Μέσα σε λευκό φάκελο επιδόθηκε, απότοκο ευγενούς χειρονομίας που ως εκ τούτου οφείλω να ευχαριστήσω τον Σ.B., ο οποίος επιπροσθέτως σχολίασε: «Για το αρχείο σου». Με τίτλο «Το αυτοκίνητο», έγραφε στην ταυτότητα: «Έτος Α΄, Φύλλον 1, 29 Ιουλίου 1952, Τιμή Φύλλου Δρχ. 4.000». Μοιραία ήρθε η κουβέντα για το αν είναι η πρώτη μεταπολεμική απόπειρα έκδοσης περιοδικού ειδικού Τύπου και δη αυτοκινητικού. Με μόλις δέκα έξι σελίδες, οκτώ ρεκλάμες, έξι σκίτσα, μια φωτογραφία, πολύ ταπεινό και φτωχό σε σχέση με τους «τόμους» που εκδίδοντο μηνιαίως ή σε δεκαπενθήμερη βάση στην περίοδο της απόσυρσης. Κάποια σαράντα χρόνια αργότερα δηλαδή, όπου η αγορά είχε απογειωθεί, τα αυτοκινητικά όνειρα έβρισκαν πραγμάτωση και ο πάσα είς έκαμε τον εκδότη, τη συνδρομή τεράστιων διαφημιστικών πακέτων και αντίστοιχων συμφωνιών σε ένα όργιο ανεύθυνης κατανάλωσης.

Πλην όμως βρισκόμαστε στο θέρος του ’52 σε ένα τόπο με βαθιά τραύματα, βαθύτερο διχασμό ενώ τα πυρά των εκτελεστικών αποσπασμάτων ηχούν ακόμα. Έτσι το πιθανολογούμενο πρώτο μεταπολεμικό τεύχος του ελληνικού αυτοκινητικού τύπου φιλοξενούσε στο εξώφυλλό του, σκίτσο με επιβλητικό αμερικάνικο κουπέ, σε μια γαλήνια εξοχή και τον κοστουμαρισμένο σωφέρ του. Για κάποιο τεχνικό πρόβλημα, ο θόλος του πίσω τροχού παρουσιάζει σχεδιαστική αστοχία. Έχει ενδιαφέρον η πρώτη σελίδα όπου δημοσιεύονται οι συντελεστές  και με την επικεφαλίδα «Οι σκοποί μας», παρουσιάζονται οι σκοποί και οι λόγοι της έκδοσης. Για τα πολλά μηδενικά της τιμής να θυμηθούμε ότι μόλις λίγους μήνες αργότερα, Μεγάλη Πέμπτη, στις 9 Απριλίου του ’53 ήταν, όταν ο υπερυπουργός του Στρατάρχη υποτιμούσε κατά 50% το εθνικό νόμισμα έναντι του δολαρίου, ενώ τον Μάιο του 1954 αποκόπτονταν τρία μηδενικά και η νέα δραχμή που τέθηκε στην κυκλοφορία ισοδυναμούσε με χίλιες παλιές.

Στο τέλος του ’55, πολλά έχουν αλλάξει, ο Στρατάρχης έχει αποχωρήσει από τα εγκόσμια, ως διάδοχός του επιλέγεται, αρκετά αιφνίδια, ο δραστήριος υπουργός δημοσίων έργων, ο τόπος προσπαθεί με κόπο και οδύνη να κλείσει τις πληγές του και στα περίπτερα με τιμή πέντε δραχμών κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Βολάν».

Το μοτίβο παραμένει ίδιο, με επιβλητικά αμερικάνικα οχήματα να δεσπόζουν στο εξώφυλλο, ενώ διακρίνεται και το: «περίοδος Β» που σημαίνει ότι στο παρελθόν είχε προηγηθεί και η πρώτη περίοδος, πράγμα που μνημονεύεται και επιβεβαιώνεται στο κείμενο της πρώτης σελίδας, όπου έχει ξεφύγει το λανθασμένο στοιχείο στην τιμή.

Στην τελευταία σελίδα εμφανίζεται και ο Χαράλαμπος «θείος» Διαμαντόπουλος που τα επόμενα χρόνια μέχρι το 1967 θα βοηθήσει, θα υποστηρίξει ανυστερόβουλα τα μάλα την υπόθεση των ελληνικών αγώνων, σε εκείνη την πρώτη μεταπολεμική περίοδο.

Σε ότι αφορά την γελοιογραφία που εμφανίζεται επίσης στην τελευταία σελίδα, μετά από ότι έχει προηγηθεί στο μεσοδιάστημα, θα ήταν επιεικώς απαράδεκτη ως μήνυμα τη σήμερον ημέρα.

Την τελευταία μέρα του Μαρτίου του 1956, ενώ έχει θεσμοθετηθεί και ξεκινήσει το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα αυτοκινήτου κυκλοφορεί το περιοδικό «Το νέο αυτοκίνητο». Τμήμα της ύλης του τεύχους αναγράφεται στο εξώφυλλό, όπου φιλοξενεί εικόνα με τον τότε ανώτατο πολιτειακό άρχοντα του τόπου καθώς παρίσταται στον πρώτο αγώνα του πρωταθλήματος, στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας.

Μια προσεκτική ματιά στην ταυτότητα και στο εισαγωγικό σημείωμα θα μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για την επανέκδοση του περιοδικού «Το αυτοκίνητο» που είχε περάσει πλέον στην ιδιοκτησία και διαχείριση των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, προσθέτοντας τη λέξη "νέο" ανάμεσα στο άρθρο και το ουσιαστικό, του πρώτου τίτλου.

Θα παραμείνει, έτσι, η απορία, ποιο ήταν και πότε ακριβώς κυκλοφόρησε το πρώτο μεταπολεμικό αυτοκινητικό περιοδικό. Αν υποτεθεί ότι ήταν η έκδοση του Ιουλίου του '52, υπάρχει πλούσια θεματολογία για το μέτρο της εποχής, με ρεπορτάζ για τις υπεραστικές συγκοινωνίες, τις επιβαρύνσεις των αυτοκινήτων, τα κόμιστρα, τις εξελίξεις της ευρωπαϊκής βιομηχανίας αυτοκινήτων, ταξιδιωτικό στην Έδεσσα, παγκόσμια νέα για το αυτοκίνητο και χρηστικές πληροφορίες όπως χιλιομετρικές αποστάσεις σε μια χώρα με προβληματικές αν όχι με διαλυμένες υποδομές, αλλά και με τα δρομολόγια των λεωφορείων. Συν τω χρόνω το αυτοκίνητο θα αποτελέσει σπουδαίο τροφοδότη του κρατικού κορβανά με τη φορολογία του να προσφέρει άφθονο χρήμα, αλλά και μια ευρύτερη τονωτική οικονομική ένεση με το μεγάλο κύκλο εργασιών που δημιούργησε. Ατυχώς όμως, σχεδόν τρία τέταρτα μετά τις πρώτες μεταπολεμικές εκδοτικές αυτοκινητικές απόπειρες, αυτό που απουσιάζει, ανάμεσα σε άλλα, πλέον φανερά και συχνά με επικίνδυνο τρόπο, είναι ο οδηγικός πολιτισμός.