Άδεια κινηματογραφική αίθουσα, τέσσερις (4) όλοι κι όλοι, άρα ιδανικές συνθήκες για κάποιο θεατή ώστε να μην ακούει μασέλες να θρυμματίζουν τροφές, κινητά να λαμπυρίζουν και σκόρπιες κουβέντες, πλην όμως απελπισία για τον αιθουσάρχη.

Αυτό ήταν το περιβάλλον για τη θέαση της ταινίας Nouvelle Vague του Richard Linklater. Όταν μετά από 103 λεπτά η προβολή ολοκληρώθηκε έγινε αντιληπτή η αιτία του ολίγιστου κοινού πέραν από την σχετικά εργάσιμη ώρα - μέρα και τον βροχερό καιρό. Ότι, δηλαδή, είναι ένα διαφορετικό είδος κινηματογράφου, που απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό, δύσκολο να συγκινήσει μεγαλύτερες μάζες είτε διότι είναι ασπρόμαυρη, είτε διότι το φορμά (4:3) είναι πεπαλαιωμένο, αλλά κυρίως διότι θίγει ένα λεπτό, ιδιαίτερο θέμα μακρινό από εντυπωσιακές σύγχρονες παραγωγές. Όλα τούτα όμως, κάνουν το αποτέλεσμα πολύ γοητευτικό, τουλάχιστον σε όσους έχουν κάποια σύνδεση με το παρελθόν.

Αποτελεί την αποτύπωση της προσπάθειας του Ζαν Λυκ Γκοντάρ να γυρίσει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, «À bout de souffle», που θεωρείται μαζί με την «Τhe 400 Blows» του Φρασνουά Τρυφώ και την «Hiroshima mon amour» τα πρωτοπόρα βήματα του Γαλλικού κινηματογράφου στο μονοπάτι «Νέο Κύμα». Σε αυτό ασφαλώς συναινεί και η ενδεκάλεπτη επευφημία που εισέπραξε μετά το τέλος της προβολής στις 17 Μαΐου 2025 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.

Μετά την πρεμιέρα της στις Κάννες, γνωστή ψηφιακή πλατφόρμα αγόρασε τα δικαιώματα διανομής στις ΗΠΑ για τέσσερα εκατομμύρια δολάρια μετά από έναν έντονο πόλεμο προσφορών. Αυτό το ποσό, είναι το δεύτερο υψηλότερο που έχει καταβληθεί ποτέ για ξενόγλωσση ταινία.

Ανάμεσα στην καθολική αποδοχή κριτικών και κοινού ας κρατήσουμε αυτό που σημειώθηκε στον ιστόπο ScreenDaily καθώς περιέγραψε την ταινία ως «έναν νοσταλγικό φόρο τιμής σε μια εποχή και αποτέλεσμα εξαιρετικής δημιουργικής ζύμωσης».

Ως επίλογος να κατατεθεί η κάπως αιρετική άποψη ότι η ηθοποιός που υποδύεται το ρόλο της Jean Seberg, η προερχόμενη από καλλιτεχνική οικογένεια Zoey Francis Thompson Deutch, σαν να γοητεύει περισσότερο από την συμπατριώτισσά της Seberg, το τέλος της οποίας υπέγραψε πριν τα 41 της χρόνια το FBI σε μια εποχή βαριά και δύσθυμη, που ατυχώς επιχειρείται πάλι να αντιγραφεί με νέους όρους στις μέρες μας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.