Δευτέρα, 07:15, δημόσιο κτίριο, πολύς κόσμος με πολλές δραστηριότητες και  αρκετό άγχος. Στο κυλικείο τέσσερις εργαζόμενοι κινούνται με ταχύτητα προκειμένου να εξυπηρετήσουν την εξάρτηση του κοινού από τους καφέ κόκκους. Φτάνει η σειρά μου, και: «καλημέρα, καλή εβδομάδα», το πρόσωπο της κοπέλας φωτίζεται και με χαμόγελο: «τι θα θέλατε»; «Ένα κουλούρι».  Παραμερίζω για τον επόμενο, πληρώνω, παραλαμβάνω ευχαριστώ, και ακούω επιτακτική φωνή: «ένα φρέντο εσπρέσο». Γυρίζω, τον κοιτώ κατάματα, του λέω «καλημέρα» και γυρίζω επιδεικτικά την κεφαλή προς την κοπέλα. Τα μάτια του παρέμειναν γαλανά, ανέκφραστα, η έκφραση του άδεια, η αντίληψη δίπλα στο μηδέν.

Χάθηκα μέσα στο πολύβουο πλήθος, ψάχνοντας για δικαιολογίες, όποια δικαιολογία μπορεί, τέλος πάντων, να αφαιρέσει και την τελευταία στάλα ευγένειας, ευπρέπειας απέναντι σε έναν εργαζόμενο. Πλην όμως, το καλύτερο ήρθε δέκα λεπτά αργότερα.

Τελειώνοντας την υποχρέωση που με είχε φέρει έως εκεί, όλως τυχαίως τον συνάντησα σε παρακείμενο χώρο μπροστά μου. Ταυτόχρονα έφτασε ο ανελκυστήρας, οπότε σηκώθηκε με ταχύτητα κατευθύνθηκε  προς την ανοικτή πόρτα και με φωνή γλυκιά, υποταχτική και το αντίστοιχο ύφος: «Καλημέρα γιατρέ μου, Καλή εβδομάδα».

Τότε συνειδητοποίησα το εύρος της κρίσιμης ήττας. Το κοριτσάκι που εργάζεται για τον βασικό με κάποιο οκτάωρο ορθοστασίας, είναι αόρατο, ανύπαρκτο. Ο γιατρός όχι. Ο συνδυασμός της αγένειας, της αδιαφορίας για όσους θεωρούμε υποδεέστερους, αναλώσιμους με την γλοιώδη ευγένεια, δουλικότητα για όσους κρίνουμε ανώτερους που επιπροσθέτως τους έχουμε ανάγκη είναι το διαβατήριο για μια κοινωνία παρακμής, αδιαφορίας, διαφθοράς, βίας. Κάτι σαν πύλη για έναν νέο Μεσαίωνα. Αν πολλαπλασιαστεί με την απουσία στοιχειώδους καλοσύνης, το γινόμενο εμφανίζεται ακόμα πιο απειλητικό.

Αυτήν την πικρή, κρίσιμη ήττα, βιώνουμε, σε όχι αμελητέο βαθμό, στον τόπο μας. Αν σκεφτούμε τις αιτίες, θα γίνει πιο στενάχωρο.