TellingStories
Αντώνης Βολάνης: Σημεία των καιρών - (Πέμπτη 19 Μαίου 2016) PDF Print E-mail

Το πλήθος των Ελλήνων σχεδιαστών αυτοκινήτων που έκαναν διεθνή καριέρα είναι περιορισμένο. Ως εκ τούτου κάθε κουβέντα με κάποιον από αυτούς, είναι ενδιαφέρουσα και ουσιώδης. Συνομιλούμε με τον αρχαιότερο, ίσως, εκπρόσωπό τους, Αντώνη Βολάνη.



Χειριζόμενος τα εργαλεία που παρέχονται τη σήμερον ημέρα, ενίοτε και τη γλώσσα, γκουγκλάρισα το όνομα του Έλληνα σχεδιαστή Αντώνη Βολάνη. Βρήκα μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία που τον αφορούσαν. Τα ανακάλυψα ανακατεμένα στο τρι-κοιμισμένο διαδίκτυο ανάμεσα σε διάφορους άλλους  συνδυασμούς.

Έναν άλλο Βολάνη και έναν άλλο  Αντώνη που τα αντίστοιχα ονοματεπώνυμά τους βρίθουν στα Ελληνικά τμήματα του χαώδους παγκόσμιου ιστού, δείγματα αναμφίβολα μιας τρέχουσας κουλτούρας. 

Τις επόμενες ώρες, τον συναντούσα στον τελευταίο όροφο του φιλόξενου Ελληνικού Μουσείου Αυτοκινήτου στο κέντρο των Αθηνών, με τους ακόμα πιο φιλόξενους ανθρώπους που διαχειρίζονται το τολμηρό αυτό εγχείρημα.

Read more...
 
Ο Ove και τα Saab – (Παρασκευή 12 Απριλίου 2019) PDF Print E-mail

Η αφορμή για τούτο το σημείωμα, δόθηκε από μια καταπληκτική ατάκα που εκστομεί ο Rolf Holger Lassgård, υποδυόμενος τον δύστροπο ηλικιωμένο πρωταγωνιστή, Ove, στην ταινία A man called Ove

Επιχειρεί λοιπόν ένας νεότερος, σε κάποιο Σουηδικό οικισμό, μια μανούβρα με την όπισθεν μέσα σε ένα Audi, στο οποίο είναι κοτσαρισμένο ένα τρέυλερ. Δεν τα καταφέρνει οπότε επεμβαίνει ο ηλικιωμένος Ove, κάθεται στα πηδάλια και φέρνει εύκολα, το σύνολο εκεί που πρέπει. Κατεβαίνοντας μουρμουρά τo ανεπανάληπτo: «Τι περιμένεις, από ένα αυτοκίνητο που έχει στην μάσκα του τέσσερα μηδενικά και άλλο ένα πίσω από το τιμόνι;».

Read more...
 
Η ιεροτελεστία της – (Πέμπτη 7 Μαρτίου 2019) PDF Print E-mail

Στην πρώτη καλοσύνη, σκάνε τα μάτια στα κλαδιά και οι διαφορές, παρά τις πρωινές ψύχρες, είναι αναγνωρίσιμες, σχεδόν από μέρα σε μέρα. Αν αυτό το πρώτο σύμπτωμα είναι οπτικό, το δεύτερο είναι ακουστικό. Έτσι, αντί να ξυπνάς από τα πρώτα δρομολόγια των λεωφορείων που αγκομαχούν, αλλάζοντας ταχύτητες, έρχεται το διαπεραστικό  τραγούδι του κότσυφα. Απείρως καλοδεχούμενο.


Φέτος υπήρξε και ένα απρόσκλητο, τρίτο σύμπτωμα: «Δεν έρχεσαι να την πάρεις, γιατί εγώ είμαι πηγμένος και αμαρτία θα είναι να μείνει ακίνητη στο πεζοδρόμιο», είπε το ψηλό παιδί. Έτσι και έγινε.

Read more...
 
Διακοπές στην Αίγινα – (Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2019) PDF Print E-mail

…και καθώς ο Οκτώβριος έμπαινε στο τελευταίο του δεκαήμερο, οι θερμοκρασίες παρέμεναν καλοκαιρινές, η βραδινή υγρασία προσπαθούσε αρκετά επιτυχώς να αντικαταστήσει τις βροχές στις περιοχές που δεν έβρεχε και ο ήλιος, αν και η διάρκεια της βασιλείας του στο 24ωρο ολοένα και μίκραινε, έστελνε ανεμπόδιστος, από σύννεφα, τις ακτίνες του στην Αττική.


Σαββατάκι, στην Αίγινα. Σχεδόν απρογραμμάτιστα. Πλήθη από αλλοπρόσαλλες φυλές κατακλύζουν την νήσον.  Πούλμαν, εκ της πρωτευούσης, καταφθάνουσι σωρηδόν. Εις το εσωτερικόν τους, βρίσκονται ως επί το πλείστον, κυρίες. Όχι απαραίτητα απόμαχες, μα σίγουρα παλαίμαχες, όχι σίγουρα θρησκόληπτες αλλά βεβαίως θρησκευόμενες, βαθιά στην κλιμακτήριο, εννοείται χωρίς άνδρες, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν αποχαιρετήσει τον μάταιο μας κόσμο. Σκοπός της επίσκεψής τους ένα προσκύνημα, ένα κεράκι στον άγιο Νεκτάριο, μεγάλη του η χάρη.

Read more...
 
p.s. 23: μετά την μπόρα – (M.Παρασκευή 26 Απριλίου 2019) PDF Print E-mail

Ούτε αναγνώστης υπήρξα στο παρελθόν, ούτε ιδιαιτέρως συμπαθών. Το είδος της δημοσιογραφίας που διακονούσε δεν προσελκούσε την ταπεινότητά μου. Το τεμαχισμένο κορμί της Ζωής Φραντζή, πάνω στο μάρμαρο του νεκροτομείου με τον συντάκτη του αστυνομικού ρεπορτάζ,  ορθό να κοιτά, σε έγχρωμο δισέλιδο άνοιγμα, μπορεί να ήταν μια συνταγή να πουλήσει μερικές εκατοντάδες χιλιάδων φύλλα, αλλά δεν ήταν του γούστου μου. Υποθέτω και πολλών άλλων.


Αλλά ο εντυπωσιασμός της μάζας ήταν πάντα ένα ισχυρό πιόνι στη σκακιέρα του Τύπου. Πίσω από αυτό το πιόνι υπήρχαν οι δημοσιογράφοι Αξιωματικοί, οι ιδεολογίες Πύργοι, τα παράλογα Άλογα, η Βασίλισσα Εκδότης και βέβαια ο Βασιλεύς Συμφέρον. Ωστόσο, δεν ήταν έτσι ακριβώς, όλες οι σκακιέρες. Τέλος πάντων με το «Έθνος» της μετά Κυριαζή - Νικολόπουλο εποχής δεν με συνέδεε κάτι.

Το πρώτο δείγμα κάποιας επαφής ήταν η κουζίνα του, όταν στο γύρισμα του αιώνα την επισκεπτόμαστε ως παρακοιμώνενοι πρόσφυγες του παρακείμενου συγκροτήματος της Hachette, τότε που την διοικούσε ο «κοτοπουλάς». Τότε που οι ανισόπεδες της Αττικής οδού ήταν στον ξυλότυπο και οι πέριξ του κτιρίου δρόμοι άνευ ασφάλτου.

Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

Page 1 of 349