι κάθε 24ωρο που κυλούσε δημιουργούνταν χρέη 11 εκατ. ευρώ. Ποσό δε της τάξεως των 27,32 δισ. ευρώ, ή το 24,28% του συνολικού ληξιπρόθεσμου υπολοίπου, έχει χαρακτηριστεί ανεπίδεκτο είσπραξης.

Να όμως και κάτι αναμφίβολα ευεργετικό. Για δεκαετία απογείωσης πανηγυρίζουν τα πρωτοσέλιδα περί Τουρισμού, καθώς από τις 24,8 εκατ. αφίξεις το 2016, φτάσαμε στις 37,7 φέτος. Οι εκτιμήσεις μάλιστα της Τ.τ.Ε. αναφέρουν ότι η επισκεψιμότητα ολοένα και θα αυξάνει, έτσι το 2040 αναμένεται να μας επισκεφτούν 55 εκατομμύρια τουρίστες που θα αφήσουν 36 δισ. ευρώ. Τουτέστιν 654 € έκαστος. Κάποιος αθεράπευτα και κακοπροαίρετα  είρων δεν αποκλείεται να τοποθετηθεί προτείνοντας να κατεβάσουμε τον μέσο όρο ώστε να υποδεχτούμε περισσότερους. Σε κάθε περίπτωση να δούμε πως θα ξεδιψούν. Εκτός αν διψούν οι ιθαγενείς.

Και αν περίσσεψε κάτι, τώρα που σε λίγο το 2025 θα κλείσει τον κύκλο του είναι η συγκρατημένη αισιοδοξία και μια σειρά από ευχές. Πράγματα εγγυημένα δωρεάν, διότι ούτως ή άλλως οι ουρανοί αγάλλονται και χαίρει η φύσις όλη.