Ο Ελύτης φέρεται ότι συνέθεσε το ακόλουθο αξίωμα περί των τριών «Tαύ» που φέρνουν την όποια επιτυχία: «Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη». Αυτό εν πολλοίς συνοδεύει και τις όποιες αθλητικές επιτυχίες τη σήμερον ημέρα. Kάνοντας λόγο για τέτοιου είδους επιτυχίες μοιραία η κουβέντα πάει στον επαγγελματικό αθλητισμό. Τυλιγμένος με το λαμπερό αμπαλάζ του θεάματος, την εντυπωσιακή συμβολή των τηλεοπτικών μεταδόσεων και των αντίστοιχων δικαιωμάτων, αλλά και το άφθονο χρήμα των στοιχηματικών εταιρειών, ο επαγγελματικός αθλητισμός συγκροτεί πλέον ένα πελώριο οικονομικό πλέγμα.

Κάπως έτσι, όταν μια χώρα με δέκα εκατομμύρια πληθυσμό συναγωνίζεται, μια άλλη με πολλαπλάσιο πληθυσμό θεωρείται ότι έχει υπερβεί τις δυνατότητές, κατά το κοινώς λεγόμενο «τρύπησε το ταβάνι της» και αξίζει κάθε εύσημο ή έπαινο. Ο λόγος βέβαια για την Εθνική μας ομάδα μπάσκετ που μοιραία έχασε από την εξ ανατολών γείτονα, ενώ θεωρητικά θα έχανε και από την παγκόσμια πρωταθλήτρια αν έβρισκε τους τρόπους να περάσει νικηφόρα τον ημιτελικό. Το αυτό ισχύει και για την τέταρτη του τουρνουά που φλερτάρισε έντονα με το μετάλλιο, αναδεικνυόμενη ως σημαντική δύναμη.

Πετυχημένη συνεπώς η πορεία της  «επίσημης αγαπημένης», που κατέκτησε μετά από 16 έτη μια σημαντική διάκριση, διατήρησε τη φήμη της που οικοδομεί με τόσο κόπο μέσα στο χρόνο και κυρίως όλοι οι μετριοπαθείς γλύτωσαν από τα νέα «Σαραντάπορα», τις νέες «Κορυτσές» στην περίπτωση που το μετάλλιο ήταν χρυσής απόχρωσης. Διότι η υπερβολή και η υπέρβαση κάθε μέτρου από πλευράς Μέσων θα ήταν σαν να κυμάτιζε ξανά η γαλανόλευκη στο Βόσπορο και στον κόλπο της Σμύρνης.

Ταλέντο λοιπόν, ασφαλώς και Τόλμη για να βγεις μπροστά όταν τα πράγματα πάνε ανάποδα, αλλά και τύχη ειδικά τύχη διότι με τόση ένταση, τόσα παιχνίδια οι βαρείς τραυματισμοί είναι τροχοπέδη ή ακόμα χειρότερα καταστρέφουν καριέρες. Δύσκολη όμως και η ουδετεροποίηση του επαγγελματικού αθλητισμού, η απομάκρυνση του από το όποιο πολιτικό, εθνικό, κοινωνικό, ακόμα και θρησκευτικό πλαίσιο, μέσα σε ένα τόσο διχασμένο και φανατισμένο παγκόσμιο πλαίσιο, πλήρες από συγκρούσεις.

Αναμενόμενη συνεπώς η ιδιαίτερη φόρτιση ανάμεσα σε χώρες που οι διαφορές που τις χωρίζουν είναι περισσότερες από εκείνα που τις ενώνουν. Αναμενόμενα επίσης και κάποια επεισόδια μεταξύ παικτών όπου η νεανική ηλικία, η υψηλή ένταση των στιγμών και ο πρωταγωνιστής πάντα εγωισμός, τους ωθούν σε περιφρονητικές δηλώσεις ή ειρωνείες ή επιθετικές συμπεριφορές. Έχει και κάποια σημασία το γεγονός, ότι όσο πιο σημαντικός, πιο επιδραστικός, πιο δημοφιλής είναι ο παίκτης, τόσο πιο δύσκολα κουμαντάρει την καθημερινότητά του. Διότι από ένα σημείο και μετά, είναι περισσότερο κεφάλαιο, περιουσιακό στοιχείο, ένα brand, μια πολύτιμη μάρκα στην παγκόσμια ρουλέτα και λιγότερο οτιδήποτε άλλο.

Οι δε φίλαθλοι, σε κάθε περίπτωση εκφράζουν με τον πιο άμεσο και λαϊκό τρόπο το δημόσιο αίσθημα. Ας θυμηθούμε τον Οκτώβριο του 2011, την εποχή βαριών Μνημονίων και πρωτόγνωρων εμπειριών για το ελληνικό κοινό όταν ο Ολυμπιακός φιλοξενεί και φιλοδωρεί στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» με τρία τεμάχια την πρωταθλήτρια Γερμανίας Ντόρτμουντ των Κλοπ στο πάγκο και Λέβα στην επίθεση.

Κάτι η σκιά του Πολέμαρχου στο Νέο Φάληρο, κάτι ο θρίαμβος απέναντι στους υπερόπτες αντιπάλους και κατά το κοντινό παρελθόν μισητούς εχθρούς, δεν άργησε να ταξιδέψει στον αέρα μέχρι την Μουνιχία και ακόμα πάρα πέρα το: «Έτσι γ-μ-να αυτοί που σας χρωστάνε». Με αρκετή αγανάκτηση, αλλά και με ολίγον από αδικία, κατά πως απεδείχθη αργότερα από την αναποτελεσματικότητα της όποιας αυστηρότητας των, κατά τα άλλα, εταίρων.